The Flower Kings - Desolation Rose (2013)

Teaser.

Stolt en co. brengen twee albums binnen twee jaar uit? Wow... Ik zie ook maar een epic en verder kortere songs.

Ik ben wel benieuwd. Het klinkt weer lekker stevig en melodieus tegelijk. Een echte Flower Kings-plaat. Awesome, ik kan niet wachten...

Ze hebben de smaak weer flink te pakken zeg. Slapen die gasten wel?

Klinkt zeker lekker. Qua teksten zal er wel weer een blik clichématige maatschappijkritiek opengetrokken worden maar das geen punt want daar luister ik toch nooit naar.
Als Stolt en Bodin maar weer lekker de plaat volpriegelen met hun melodielijntjes en solo's ben ik dik tevreden.

Inhoud van de bonusdisc is nog nergens te vinden helaas.

* Edit *

Tracklist Bonusdisc:
1 RUNAWAY TRAIN 6:30
2 INTERSTELLAR VISITATIONS 2:26
3 LAZY MONKEY 2:26
4 PSALM 2013 2:05
5 THE WAILING WALL 3:20
6 BADBEATS 5:20
7 BURNING SPEARS 3:15
8 THE FINAL ERA 2:58

Dit is een verplichte aanschaf voor me. TFK is zo'n band die moeiteloos het ene goede progalbum na het andere uit de mouw schudt, zonder zichzelf te herhalen. Mij hebben ze nog nooit teleurgesteld. Ze doen dat hooguit als ze niet voor een dubbelaar kiezen Maar er is dus ook weer een bonus-disc zie ik. Probleem opgelost.

Video: Studio diary / Making of (eigenlijk gewoon wat slap gelul).

Bedankt voor de waarschuwing, hoef ik de link niet te openen (wat ondankbaar, maar dat soort docu's boeien me nooit zo).

Ik heb nog nooit met plezier naar de meligheid van een band in een studio gekeken.

Ik heb het weleens aangezet, maar echt wijs wordt je er nooit van. Voor henzelf is het leuker dan voor ons....

Al vind ik een studio-run through van songs dan weer wel leuk soms. Dat ze demo's inspelen, en dat je dat dan mag bekijken....

Weer een video, nu een song (desolation road waarschijnlijk):
THE FLOWER KINGS - Desolat....

Pff valt niet mee dit, doet me eigenlijk weinig tot helemaal niets, ik krijg sowieso al de kriebels wanneer Froberg te veel op de voorgrond treedt. Nu maar hopen dat dit is opgenomen tijdens de Stolt-Bodin plaspauze.

Volgens Aardschok neemt Fröberg vrij veel zang voor zijn rekening. Het blad schrijft dat hij steeds meer op de voorgrond treedt. Het kan aan mij liggen, maar hij zong toch al vrij veel? Ten tijde van The Rainmaker zong hij al redelijk wat, en ik kan me optredens herinneren waar ik hem meer op de voorgrond zag staan dan Roine. Het hangt vaak van de song af.

Ik hoor Hasse trouwens liever dan Roine, dus volgens mij ben ik met die cd wel blij straks

Meende al zoiets te horen in de teaser ja. Ik ben zeker niet anti-Froberg, maar 3 minuten non-stop trek ik niet. Hij is qua stem de betere van de twee maar ik heb toch veel liever de lagere whiskyachtige stem van Stolt, zit veel meer karakter in.

Maar het liefst natuurlijk lekker veel neurotisch gitaar,bas en synth-spel. Sterker nog, voor mijn part houden ze allebei gewoon pertinent hun smoel dicht, zijn we ook meteen van die tamelijk genante teksten af .

Ik ben benieuwd. Ik weet niet of Aardschok weet waar ze het over hebben.

Er was altijd een goede balans tussen Hasse en Roine. We merken het wel. Aan de tracktijden te zien, lijkt me dat er song-gericht materiaal op staat.

Ruim een jaar na voorganger Banks of Eden verschijnt Desolation Rose, alweer het twaalfde Flower Kings-album. Even bestond de angst dat de productiviteit ten koste zou gaan van de kwaliteit, maar daar valt niets van te bespeuren. In een sfeer die het midden houdt tussen The Rainmaker en Banks of Eden slaagt The Flower Kings er zelfs in om een van zijn beste cd's af te leveren. Natuurlijk verrassen de heren allang niet meer, maar zichzelf herhalen doen ze ook niet. En het resultaat mag er op Desolation Rose zijn.

Met Opener Tower One hebben we meteen het langste nummer te pakken. Het opent vrijwel direct met zang en ademt in alles weer die typische Flower Kings-sfeer uit. Er zit een heerlijke, relaxte flow in dit nummer. Het is een ingetogen epic, waarbij de heren Fröberg en Stolt de zang overigens keurig delen. En dan komt de grote verrassing.

Bij de laatste noten van Tower One valt meteen op dat Sleeping Bones er naadloos in over gaat. Er klinkt onweer, wat de toon zet voor een diep en duister nummer. De sfeer is heel wat donkerder dan op de vorige Flower Kings-albums, en het zet de toon. Want ook Sleeping Bones en Desolation Road lopen in elkaar over. En ineens heb je het door. Hier is sprake van een concept, dat kan niet anders.

In interviews liet Roine Stolt al doorschemeren dat de lyrics dit keer extra op de voorgrond zijn geplaatst. Het gaat slecht met de wereld. Grimmige debatten, milieuproblematiek en religieuze conflicten stemmen tot nadenken. Ziedaar de inspiratie voor de teksten. Ze hebben er een allesomvattend muzikaal thema omheen gebouwd. Onwillekeurig doet het zelfs wat aan Flower Power denken, een eerder album waar afzonderlijke tracks in elkaar overliepen. Bijna krijg je tijdens beluistering het idee naar één afgerond nummer te luisteren, een van de langste epics in de Flower Kings-historie. En tevens een van de mooiste.

Na één luisterbeurt ben ik al overtuigd. Dit zou wel eens een van mijn favoriete Flower Kings-albums kunnen worden! Sowieso reken ik The Rainmaker tot mijn favorieten, terwijl het vorige album Banks of Eden een lichte teleurstelling voor me was door het wat onevenwichtige karakter. Maar de firma Stolt en co. flikt het weer!

Thanks voor je review, nu ben ik helemaal benieuwd geworden.

Zo aan het eind van het jaar zijn er wel een hoop topplaten uitgebracht, merk ik al.

Ik sluit me helemaal bij DargorDT aan. Met dit album gaan de Flower Kings een stukje terug in de tijd en behalve 'Rainmaker' (waar ik overigens zelf niet zo'n fan van ben) hoor ik ook veel overeenkomsten met 'Space Revolver' en 'Stardust we Are'.
Het hele album ademt Flower Kings en voldoet dus aan de verwachtingen van de fans. Behalve de al genoemde nummers wil ik nog even de aandacht vestigen op het nummer 'The Resurrected Judas' en dan met name die heerlijke ritmische middensectie. Wat is dat genieten zeg. Het is één van de vele hoogtepunten die de Flower Kings ons op Desolation Rose voorschotelen. Wat mij betreft gaan de heren nog jaren door met muziek maken in deze samenstelling!

Fijn te horen (en te lezen ) dat er nóg iemand enthousiast is. Ik volg The Flower Kings al vanaf 1999 en zag ze een keer of vijf live. Ik kan de albums goed vergelijken en heb ze zelden betrapt op een minder album.

Het knappe aan de band is hun diversiteit. Nauwelijks afwijken van je eigen sound en desondanks keer op keer een album uitbrengen dat duidelijk een eigen identeit draagt, getuigt van klasse.

Op Progarchives zijn ze trouwens ook lovend. Niet dat dat nu alles zegt, maar ik ervaar het merendeel van de gebruikers daar als zeer kritisch. Na 33 stemmen is de score 4,64 maar liefst! Laat ik er nog aan toevoegen dat ook de bonus-cd zeer de moeite waard is! Het klinkt wat speelser en losser, maar doet nauwelijks onder voor de rest.

Ik sluit mij bij Erwyn aan. Dit album grijpt zeker terug naar ouder werk. Daarbij vind ik dit album evenals "Paradox Hotel" wat toegankelijker voor een breder publiek.

Klopt idd. Die recensie van de Aardschok is sowieso dubieus en op punten onjuist. Zo zou het volgens de recensent voor TFK ook ongebruikelijk zijn om na een jaar alweer een nieuwe CD uit te brengen. Check eerst de discografie zou ik zeggen......

Exact. Het aantal punten is ook opvallend laag (73).

Mmmhhh, dan toch maar eens proberen. Banks of Eden pakte me een stuk minder dan de 2 voorgangers. THE Sum of No Evil is hierbij mijn favoriet. Heb het werk wellicht al te lang laten liggen. Dat is zonde want deze Zweedse vrienden kunnen er echt wel wat van. Heb ze 'n keer live gezien. Niks mis mee.

Ik ben ook om. Heerlijk hoe het eerste uur van deze dubbelaar zo'n prettig in elkaar overlopende segmenten bevat.

We hebben het hier inderdaad niet over 10 losse songs, maar één lange schitterende epic.

De meeste bandleden zitten nu al zolang bij the Flower Kings dat ik hun afzonderlijke kwaliteiten niet hoef te loven.
Drummer Felix Lehrmann is een nieuwe Flower King en ik kende hem nog niet, maar hij is echt erg goed. Hij doet echt niet onder voor Zoltan Csörsz of Jaime Salazar...

Snap trouwens nog steeds niet dat er lui zijn die Roine of Hasse niet leuk vinden zingen. Ik houd echt enorm van hun stemmen. Het klinkt altijd zo warm en sympathiek.

Eerste twee luisterbeurten achter de rug. Nog niet naar de teksten kunnen kijken en ik denk dat dat nodig voor volledige waardering. Want uit de informatie op internet lijkt het me een album met een boodschap. Misschien wel een concept, als je kijkt hoe elk nummer in het volgende overloopt. Maar ook zonder die teksten, wat een lekker album! Wat mij vooral aanspreekt is dat het herkenbaar Flower Kings is, maar toch niet een herhaling van zetten. Er hangt een veel minder zonnige, happy flower power sfeer. De muziek bevat meer lagen dan ooit. Misschien gaat het wat ver om het experimenteel te noemen, maar voor deze band, die toch ook wel eens van meer van hetzelfde wordt beschuldigd, is dit denk ik wel de juiste term. Ik moest soms denken aan de laatste, ook goede cd van Agents of Mercy (the black forest) qua sfeer. Maar dit is beter en boeit enorm. Een nummer als White Tuxedos is ècht anders dan gemiddeld Flower Kings. En er wordt ook keihard gerockt in een nummer als Dark Fascist Skies. Ik vind het ongelooflijk hoe Roine Stolt en co na bijna 20 jaar muziek maken, nog zo'n meesterwerk kunnen profiteren. Ook petje af voor Stolt, die wat mij betreft een Progrock God van de bovenste plank is, maar volledig in dienst van de muziek speelt en alle ruimte laat voor de rest van de band. De toetsen van Bodin zijn geweldig, de drums van Felix Lehrman strak maar inventief (in mijn opinie hun beste drummer ooit) en ook Jonas Reingold krijgt alle ruimte en ligt bij een aantal nummers heerlijk voorin de mix. Wat een bassist is die man toch. Maar altijd in dienst van de muziek. Wat dat betreft is dit ook echt muziek voor op de koptelefoon. Er zijn zoveel lagen en details. Maar tegelijk is het ook prima toegankelijk. Ik kon zelfs na de eerste luisterbeurt al refreintjes meezingen (sorry buren, ik heb helaas geen stem als Hasse Fröberg). Ik ben kortom enthousiast. Deze gaat mijn rotatielijst wel even domineren denk ik. Met af en toe tussendoor op adem komen met de nieuwste Fish en Moon Safari. Wat een geweldig muziekjaar is dit toch.

Leuk om je enthousiasme er bijna vanaf te zien druipen! Ik ga morgen weer luisteren, deze week hadden Devin Townsend en Arcade Fire (onder anderen) even voorrang Ik vind het echt enorm knap dat ze na zo veel tijd weer gewoon een steengoed FK-album uitbrengen.

Daar ben ik het zeker niet mee eens. Ook dit album vind ik niet bepaald vernieuwend. Het begint allemaal toch wel op elkaar te lijken behalve dan de poging in het verleden om wat jazzy-invloeden te integreren. We zijn natuurlijk ook erg verwend met de hoeveelheid prachtige muziek die we van deze gasten voorgeschoteld krijgen en ook dit keer blijft het vakmanschap er vanaf stralen.

Wat me in z'n algemeen tegenstaat zijn de zangpartijen (progmuziek en zang is vaak sowieso voor mij een heikel punt). Roine heeft een stem die niet opzienbarend is maar ook niet echt verkeerd klinkt al ken ik bijv. wel mensen die het tegenstaat. Hasse is wel de betere zanger van de 2 maar dan wel in de lagere regionen en hij moet dus niet te lang hoog blijven zingen want dan gaat het mij irriteren. Daarom prefereer ik ook langere instrumentale stukken in hun muziek. Ik vind wat dat laatste betreft de verhouding wat scheef op deze nieuwe schijf

De bonusdisc is aardig maar ook niet meer dan dat. Soms kun je je afvragen of het achterwege laten van zo'n extraatje niet beter is voor de reputatie van de plaat zelf. De verzamelaars zullen het vermoedelijk echter graag inlijven

Mijn recensie voor iO Pages (waarin ik de plaat achteraf gezien liever nog wat meer de hoogte in had geprezen, want tracks als Tower ONE, The Resurrected Judas, Blood of Eden en zo goed als alle anderen zijn wonderbaarlijk)

The Flower Kings behoeven tegenwoordig geen introductie meer en elke release blijft een heus evenement in progland. Ze kwamen vorig jaar terug met het epische Banks of Eden, na een deugddoende vijfjarige pauze. Nu wordt daar een meer dan waardig vervolg op gebreid in de vorm van Desolation Rose. Een intrigerende titel: de roos staat symbool voor liefde en passie, maar dan in een troosteloze eenzaamheid. Het verhaal ligt in het verlengde van Banks of Eden: een observatie van het menselijke falen om een paradijs op aarde te creëren en de hebzucht, angst en onwetendheid die dit falen hebben veroorzaakt; een doordachte aanklacht tegen het establishment dus (de songtitels en teksten spreken boekdelen).

Desolation Rose is minder ‘prog-bombastisch’ en bevat tracks tussen de 4 en 8 minuten, al wordt wel geopend met 14 minuten klassieke symfonische rock: Tower ONE behelst toch weer die door de bloemenkoningen gepatenteerde hippienostalgie zoals enkel zij dat nog kunnen verkopen. De groep heeft wederom erg pittige vocale en instrumentale melodieën ten berde gebracht. Jonas Reingold’s typerende basspel begeleidt het geheel op funky golven en Tomas Bodin blijft buitenaardse klanken uit z’n klavieren toveren. De credits vermelden de Minimoog, Fender Rhodes, Hammond B3 en de mellotron. Drummer Felix Lehrmann bevestigt zijn belangrijke plaats in de nieuwe line-up en blijft ook deels verantwoordelijk voor de wat hardere elementen in de geüpdatete Flower Kings sound. Stolt en Bodin bewijzen alweer een bodemloos vat solo- en riffmateriaal in zich te hebben en de toenemende aanwezigheid van Fröberg als tweede zanger biedt met z’n hoge uithalen ook een welgekomen afwisseling.

Het kwintet bewijst dat het ook sterke kortere composities met kop en staart uit z’n mouw kan schudden, bijvoorbeeld het meeslepende The Resurrected Judas (dank je, Hasse!) dat halverwege zelfs even een ambient soundtrack verwordt, maar wel met een hardrockriff aanvat. Ook het aanstekelijke up-tempo White Tuxedos verdient als vreemde eend in de bijt een podiumplaats, terwijl Blood of Eden de zoete lichtbaken voorstelt in een zee van wanhoop die deze plaat is. Waarom dan geen vette krent? Ondanks de sterke composities, is het allemaal weer zeer herkenbaar. De koningen blijven hun naam waardig in het verlengstuk van de muzikale niche waar ze van afstammen en alles blijft uiterst genietbaar. Was dit album een debuut geweest, het had hoge ogen gegooid. Van The Flower Kings mogen we echter niks minder verwachten. Deze aanschaf kan (w)aardig naast de vorige releases staan.

Gisteren in De Boerderij de heren weer eens live mogen aanschouwen. Na een veel te harde versie van Tower One (vond Roine zelf ook) was het weer geweldig. Het aantal nummers waaruit ze kunnen putten is natuurlijk eindeloos. Daarom was ik zeer gelukkig met de medley waarin stukken van onder meer Stardust we are en zelfs Big Puzzle langskwamen. Ik moet ook de hele oude cd's weer eens opzetten! Wat mij vooral aansprak was dat ze, net als toen ik ze net leerde kennen en ze voor het eerst live zag in een heel klein zaaltje van 013 (ten tijde van Flower Power), weer heel los en soms improviserend speelden. Geweldig. Het zijn dan ook wel een stel klasbakken bij elkaar. Met in de hoofdrollen toch echt weer Bodin, Reingold en Stolt himself. Die begon zelfs plots de frontman en entertainer uit te hangen. Heb ik wel eens anders bij hem gezien. Dan was het net de Tony Banks onder de gitaargoden. Misschien dat een paar maanden optrekken en optreden met in your face performers als Morse en Portnoy zijn vruchten heeft afgeworpen. Was er dan niks te zeuren? Jawel. Ik vond Hasse dit keer iets te veel in de heel hoge regionen zingen en dan neigt het voor mij af en toe iets te veel naar schreeuwen. Bovendien mag Hasse wel eens een paar nieuwe rockposes voor de spiegel oefenen, want deze ken ik nu wel. En de drummer Felix Lehrman. Hij is echt een geweldige drummer. Nu ook live gezien. Met een heel eigen stijl. Maar wat slaat die man hard op zijn velletjes..... En dat overstemde soms iets te veel de mooie details van de muziek. Dat merkte je zeker op momenten dat hij wat gas terug nam. Maar alles bij elkaar, hoop ik dat ze nog jaren doorgaan. Ik ga weer kijken als ze komen.

Goed album! Ik zoek nog naar de exacte samenhang tussen de verschillende nummers. Teksten en melodieën keren geregeld terug. Nog even wat meer luisteren dus.

Van het bonusmateriaal vind ik het nummer 'Interstellar Visitations' geweldig! Doet me denken aan Pink Floyd. Blij dat ik de digibook versie met bonusdisc heb aangeschaft.

Met vooruitzicht op een nieuwe plaat, de laatste twee platen van de band weer eens gaan luisteren.

Ongelooflijk wat is de band toch gegroeid. Kortere platen uitbrengen was echt een goede move. (Kort voor Flower Kings-begrippen dan).

Daar waar zo'n beetje alle oudere albums veel te vol stonden (behalve de eerste platen) is op deze plaat echte elke song een schot in de roos.

Tja, herkenbaar de Flower Kings maar toch ook ànders, met kortere nummers, zware riffs en donkere teksten. Ik kan hier moeilijk objectief over oordelen, want zodra ik Stolts stem en/of zijn spetterende gitaarspel en/of de dynamiek van deze band hoor zakt het schuifje van mijn kritische vermogen spontaan van 11 naar –1, maar waar uit de teksten iets minder flower-power en iets meer actuele maatschappelijke bezorgdheid spreekt, hoor ik in de muziek vooralsnog niet helemaal de lyrische vlucht die eerdere platen van deze band vaak namen. Op basis van CD1 zou ik dan ook iets lager inzetten (3½*) dan voor mij bij de Kings gebruikelijk is, maar ik kom toch uit op 4* omdat ik (in tegenstelling tot eerdere gebruikers hier) CD2 een zeer waardevolle aanvulling vind; er staan misschien wat veel instrumentaaltjes op, maar ze hebben allemaal iets aparts, en met name het spacy Interstellar visitations en het Focus-achtige The wailing wall vind ik toch wel erg imponerend. (Je zou hiertegen kunnen inbrengen dat de nummers op een bonusdisc eigenlijk niet "mogen" meetellen bij een beoordeling c.q. waardering in sterren, en dat is een standpunt waar ik het normaliter helemaal mee eens ben. Maar een album van de Flower Kings dat korter dan een uur duurt, kom op zeg, wie heeft daar ooit van gehoord?)
        Bizar trouwens dat er, tussen de voorgaande tekst en het bericht dáár weer voor, maar liefst vijf jaar radiostilte bij dit album is geweest, maar over zulke hiaten verbaas ik me wel vaker op deze site.

Hoi,

Zeer raar. Ik vond Desolation Rose niet wauw; ik vind Miracles for Miracles veel beter ( véél frisser ).
Ik weet nog dat ik Karamkanic toen hoger inschatte dan FK. Maar ik ben toch van plan de FK live te gaan aanschouwen in de Boerderij begin december. Ik kijk er naar uit ………….

Ik vind Desolation Rose niet hét meesterwerk van de band, dat is namelijk Banks of Eden. Waiting for Miracles is voor mij echt een deceptie.

Wat oude platen van Flower Kings vind ik ook wel aardig. Maar ik blijf gewoon bij Desolation Rose en Banks of Eden en laat de band verder voor wat het is. Er is genoeg andere muziek dan deze classic progrock.

Na lange tijd heb ik weer eens naar dit album geluisterd. Voorheen vond ik deze beter. Nu vind ik 'm een gebrek aan focus hebben. Er staan een hoop kortere nummers op die me eigenlijk vrij weinig doen. Ook de lange openingstrack blijft ver achter in vergelijking met de epics op andere albums van The Flower Kings.

Score verlaagd van 4* naar 3*.