The Flower Kings - Desolation Rose (2013)

Ruim een jaar na voorganger Banks of Eden verschijnt Desolation Rose, alweer het twaalfde Flower Kings-album. Even bestond de angst dat de productiviteit ten koste zou gaan van de kwaliteit, maar daar valt niets van te bespeuren. In een sfeer die het midden houdt tussen The Rainmaker en Banks of Eden slaagt The Flower Kings er zelfs in om een van zijn beste cd's af te leveren. Natuurlijk verrassen de heren allang niet meer, maar zichzelf herhalen doen ze ook niet. En het resultaat mag er op Desolation Rose zijn.

Met Opener Tower One hebben we meteen het langste nummer te pakken. Het opent vrijwel direct met zang en ademt in alles weer die typische Flower Kings-sfeer uit. Er zit een heerlijke, relaxte flow in dit nummer. Het is een ingetogen epic, waarbij de heren Fröberg en Stolt de zang overigens keurig delen. En dan komt de grote verrassing.

Bij de laatste noten van Tower One valt meteen op dat Sleeping Bones er naadloos in over gaat. Er klinkt onweer, wat de toon zet voor een diep en duister nummer. De sfeer is heel wat donkerder dan op de vorige Flower Kings-albums, en het zet de toon. Want ook Sleeping Bones en Desolation Road lopen in elkaar over. En ineens heb je het door. Hier is sprake van een concept, dat kan niet anders.

In interviews liet Roine Stolt al doorschemeren dat de lyrics dit keer extra op de voorgrond zijn geplaatst. Het gaat slecht met de wereld. Grimmige debatten, milieuproblematiek en religieuze conflicten stemmen tot nadenken. Ziedaar de inspiratie voor de teksten. Ze hebben er een allesomvattend muzikaal thema omheen gebouwd. Onwillekeurig doet het zelfs wat aan Flower Power denken, een eerder album waar afzonderlijke tracks in elkaar overliepen. Bijna krijg je tijdens beluistering het idee naar één afgerond nummer te luisteren, een van de langste epics in de Flower Kings-historie. En tevens een van de mooiste.

Na één luisterbeurt ben ik al overtuigd. Dit zou wel eens een van mijn favoriete Flower Kings-albums kunnen worden! Sowieso reken ik The Rainmaker tot mijn favorieten, terwijl het vorige album Banks of Eden een lichte teleurstelling voor me was door het wat onevenwichtige karakter. Maar de firma Stolt en co. flikt het weer!

Eerste twee luisterbeurten achter de rug. Nog niet naar de teksten kunnen kijken en ik denk dat dat nodig voor volledige waardering. Want uit de informatie op internet lijkt het me een album met een boodschap. Misschien wel een concept, als je kijkt hoe elk nummer in het volgende overloopt. Maar ook zonder die teksten, wat een lekker album! Wat mij vooral aanspreekt is dat het herkenbaar Flower Kings is, maar toch niet een herhaling van zetten. Er hangt een veel minder zonnige, happy flower power sfeer. De muziek bevat meer lagen dan ooit. Misschien gaat het wat ver om het experimenteel te noemen, maar voor deze band, die toch ook wel eens van meer van hetzelfde wordt beschuldigd, is dit denk ik wel de juiste term. Ik moest soms denken aan de laatste, ook goede cd van Agents of Mercy (the black forest) qua sfeer. Maar dit is beter en boeit enorm. Een nummer als White Tuxedos is ècht anders dan gemiddeld Flower Kings. En er wordt ook keihard gerockt in een nummer als Dark Fascist Skies. Ik vind het ongelooflijk hoe Roine Stolt en co na bijna 20 jaar muziek maken, nog zo'n meesterwerk kunnen profiteren. Ook petje af voor Stolt, die wat mij betreft een Progrock God van de bovenste plank is, maar volledig in dienst van de muziek speelt en alle ruimte laat voor de rest van de band. De toetsen van Bodin zijn geweldig, de drums van Felix Lehrman strak maar inventief (in mijn opinie hun beste drummer ooit) en ook Jonas Reingold krijgt alle ruimte en ligt bij een aantal nummers heerlijk voorin de mix. Wat een bassist is die man toch. Maar altijd in dienst van de muziek. Wat dat betreft is dit ook echt muziek voor op de koptelefoon. Er zijn zoveel lagen en details. Maar tegelijk is het ook prima toegankelijk. Ik kon zelfs na de eerste luisterbeurt al refreintjes meezingen (sorry buren, ik heb helaas geen stem als Hasse Fröberg). Ik ben kortom enthousiast. Deze gaat mijn rotatielijst wel even domineren denk ik. Met af en toe tussendoor op adem komen met de nieuwste Fish en Moon Safari. Wat een geweldig muziekjaar is dit toch.

Daar ben ik het zeker niet mee eens. Ook dit album vind ik niet bepaald vernieuwend. Het begint allemaal toch wel op elkaar te lijken behalve dan de poging in het verleden om wat jazzy-invloeden te integreren. We zijn natuurlijk ook erg verwend met de hoeveelheid prachtige muziek die we van deze gasten voorgeschoteld krijgen en ook dit keer blijft het vakmanschap er vanaf stralen.

Wat me in z'n algemeen tegenstaat zijn de zangpartijen (progmuziek en zang is vaak sowieso voor mij een heikel punt). Roine heeft een stem die niet opzienbarend is maar ook niet echt verkeerd klinkt al ken ik bijv. wel mensen die het tegenstaat. Hasse is wel de betere zanger van de 2 maar dan wel in de lagere regionen en hij moet dus niet te lang hoog blijven zingen want dan gaat het mij irriteren. Daarom prefereer ik ook langere instrumentale stukken in hun muziek. Ik vind wat dat laatste betreft de verhouding wat scheef op deze nieuwe schijf

De bonusdisc is aardig maar ook niet meer dan dat. Soms kun je je afvragen of het achterwege laten van zo'n extraatje niet beter is voor de reputatie van de plaat zelf. De verzamelaars zullen het vermoedelijk echter graag inlijven

Mijn recensie voor iO Pages (waarin ik de plaat achteraf gezien liever nog wat meer de hoogte in had geprezen, want tracks als Tower ONE, The Resurrected Judas, Blood of Eden en zo goed als alle anderen zijn wonderbaarlijk)

The Flower Kings behoeven tegenwoordig geen introductie meer en elke release blijft een heus evenement in progland. Ze kwamen vorig jaar terug met het epische Banks of Eden, na een deugddoende vijfjarige pauze. Nu wordt daar een meer dan waardig vervolg op gebreid in de vorm van Desolation Rose. Een intrigerende titel: de roos staat symbool voor liefde en passie, maar dan in een troosteloze eenzaamheid. Het verhaal ligt in het verlengde van Banks of Eden: een observatie van het menselijke falen om een paradijs op aarde te creëren en de hebzucht, angst en onwetendheid die dit falen hebben veroorzaakt; een doordachte aanklacht tegen het establishment dus (de songtitels en teksten spreken boekdelen).

Desolation Rose is minder ‘prog-bombastisch’ en bevat tracks tussen de 4 en 8 minuten, al wordt wel geopend met 14 minuten klassieke symfonische rock: Tower ONE behelst toch weer die door de bloemenkoningen gepatenteerde hippienostalgie zoals enkel zij dat nog kunnen verkopen. De groep heeft wederom erg pittige vocale en instrumentale melodieën ten berde gebracht. Jonas Reingold’s typerende basspel begeleidt het geheel op funky golven en Tomas Bodin blijft buitenaardse klanken uit z’n klavieren toveren. De credits vermelden de Minimoog, Fender Rhodes, Hammond B3 en de mellotron. Drummer Felix Lehrmann bevestigt zijn belangrijke plaats in de nieuwe line-up en blijft ook deels verantwoordelijk voor de wat hardere elementen in de geüpdatete Flower Kings sound. Stolt en Bodin bewijzen alweer een bodemloos vat solo- en riffmateriaal in zich te hebben en de toenemende aanwezigheid van Fröberg als tweede zanger biedt met z’n hoge uithalen ook een welgekomen afwisseling.

Het kwintet bewijst dat het ook sterke kortere composities met kop en staart uit z’n mouw kan schudden, bijvoorbeeld het meeslepende The Resurrected Judas (dank je, Hasse!) dat halverwege zelfs even een ambient soundtrack verwordt, maar wel met een hardrockriff aanvat. Ook het aanstekelijke up-tempo White Tuxedos verdient als vreemde eend in de bijt een podiumplaats, terwijl Blood of Eden de zoete lichtbaken voorstelt in een zee van wanhoop die deze plaat is. Waarom dan geen vette krent? Ondanks de sterke composities, is het allemaal weer zeer herkenbaar. De koningen blijven hun naam waardig in het verlengstuk van de muzikale niche waar ze van afstammen en alles blijft uiterst genietbaar. Was dit album een debuut geweest, het had hoge ogen gegooid. Van The Flower Kings mogen we echter niks minder verwachten. Deze aanschaf kan (w)aardig naast de vorige releases staan.

Tja, herkenbaar de Flower Kings maar toch ook ànders, met kortere nummers, zware riffs en donkere teksten. Ik kan hier moeilijk objectief over oordelen, want zodra ik Stolts stem en/of zijn spetterende gitaarspel en/of de dynamiek van deze band hoor zakt het schuifje van mijn kritische vermogen spontaan van 11 naar –1, maar waar uit de teksten iets minder flower-power en iets meer actuele maatschappelijke bezorgdheid spreekt, hoor ik in de muziek vooralsnog niet helemaal de lyrische vlucht die eerdere platen van deze band vaak namen. Op basis van CD1 zou ik dan ook iets lager inzetten (3½*) dan voor mij bij de Kings gebruikelijk is, maar ik kom toch uit op 4* omdat ik (in tegenstelling tot eerdere gebruikers hier) CD2 een zeer waardevolle aanvulling vind; er staan misschien wat veel instrumentaaltjes op, maar ze hebben allemaal iets aparts, en met name het spacy Interstellar visitations en het Focus-achtige The wailing wall vind ik toch wel erg imponerend. (Je zou hiertegen kunnen inbrengen dat de nummers op een bonusdisc eigenlijk niet "mogen" meetellen bij een beoordeling c.q. waardering in sterren, en dat is een standpunt waar ik het normaliter helemaal mee eens ben. Maar een album van de Flower Kings dat korter dan een uur duurt, kom op zeg, wie heeft daar ooit van gehoord?)
        Bizar trouwens dat er, tussen de voorgaande tekst en het bericht dáár weer voor, maar liefst vijf jaar radiostilte bij dit album is geweest, maar over zulke hiaten verbaas ik me wel vaker op deze site.

Hoi,

Zeer raar. Ik vond Desolation Rose niet wauw; ik vind Miracles for Miracles veel beter ( véél frisser ).
Ik weet nog dat ik Karamkanic toen hoger inschatte dan FK. Maar ik ben toch van plan de FK live te gaan aanschouwen in de Boerderij begin december. Ik kijk er naar uit ………….