Steve Walsh - Glossolalia (2000)

Weergaloos album. Stevig, subtiel en behoorlijk vernieuwend. En toch herkenbaar als Steve Walsh/Kansas.
Een absolute aanrader.

Wolter...volledig mee eens !
Ik vindt 'em zelf bij vlagen steviger dan het laatste Kansas-werk. Smackin' the clown is het topnummer.

Dit is voor mij echt een koesterplaatje daarom krijgt dit album van mij een 4.5 !

Wolter...volledig mee eens !
Ik vindt 'em zelf bij vlagen steviger dan het laatste Kansas-werk. Smackin' the clown is het topnummer.

Dit is voor mij echt een koesterplaatje daarom krijgt dit album van mij een 4.5 !

bij vlagen?? deze cd is over de gehele linie een heel stuk steviger dan dat Kansas ooit is geweest. Maar wel een wereldplaat!!

Kansas ken ik niet zo goed, of eigenlijk helemaal niet. Maar deze CD knalt aan alle kanten mijn speakers uit: originele progressieve en melodieuze rock. Zeer gevarieerd. Aanbevolen!

Na enige jaren stofhappen weer eens opgezet.

Tjonge, nog steeds een topalbum dit! Alles komt langs: prog, jazz, blues, hardrock, metal.
Allmusic 2,5*? Wat een flauwekul. Dikke 4* wat mij betreft.

Spreekt je een mengelmoes van DT, Ayreon, Kansas, etc. aan? Dan deze ook.

Terwijl hij met Kansas een nieuw album opnam, werkte zanger Steve Walsh tegelijkertijd thuis aan zijn tweede soloalbum. Onvergelijkbaar met zijn solodebuut Schemer-Dreamer uit 1980. Bovendien heel anders dan de twee albums die hij in 1983 en '85 met Streets maakte, ondanks de aanwezigheid van twee musici uit die dagen, te weten gitarist Mike Slamer en bassist Billy Greer.
Glossolalia is namelijk veel intenser, heftiger en zwaarder dan wat hij tot dan toe had gemaakt. Zeer virtuoze progrock die de nodige luisterbeurten vraagt om alle details te doorgronden. Hieruit blijkt de invloed van multi-instrumentalist Trent Gardner met wie Walsh het meeste materiaal schreef en die op alle nummers één van de uitvoerenden was. Laat ik ook niet de Australische drummer Virgil Donati vergeten, die de boel nadrukkelijk heavy houdt.

De argeloze Kansasfan wordt bij de opener Glossolalia ruw verrast met alle indrukken, waarbij Walsh de grenzen van zijn stem opzoekt; net als op Freaks of Nature (1995) van Kansas wordt namelijk niet zo melodieus gestart, waarbij een orkaan aan indrukken over de luisteraar wordt uitgestort. Gepeperde elementen van digitale sequencers, metalgitaren en progrockstructuren vechten om het hardst om de aandacht, waarbij na een relatief rustig begin stapsgewijs een muur van geluid verrijst, waarbij veel muzikale thema's langskomen. Heel anders dan de couplet-refreinstructuren van voorheen.

Vervolgens begint het tweede nummer Serious Wreckage verrassend klein als een pianoballade. Walsh schittert in een verhalend en ernstig nummer, gevolgd door digitale strijkers, akoestische gitaar, kooreffecten en een tekst over een overleden kind.
In Heart Attack klinkt de invloed van funkmetal, maar dan wel via het filter van de progrock van Walsh en Gardner. Heel veel ideeën komen voorbij in het vierde nummer Kansas, dat met zijn grimmige slot verhaalt over een reis naar Santa Fé in New Mexico, alsof het de monumentale serie Breaking Bad voorzag. Een enkele keer klinkt een pakkende synthriff, zoals in That What Love's All About, maar ook die compositie is ronduit stevig.
Met al dit virtuoze geweld zou je niet verwachten wat in Nothing valt te horen, namelijk een lapsteelgitaar zodat bijna een countrysfeer ontstaat. In rockjasje.

Na dit kleinood start Haunted Man met zijn akoestische gitaar eveneens klein, bij het refrein is de gitaarmuur terug en let eens op wat Walsh hier met zijn stem doet. Smackin' the Clowns begint met enkele geluidseffecten (filmfragmenten?), gevolgd door een zware en gecompliceerde gitaarriff.
Wat de boel extra intens maakt zijn de nodige "special effects" die uit de digitale trukendoos van Gardner komen, zoals de orkestrale accenten in Mascara Tears.

Het slepende Rebecca rondt dit sterke album relatief ontspannen af en plotseling realiseer ik me af dat ik bij dit album nooit meer het verhaal las dat "Steve Walsh niet meer kan zingen", wat enkele jaren eerder werd beweerd. Jazeker, hij is hoorbaar ouder en zijn stem is lager; maar de rauwe rafels in zijn stem bieden de nodige extra emotie.
Ook opvallend is dat Slamer een compleet andere gitaarstijl neerzet dan indertijd met Streets. Toen hoorde ik nogal eens de invloed van Eddie van Halen, hier klinkt een veel steviger geluid; progmetal anno 2000.

Walsh wilde hoorbaar vermijden dat dit als een bleek kopie van Kansas' eveneens sterke Somewhere to Elsewhere zou klinken, dat twee maanden eerder verscheen (juli 2000, Glossolalia dus in september, beiden bij het label Magna Carta). Trent Gardner maakte het mede mogelijk, met fantastische muzikanten als extra troeven.

Soms kom ik op musicmeter albums tegen die een hoge rating hebben die mijn aandacht trekt. Zo dus ook deze Glossolalia van Steve Walsh. Maar naar mate ik meer naar het album luister stijgt mijn verbazing en lichte gruwel.... Gruwel? Ok das een beetje overdreven, maar waar zit ik naar te luisteren? Meer en meer bekruipt mij het gevoel dat de meerderheid van de tracks best ok zijn tot best heel goed, maar ze bijna vakkundig om zeep worden geholpen door de neurotische theatrale aankleding van de nummers.
Zo zijn er meerdere tracks die rustig/klein beginnen maar op het eind helemaal uit de bocht vliegen. Ik noem bv Haunted Man en Mascara tears. In potentie pracht nummers maar op het eind niet om aan te horen, zo over de top... En Smackin' The Clowns en zeker Kansas lijken wel op rockopera/musical nummers waarbij Kansas op het eind helemaal de nek om wordt gedraaid door de zinsnede "Il Will Take You Down totaal te verkrachten...... er zal wel een diepere betekenis achter zitten (Indianen die de blanken uiteindelijk zullen overwinnen) maar het verpest het voor mij wel.
Rebecca en Nothing zijn eigenlijk de enige nummers die ik goed kan hebben want daarbij ontbreekt het extreme theatrale (Nothing is een klein semi akoestisch werkje). Tekstueel is het allemaal best goed en zeker in Serious Wreckage best aangrijpend.......
Conclusie: Vrijwel alle tracks zijn in de basis best goed maar het wordt allemaal zo zwaar aangezet, theatraal zo opgeblazen dat het voor mij geen genot is om te luisteren.