Gary Moore - Back on the Streets (1978)

rampetampeplaat met een zeer sterke opener, die laat zien wat moore als gitarist in huis heeft

typisch jaren 70 sound

daarna wat wisselvallig, wat balades, wat standaard nummers, mara wel catchy

als eerste plaat van heer moore zeg, ik, dikke 4!

Volgens mij niet de eerste, maar de tweede elpee van Gary Moore. Ik heb hem met een andere voorkant (loopt hij met een gitaar uit de bajes)

ha, die heb ik ook

http://home.c2i.net/gaz/lyrics/backon.htm

de eerste was idd een andere

grinding stone, uit '73

Die vinylversie heb ik ook en die heb ik grijsgedraaid als puber en later nog een andere cd-versie met dezelfde titel aangeschaft.
De ballads zijn kippevelveroorzakers.

Redelijk solo-album, met als hoogtepunt natuurlijk 'Parisienne Walkways'.

Met de hulp van Phil Lynott heeft Gary een heel aardig album weten te maken.

Track 7 heet: What Would You Rather Bee Or A Wasp
Hier ontbreekt "Or A"

Een mooi album, zo aan de vooravond van zijn succesvolle hardrockperiode, die weer werd opgevolgd door een nog meer voorspoedig bluestijdperk. Beide periodes hebben hun merites, maar Back on the streets is nog erg lekker spannend en afwisselend: rock, punk, ballads (met Phyl Lynott), progrock en zelfs een vleugje jazz. Het instrumentale Hurricane (met Don Airey) is wat mij betreft het hoogtepunt: schitterend thema en een intens virtuoze gitaarsolo. Degenen die hier van houden, raad ik aan eens te luisteren naar de (lastig te verkrijgen) albums van Collosseum II, voor mij nog altijd het meest krachtige dat Gary Moore op de plaat heeft gezet, naast zijn sessiewerk trouwens voor Cozy Powell (Over the Top).

Mijn eerste Gary Moore album. Ergens gekocht in 1982. Met een andere hoes overigens. Een alleraardigst album met een aantal jazzrock- achtige stukken en natuurlijk het schitterende Parisienne Walkways.

Ja, deze hoes is echt oerlelijk. De original met zijn gitaarkoffer in de hand is veel mooier.

Alweer is ons een goede muzikant ontvallen. Gary is vanochtend tijdens een vakantie in Spanje aan een hartaanval overleden. RIP !!

RIP

Als er een lid van één der beste bands ever ons ontvalt is dat altijd triest. Ook al is zijn later werk een stukje minder mooi.

'Don't believe a word'. Gary Moore is niet dood. Long live the king....... The music.

Tsja, was er wel een beetje stil van. Ondanks dat ik hem de laatste jaren uit het oog ben verloren heb ik prettige herinneringen aan de jaren '80 periode van Gary, toen hij nog lekker de hardrock gitaarheld uithing. Deze soloplaat is tegelijkertijd met Black Rose van Thin Lizzy geschreven en dat merk je. Het titelnummer is een van de beste nummers van de heer Moore (maar had daarbij wel hulp nodig van de heer Lynott).

Voor kant 1 overwoog ik 4 of 4½ ster te geven. Ik ben niet zo dol op Fanatical Fascists, maar ik zal niet beweren dat dat slecht of zelfs matig is.
Dan komt kant 2, met twee ballads die de onderbuik van mijn overgrootmoeder proberen te kietelen en twee instrumentalen die inferieur zijn aan de Eland in de Sneeuw. Wie wil kan berekenen wat mijn waardering daarvoor is.

Wat valt me dit album tegen

Het 1e en laatste nummer steken er met kop en schouders boven uit.

Als het orgineel van Don't believe a word (Thin Lizzy) kent ,dan
is dit een verschrikkelijke afknapper

Vandaag de special edition ontvangen en eindelijk is dit album voor een normale prijs te krijgen (€ 7,49 FRS online).

Vier bonus tracks, Track Nine en drie verschillende versies van Spanish Guitar (vocals Philip Lynott, Vocals Gary Moore en een instrumentale uitvoering).

Hopelijk krijgen Live at The Marquee, G-Force en Dirty Fingers een soortgelijke behandeling binnenkort.

Von Helsing dank voor de info, zocht deze plaat al langer op cd.

Vandaag zijn eerste 2 solo albums geluisterd en waar ik bij de vorige nog concludeerde dat het weinig naar Lizzy klonk is dat op dit album totaal het omgekeerde, grotendeels waarschijnlijk omdat niemand minder dan Phil Lynott(mijn held) aan dit album heeft meegewerkt.
Het titelnummer is lekker onvervalste rock en is niks meer maar ook zeker niks minder, gewoon een lekker nummertje.
De versie van Don't Believe a Word vind ik ook erg relaxed, leuk dat Moore hier samen zingt met Lynott en ook al blijf ik het origineel beter vinden kan ik deze versie ook zeker waarderen.
Fanatical Fascists heeft de zelfde gitaar rif(gedeeltelijk) als With Love op het Thin Lizzy album maar is hier een stuk ruiger gespeeld.
Flight of the Snow Moose & Hurricane laten zonder twijfel het talent zien wat Moore heeft, maar als een geheel nummer vind ik beide nummers nogal onevenwichtig en een tikkeltje rommelig, niet echt mijn ding helaas.
Ook de ballad Song for Donna deed mij erg weinig, typisch na 3 nummers die ik heel erg kan waarderen opeens 3 nummers die dan weer niet in mijn straatje liggen, gelukkig kon ik het instrumentale nummer What Would You Rather Bee Wasp wel weer erg waarderen en it goes without saying dat ik Parisienne Walkways een geslaagde ballad vind, alhoewel dit nummer live meer tot zijn recht komt.

3,5*

Het lijkt er op dat gary Moore kan niet kiezen tussen de rock jazz fusion van Colosseum II en hard rock van Thin Lizzy. Zo spelen zijn maatjes van Colosseum mee op 4-7 (oa Don Airey) En wat andere gabbers op de andere tracks 1-3 en 8 (oa Lynott) Daardoor is het een onevenwichtige plaat die wel laat horen waartoe Gary in staat is maar het geeft geen richting.

Al met al heeft het voor mij meer weg van een verzamelaar dan van een regulier Gary Moore album.

1. Back on the Street - opent goed en had zo op een later jaren ´80 hardrock album van Gary zoals Corridors of Power (1982) kunnen staan.
2. Don't Believe a Word - kennen we al van het Thin Lizzy - Johnny the Fox (1976) album.
3. Fanatical Fascists - meer rock dan hardock, met achtergrondzangers die klinken alsof ze uit de dichtsbijzijnde pub geplukt zijn.

Dan komen een aantal nummer die klinken als jazzrock/progrock nummers uit Gary's Colosseum II periode:
4. Flight of the Snow Moose - gelukkig wel één van de betere en instrumentaal.
5. Hurricane - ook instrumentaal, maar minder niveau dan track 4.
6. Song for Donna - slappe jazzrockballad met zang.
7. What Would You Rather Bee Or a Wasp - kan me ondanks het vlammend gitaarwerk toch niet bekoren.

En weer weg van de jazzrock/progrock naar een rockballad:
8. Parisienne Walkways - heb ik altijd een draak va een ballad gevonden. Blijkbaar zijn niet veel mensen dat met me eens. Hij staat hier als meestgekozen favoriet.

Nadat ik Thin Lizzy had ontdekt, ergens in '80 of '81, wilde ik ook meer weten van die fantastische gitarist Gary Moore. Ik kocht een heruitgave van Back on the Streets, die toentertijd ('82, '83?) voor een schappelijke prijs in de bak van de platenzaak in de Grote Stad stond. Leuke hoes vond ik, alleen daar zat al een verhaal in.

Mijn editie van de elpee heeft geen tekst/creditvel en de achterkant van de hoes vermeldt ook niet wie op welk nummer speelt, maar uiteraard had ik ergens gelezen dat Phil Lynott en Brian Downey aanwezig waren. En ja hoor, de eerste drie nummers zijn Lizzyaans, zoals op de titelsong waarmee de plaat begint. De langzame versie van Don't Believe a Word was bluesachtig; niet zo leuk als de uptempo Lizzyvariant, later leerde ik dat de langzame versie het oorspronkelijke tempo heeft. Vervolgens rockt Moore op Fanatical Fascists keihard en brengt bovendien een boodschap, helaas tegenwoordig alweer actueel.
De songs zijn iets kaler geproduceerd dan ik op Black Rose van de heren had gehoord. Dit door een man met een Griekse achternaam: Chris Tsangarides, die ik kende van zijn werk voor de Tygers of Pan Tang.

Daarna was het wennen voor deze puber. Volkomen onverwacht klonk een muziekstijl die ik nauwelijks kende: fusion. Na een akoestisch intro is het niet meer zo recht toe, recht aan: op het instrumentale Flight of the Snow Moose gaat Moore namelijk jazzy los. En duidelijk toetsen in de mix, strak gespannen drumvellen... Anders dan ik had verwacht.

Idem voor Hurricane, de opener van kant 2. Na de ballad Song for Donna, beetje saai maar wél met een mooie melodieuze toetsensolo erin, volgt het funky en instrumentale What Would You Rather Bee or a Wasp. Bril-jan-te titel, maar funk was niet zo mijn ding.
De elpee sluit af met de klassieker Parisienne Walkways, gezongen door Lynott, desondanks niet mijn favoriet. Kreeg later extra waarde toen ik in één van zijn biografieën las dat de regel "I remember Paris in '49" tevens een hint is van Lynott naar zijn geboortejaar en vader Cecil Parris: "I remember Parris in '49" was onderdeel van de zoektocht naar zijn vader.

Anno 2022 constateer ik hoe anders de plaat nu binnenkomt. Wat ik toen ontzettend jazzy vond, smaakte na enige gewenning beter en beter, en tegenwoordig helemaal. Zoals ik het nu beluister, is het naast hardrock vooral jazz(hard)rock of heavy fusion die klinkt. Moore soleert als een malle, de composities zijn ook nog eens goed. En hoeveel dubbele basdrum klinkt er in deze fusion, heerlijk!
Zwakste punt van de plaat is zijn zang. In het latere deel van zijn carrière had hij gelukkig wél in de gaten dat hij beter niet te luid kon galmen, omdat zijn stem dan wel erg schel werd. Hier is dat nog niet het geval, maar meestal houdt hij zich in en de stem van Lynott is altijd fijn.

Later op cd en via streaming verscheen het album met als bonus de non-albumsingle Spanish Guitar uit 1979, in twee vocale en één instrumentale versie. Een ballad die mij beter smaakt. Opvallend zijn de verschillen in melodie en tekst tussen de versies die Lynott en die Moore zingen.

Een leerzame luisterplaat was dit voor mij. Juist dankzij de open productie, minder massief dan ik gewoon was, opende het de deur naar jazz en fusion. Dank u wel voor die cursus, meneer Moore.

Afgelopen dagen enkele hardrock oudjes binnengekregen op CD waaronder deze. Het album is een mix tussen hardrock en jazzrock momenten, dat is ook niet verwonderlijk want hier zijn nog duidelijk de jazzrock invloeden uit de Colosseum II te horen. Tevens het laatste album dat hij nog voor MCA records gemaakt heeft.

Een geslaagde ''classic'' jaren '70 mix tussen degelijke hardrock met stevig jazzrock gitaarwerk op enkele nummers. leuk detail is dat ik ook duidelijk blues kan horen op het laatste nummer, daar waar hij vanaf begin jaren '90 uitsluitend mee verder ging en de hitlijsten ruimschoots wist te halen. De zangkwaliteit liet op de oudere platen nogal eens te wensen over, wat op latere albums dan weer beter klinkt.

Kortom een score 4.

Wel een fijn album. Het is natuurlijk een allegaartje ,maar wel een lekker allegaartje. Moore laat zijn gitaar vlammen indien nodig en neemt gas terug in de ballads. De instrumentals blijven spannend. Vocaal is het echter erg dun en dat zou op latere platen gelukkig beter gaan worden. Voor deze heb ik wel 3 en halve ster over .