Gary Moore - Back on the Streets (1978)

Vandaag zijn eerste 2 solo albums geluisterd en waar ik bij de vorige nog concludeerde dat het weinig naar Lizzy klonk is dat op dit album totaal het omgekeerde, grotendeels waarschijnlijk omdat niemand minder dan Phil Lynott(mijn held) aan dit album heeft meegewerkt.
Het titelnummer is lekker onvervalste rock en is niks meer maar ook zeker niks minder, gewoon een lekker nummertje.
De versie van Don't Believe a Word vind ik ook erg relaxed, leuk dat Moore hier samen zingt met Lynott en ook al blijf ik het origineel beter vinden kan ik deze versie ook zeker waarderen.
Fanatical Fascists heeft de zelfde gitaar rif(gedeeltelijk) als With Love op het Thin Lizzy album maar is hier een stuk ruiger gespeeld.
Flight of the Snow Moose & Hurricane laten zonder twijfel het talent zien wat Moore heeft, maar als een geheel nummer vind ik beide nummers nogal onevenwichtig en een tikkeltje rommelig, niet echt mijn ding helaas.
Ook de ballad Song for Donna deed mij erg weinig, typisch na 3 nummers die ik heel erg kan waarderen opeens 3 nummers die dan weer niet in mijn straatje liggen, gelukkig kon ik het instrumentale nummer What Would You Rather Bee Wasp wel weer erg waarderen en it goes without saying dat ik Parisienne Walkways een geslaagde ballad vind, alhoewel dit nummer live meer tot zijn recht komt.

3,5*

Al met al heeft het voor mij meer weg van een verzamelaar dan van een regulier Gary Moore album.

1. Back on the Street - opent goed en had zo op een later jaren ´80 hardrock album van Gary zoals Corridors of Power (1982) kunnen staan.
2. Don't Believe a Word - kennen we al van het Thin Lizzy - Johnny the Fox (1976) album.
3. Fanatical Fascists - meer rock dan hardock, met achtergrondzangers die klinken alsof ze uit de dichtsbijzijnde pub geplukt zijn.

Dan komen een aantal nummer die klinken als jazzrock/progrock nummers uit Gary's Colosseum II periode:
4. Flight of the Snow Moose - gelukkig wel één van de betere en instrumentaal.
5. Hurricane - ook instrumentaal, maar minder niveau dan track 4.
6. Song for Donna - slappe jazzrockballad met zang.
7. What Would You Rather Bee Or a Wasp - kan me ondanks het vlammend gitaarwerk toch niet bekoren.

En weer weg van de jazzrock/progrock naar een rockballad:
8. Parisienne Walkways - heb ik altijd een draak va een ballad gevonden. Blijkbaar zijn niet veel mensen dat met me eens. Hij staat hier als meestgekozen favoriet.

Nadat ik Thin Lizzy had ontdekt, ergens in '80 of '81, wilde ik ook meer weten van die fantastische gitarist Gary Moore. Ik kocht een heruitgave van Back on the Streets, die toentertijd ('82, '83?) voor een schappelijke prijs in de bak van de platenzaak in de Grote Stad stond. Leuke hoes vond ik, alleen daar zat al een verhaal in.

Mijn editie van de elpee heeft geen tekst/creditvel en de achterkant van de hoes vermeldt ook niet wie op welk nummer speelt, maar uiteraard had ik ergens gelezen dat Phil Lynott en Brian Downey aanwezig waren. En ja hoor, de eerste drie nummers zijn Lizzyaans, zoals op de titelsong waarmee de plaat begint. De langzame versie van Don't Believe a Word was bluesachtig; niet zo leuk als de uptempo Lizzyvariant, later leerde ik dat de langzame versie het oorspronkelijke tempo heeft. Vervolgens rockt Moore op Fanatical Fascists keihard en brengt bovendien een boodschap, helaas tegenwoordig alweer actueel.
De songs zijn iets kaler geproduceerd dan ik op Black Rose van de heren had gehoord. Dit door een man met een Griekse achternaam: Chris Tsangarides, die ik kende van zijn werk voor de Tygers of Pan Tang.

Daarna was het wennen voor deze puber. Volkomen onverwacht klonk een muziekstijl die ik nauwelijks kende: fusion. Na een akoestisch intro is het niet meer zo recht toe, recht aan: op het instrumentale Flight of the Snow Moose gaat Moore namelijk jazzy los. En duidelijk toetsen in de mix, strak gespannen drumvellen... Anders dan ik had verwacht.

Idem voor Hurricane, de opener van kant 2. Na de ballad Song for Donna, beetje saai maar wél met een mooie melodieuze toetsensolo erin, volgt het funky en instrumentale What Would You Rather Bee or a Wasp. Bril-jan-te titel, maar funk was niet zo mijn ding.
De elpee sluit af met de klassieker Parisienne Walkways, gezongen door Lynott, desondanks niet mijn favoriet. Kreeg later extra waarde toen ik in één van zijn biografieën las dat de regel "I remember Paris in '49" tevens een hint is van Lynott naar zijn geboortejaar en vader Cecil Parris: "I remember Parris in '49" was onderdeel van de zoektocht naar zijn vader.

Anno 2022 constateer ik hoe anders de plaat nu binnenkomt. Wat ik toen ontzettend jazzy vond, smaakte na enige gewenning beter en beter, en tegenwoordig helemaal. Zoals ik het nu beluister, is het naast hardrock vooral jazz(hard)rock of heavy fusion die klinkt. Moore soleert als een malle, de composities zijn ook nog eens goed. En hoeveel dubbele basdrum klinkt er in deze fusion, heerlijk!
Zwakste punt van de plaat is zijn zang. In het latere deel van zijn carrière had hij gelukkig wél in de gaten dat hij beter niet te luid kon galmen, omdat zijn stem dan wel erg schel werd. Hier is dat nog niet het geval, maar meestal houdt hij zich in en de stem van Lynott is altijd fijn.

Later op cd en via streaming verscheen het album met als bonus de non-albumsingle Spanish Guitar uit 1979, in twee vocale en één instrumentale versie. Een ballad die mij beter smaakt. Opvallend zijn de verschillen in melodie en tekst tussen de versies die Lynott en die Moore zingen.

Een leerzame luisterplaat was dit voor mij. Juist dankzij de open productie, minder massief dan ik gewoon was, opende het de deur naar jazz en fusion. Dank u wel voor die cursus, meneer Moore.