Ozzy Osbourne - No More Tears (1991)

BV de strofe die begint bij; I can hear them whispering
en verderop bij candelight are shimmering
is gewoon tenenkrommend. Overigens zijn zowat alle vocalen (op dit nummer) dubbel opgenomen. ook een trucje om de pijn wat te verzachten.
Het feit dat het geen geweldige zanger is neem ik maar op de koop toe, daar zijn veel tracks ook gewoon te sterk voor.

Ik heb het nummer er even bij gepakt en het door jou aangehaalde stukje een paar keer goed geluisterd. Ik begrijp echter totaal niet wat je bedoeld. Met de beste wil van de wereld niet. Ik hoor Ozzy gewoon zingen zoals hij altijd deed in die jaren. Dat de zang dubbel is opgenomen om het punt dat jij maakt te verhullen vind ik vergezocht. Ik hoor gewoon een tweede stem.. Zoals in zoveel andere nummers wordt en werd gedaan. En die geeft het in mijn oren juist de perfecte feel en lading.

Weer een gevalletje van 'het is niet goed want ik vind het niet goed'.

Of
Wat je niet horen wil, hoor je niet

Ok, ik geef toe. Tenenkrommend is het ook weer niet. Maar het is verre van goed

Dat is een kwestie van smaak.

Maar de uitleg die je daar bij geeft is in feite een trucje om je smaak te objectiveren.

Smaak is nooit objectief
Geef alleen maar mijn mening
Eb daar hoeft niemand het mee eens te zijn

Zijn we er al bijna uit heren?

Als die mening is dat op het album bepaalde trucjes gebruikt werden om iets te verbergen, ga je er wel van uit dat de makers vonden dat er iets verborgen moest worden. En dat ze dit bovendien zo slecht deden dat jij het ontmaskert.

Mij lijkt het meer voor de hand te liggen dat jij de muziek beluistert doorheen een filter van aanames die in je opkomen. Een trucje van je brein om meer gewicht te geven aan je waardeoordeel over Ozzy als zanger.

Dat zijn nogal veel woorden om te laten blijken dat je het niet eens bent met mijn mening......
prima hoor

Schitterende plaat! Meer woorden eigenlijk niet nodig. Staat geen verkeerd nummer op! Dus de volle 5 dik waard.

Een lekkere jaren 80 plaat met een productie die vet genoeg is voor '91. Het titelnummer torent desalniettemin boven de rest uit. De ballads zijn prima. Vergelijkbaar met Hey Stoopid van Alice Cooper uit hetzelfde jaar.

Zo bekeken is 'Metallica' uit 1991 ook een 80s album.

De titeltrack vind ik echt geweldig van deze plaat, en Ozzy is hier ook goed in vorm qua stem vind ik, want hierop klinkt hij echt geweldig. De rest van de nummers blijft toch wel ver achter bij de overdonderende titeltrack vind ik.

Ik heb mijn uitgeleende exemplaar van Osbournes biografie I Am Ozzy (2009) weer terug. Zoals ik me herinnerde vertelt hij weinig over de totstandkoming van albums: in het boek gaat het vooral om zijn persoon. Soms had ik wel meer willen weten.

Over de context van No More Tears vertelt hij dat hij was geremigreerd naar Engeland en onder de indruk was van Nirvana en hun Nevermind. Verder was Zakk Wylde "a genius" en het album "my best in years" (klopt) en "Sharon got the artwork spot on. She's very artistic (...)".
Wat mij betreft is de muzikale ontwikkeling van Osbourne gestagneerd na Bark at the Moon. Dus vanaf The Ultimate Sin. De formule en het bijbehorende geluid stonden inmiddels vast, zij het dat er altijd kleine variaties zijn door wisselende gitaristen en een enkele persoonlijke getinte tekst, soms over politiek of geloof.

Qua geluid klinkt het alsof de jaren '80 nog volop bezig zijn, hetgeen op zijn navolgende albums tot en met Scream (2010) vrij voorspelbaar zou worden herhaald. Al heeft hij voor mij geen mislukte albums gemaakt, de verrassing was er vanaf. Dan moet je het vooral hebben van sterke composities en dat lukte volop op No More Tears. Tenminste, als je geen bezwaar hebt tegen de sentimentele ballade Mama, I'm Coming Home, dat de grens van popkitsch overschrijdt.
Met de composities zit het wel goed dankzij variatie tussen uptempo en langzamer werk, goed gitaarspel zoals dat in het genre hoort en soms geluidseffectjes, zoals in opener Mr. Tinkertrain. Won't Be Coming Home begint als een ballade van Scorpions, maar wordt dan aangenaam uptempo met hakkende slaggitaar en een popachtig refrein. Beter dan Mama vind ik powerballad Time After Time. De vette maar toch transparante productie van Duane Baron en John Purdell voldoet nog altijd prima.

Temidden van deze sterke formule duiken vanzelf opvallende details op. Naast een inderdaad heerlijk spelende Wylde bleken de teksten deels van de hand van Motörheads Lemmy Kilmister te zijn: I Don't Want to Change the World, Mama, Desire en Hellraiser.
Dan is er akoestische blues aan het begin van A.V.H. Volgens Chris Jericho's derde biografie een ode van de Brummie aan thuisclub Aston Villa. En net als op vorige albums verdedigt Osbourne zich weer eens tegen de talrijke critici: bonusnummer Don't Blame Me is tekstueel in de lijn van I Don't Know (1980).

Het laatste opvallende detail: het complete album is ingespeeld door oudgediende Bob Daisley en niet Mike Inez, die we op tv en foto's te zien kregen. Dezelfde Daisley over wie Osbourne in zijn bio bij hun vertrek na het solodebuut schrijft (p. 210): "So that was the end of Bob and Lee [Kerslake], although I worked with Bob a few times over the years, until he started suing me every other day of the week.

Kennelijk was de maat voor Daisley dan eindelijk vol na No More Tears, zijn laatste samenwerking met de madman. Maar die had inmiddels een stabiel team om zich heen verzameld, dat de immer labiele frontman bij misstappen weer terugbracht. De voorbeelden die Osbourne zich herinnert zijn legio en dan is er véél waaraan hij geen actieve herinnering meer heeft, zoals je politici soms hoort zeggen...

Als je de zagende zang van Ozzy kunt hebben en de wat commercieel aandoende productie dan is en blijft No More Tears toch wel weer eens aangenaam om eens terug te horen. Wagener is de mixer alhier en die had net Slave to the Grind ( Skid Row) op zijn konto staan als producer. En die klinkt ook al zo lekker vet.

Wagener was ook verantwoordelijk voor de mix van Testament's; Low. De eerste schijf van de band die werkelijk de speakers uit knalde. De beste man heeft duidelijk een goed oor voor een fijne productie.

Hij deed ook So Far, So Good...So What ( Megadeth) en dat was een drama. Aldoende leert men.

Die klinkt juist heerlijk. Lp die ik heb althans.

Dit sterkt mijn vermoeden dat Ozzy ook helemaal geen notie heeft van de totstandkoming van zijn albums. Dat wordt schijnbaar allemaal geregeld en uiteindelijk mag hij het proberen in te zingen. Och, en dat tekstje hier of daar zal vast aan de madman zelve toegerekend mogen worden. Ozzy is een product dat uit de goot werd geraapt, meer dan goed opgelapt en vervolgens jarenlang zeer aardig verkocht is.

No More Tears vind ik in de eerste plaats een wat lang album. Ik kan het nooit in één keer uitzitten. Er staan wel een aantal verdraaid aardige oorwurmen op. Het titelnummer, Desire en S.I.N. zijn voor mij de hoogtepunten. En dan zijn er nog wat inwisselbare dingen zoals Hellraiser die ik in de Motörhead uitvoering veel beter vind.

Ozzy heeft altijd een groot aandeel gehad in de totstandkoming van de songs bij Black Sabbath.

Bijvoorbeeld ook de zanglijn van Paranoid die hij eerst met gibberish vormde en waar Geezer dan later een tekst voor maakte.

Zo heb ik Geezer zien vertellen in een docu met zelfs nog een stukje van de originele improv opname.

Dus Ozzy wegzetten als een marionet die zelf amper iets kan en geen aandeel heeft lijkt me niet terecht.

Dit zegt toch veel?

Nee hoezo.

Komt wel vaker voor dat bands zo werken hij heeft hoe dan ook de melodie van de zanglijn van hun wereldhit geschapen.

Ragfijne melodie inderdaad....

Als je kijkt wat het voor ze gedaan heeft hoe dan ook wel ja.

Ozzy zingt toch gewoon met de riffs van Iommi mee?

Maar hoe staaft een anekdote over Black Sabbath uit 1970 de werkwijze van Sharon, sorry, Ozzy Osbourne in 1990?

Bij een song als Iron Man wel ja dat is iets wat hij op de eerste albums een paar keer heeft gedaan maar later ook niet meer.

Naar mijn weten heeft hij altijd een groot aandeel gehad in het schrijfproces bij Sabbath en dat zal solo niet veel anders zijn al weten we het niet zeker natuurlijk aangezien we er niet bij waren.

Hem zo afbranden lijkt me in ieder geval niet op z’n plek.

Is hoe dan ook angel man van de rock ‘n’ roll volstrekt uniek en massaal geliefd.

Hoe leuk zijn albums ook zijn, dicht ik hem buiten zijn markante stemgeluid geen grote muzikale talenten toe nee. Hij heeft zich omringd met zeer inspirerende muzikanten waarvan met enkelen zeer harde robbertjes zijn gevochten om de schrijverscredits.

Dat is geen afbranden maar een vermoeden uitspreken.

Dat deed je bij een ander album ook al eens. Alsof zingen niet meer vraagt dan een (markant) stemgeluid. Om zo te zingen als Ozzy moet je natuurlijk al erg muzikaal zijn. Mensen vergeten wel eens dat zangers ook muzikanten zijn.

Ik schreef ook niet dat hij niet muzikaal is. Ik verdenk hem ervan alleen te zingen en verder niet.