Jerry Lee Lewis - Live at the Star Club, Hamburg (1964)

Er zijn live albums en er zijn live albums. Soms, echter, zijn er albums die meer zijn dan live. Het zijn van die defining albums. Live maar buitenaards.

Jerry schreeuwt, ramt, stompt en is rock en roll. In de 5 jaar voor deze opname geen hit meer gehad, volkomen buiten spel gezet door de media, een zoon verloren en hij speelt het van zich af in 1964 in Hamburg in de club waar The Beatles ook hun moment hadden.

Als de duivel in het publiek had gezeten, dan had hij een soort kwaadheid gezien waar hij zelf nog geen kennis van had gehad. Dit album is onverbloemde en pure Kwaadheid. The Nashville Teens die Jerry begeleidden hadden geen schijn van kans. Ze blijven ver achter, zoals eigenlijk alle punk en metal bands ver achter blijven bij deze muziek, die hier over je heen stroomt als een woeste Tsunami.

Jerry Lee Lewis heeft hiermee het beste live album ooit neergezet. Hell yeah!

Misschien heb je wel gelijk.....

Slechts 6 stemmen ???????????? Voor een van de beste rock and roll platen ooit ???????
Nou , voor wie is deze heilige , duivelse plaat geschikt ?
a. Voor degene die niet weet wat rock and roll is. Na deze plaat weet je het wel. Beloof ik bij deze.
b. Voor degene die dat wel weet en natuurlijk de Sunhits van Jerry Lee bezit : deze MOET erbij. Echt waar.

Hey George, als ik posts lees in de updates van artiesten die me nogal interesseren, en zie je naam er bij staan, dan kom ik effe piepen.

Van Jerry Lee heb ik enkel een verzamelaar met zijn oude fiftiesklassiekers (The Essential Collection) en die comebackplaat met gastartiesten, Last Man Standing.

Ik kàn natuurlijk altijd iets bijleren, daarvoor zijn we hier, toch ?
We zoeken hem echt een keertje op en als de prijs een beetje normaal is nemen we hem toch gewoon mee ???

In de serie recensies van mijn top 10 is dit het tweede album (vandaag) dat eraan moet geloven. Meer bepaald deze omdat er opnieuw zo weinig berichten bijstaan.

Het is voor degenen die het verhaal kennen een clichéverhaal. Jerry Lee Lewis is als hij met zijn backingband The Nashville Teens tourt door Europa allang op een zijspoor beland. Nadat is uitgelekt dat hij een relatie heeft met zijn 13-jarige nicht op de zwarte lijst van de Amerikaanse radiostations beland. Bovendien heeft hij toch al zware concurrentie te verduren van de opkomende Beatles; hits heeft hij al tijden niet meer gescoord.

Niemand weet hoe deze plaat gelezen moet worden. Zelfs de recensent van allmusic.com durft er geen uitspraak over te doen: Was dit de avond dat het voor Jerry allemaal teveel werd? Waren al zijn optredens tijdens zijn Europese tour hetzelfde als dit schokkende optreden?

Voor mij persoonlijk waren dit soort speculaties al interessant genoeg om de plaat te luisteren. En zo kwam hij ongeveer een jaar, anderhalf jaar geleden bij mij binnen. En hij stelde niet teleur. Een kleine greep uit de persoonlijke hoogtepunten is het moment na aankondiging; het moment waarop Jerry Lee Lewis op de piano begint te rammen alsof zijn leven ervan afhangt en een vlammende ongeëvenaarde versie van Mean Woman Blues inzet. Na een rustpuntje in het midden knalt het eind uiteindelijk uit de speakers.

Via steeds meer versnelling en diabolisch gepingel belanden we bij het tweede hoogtepunt: What I'd Say. Jerry Lee Lewis laat Ray Charles verbleken met zijn versie van deze standard. Het nummer wordt vol overtuiging gebracht en zo te horen liggen de rochels van de inmiddels schorre Jerry Lee op de piano. Net als men denkt dat het hiermee genoeg is start part II, waarbij Jerry Lee nog even naar een Nashville Teen roept: "play that thing right boy!". Verder gaan we met die duizelingwekkende snelheid waarmee de plaat begon en sneller.

Dan denk je: deze man moet kapot zijn, hij moet nu klaar zijn met spelen. Maar als het publiek vol vuur zijn naam begint te scanderen doet Jerry Lee Lewis (niet vies van enige zelfverheerlijking) vrolijk mee en denkt dat zij Great Balls of Fire wel willen horen. Dus zet hij zich weer aan een stevige pianomarteling.

Na met evenveel vuur er nog wat standards doorheen te hebben gejaagd explodeert het geheel met Whole Lotta Shakin' Going On. Het nummer begint nog in hetzelfde tempo wat al zo ontzettend hoog ligt, maar nadat Jerry Lee Lewis de vrouwen in een rustiger moment heeft opgedragen te gaan dansen knalt het einde van het nummer de speakers uit. Het is dat er geen beeld bij is, maar je zou denken dat de poten onder de piano inmiddels afgesleten moeten zijn.

Na die 37 minuten, na de eerste keer luisteren, had ik het idee dat ik een achtbaan had gezeten en ware rock 'n roll had gehoord. Het tweede cliché van deze recensie, maar het ís zo. Het ís gewoon zo!

Volgens mij de allereerste echte punkplaat, en wat voor 1.
Van mij mogen alle artiesten met hun nichtje trouwen om daarna uitgekotst te worden en dan zo een geweldig agressief en explosief album uit brengen.
Prachtig, prachtig, schitterend,geweldig en ook nog eens aangenaam.

Voor wie 'm ook 'ns wil beluisteren: http://www.youtube.com/watch?v=mAk7S_pRWak

Jerry Jerry Jerry Jerry Jerry Jerry Jerry

Op naar de 20 stemmen

Wat een briljant album! Zeker als je eerst "het verhaal" achter dit album gelezen hebt. Er zit zoveel emotie in zijn stem, gewoon kippenvel!
Ik heb punkplaten in mijn kast staan die rustiger zijn dan deze plaat. Haha.
Dit zou een van de betere live albums allertijden zijn....dat durf ik niet te beweren. Maar ik ben wel blij dat ik hem sindskort in de kast heb staan! Het is prachtplaat vol energie, emotie en rock 'n roll!
Bijzonder dat deze plaat gezien de historie niet meer aandacht heeft hier op MuMe. Dat zou eigenlijk niet mogen......

Waar haalt die man het allemaal vandaan jongens?

Dit album lijkt me een essentiele ervaring voor een ieder die zich rock-liefhebber noemt

Eind jaren zestig hoorde ik de lp Jerry Lee - At the starclub voor het eerst . De buurt waarin ik toen woonde waarschijnlijk ook.
Weinig platen hebben zo'n verpletterende indruk op mij achtergelaten als juist dit magistraal rock and roll live werk.
Daarom ben ik blij dat ik hier langzaam maar zeker meer stemmen mag tellen voor een plaat die mij zo na aan het rock and roll hart ligt !

George, bedankt, ik ging even kijken/luisteren op You Tube, je hoort de adrenaline die van deze liveplaat uitgaat. Schitterend, daar gaan we eens achter, zie!
Dat ik erachteraan ga!

Doen , Father , doen Father !!!!

Ik was niet vertrouwd met Jerry Lee Lewis' werk, behalve dan Great Balls of Fire en Lewis Boogie, maar ik ben verslingerd. Dit album is magistraal! Wat deze plaat anno 2009 absoluut niet gedateerd doet klinken, is de razende snelheid waarmee Jerry door de nummers vliegt. Vanaf de opener laat hij je niet meer los en er komen enkel maar hoogtepunten voorbij, met geen enkel skipnummertje. Hij staat in vuur en vlam en daagt The Nashville Teens uit hem bij te houden, letterlijk zelfs aan het begin van What I'd Say Part 2 ("play that thing right, boy!"). Ik denk dat niemand van de band vooraf verwachtte dat het er zo ruig aan toe zou gaan. De Allmusic-review slaat feitelijk de nagel op de kop:

"One of the profound pleasures of this record is hearing the band try to run with Jerry Lee, which is exceeded only by the sheer dementia of the Killer's performance; he sounds possessed, hitting the keys so hard it sounds like they'll break, and rocking harder than anybody had before or since. Compared to this, thrash metal sounds tame, the Stooges sound constrained, hardcore punk seems neutered, and the Sex Pistols sound like wimps.

Rock & roll is about the fire in the performance, and nothing sounds as fiery as this; nothing hits as hard or sounds as loud, either. It is no stretch to call this the greatest live album ever, nor is it a stretch to call it the greatest rock & roll album ever recorded. Even so, words can't describe the music here -- it truly has to be heard to be believed."

Vaak zou ik heel zwaar in discussie kunnen gaan met Allmusic (een luttele 2,5 sterren voor Live Sh*t: Binge & Purge bijvoorbeeld), maar hier nemen ze me de woorden recht uit de mond. Ik ga mijn top 10 binnenkort 's moeten herzien, geloof ik.

Geweldig live album van old school rocker Jerry Lee Lewis. Lekker swingende rock nummers, geweldige muzikanten en de lekkere rock stem van Lewis maken dit echt tot een geweldig plaatje.

Jerry, Jerry, Jerry!!!

Hoor dat publiek eens te keer gaan dan! Niet eens tijdens voor een of andere perverse jaren '90 talkshow, maar het is voor de enige echte Jerry Lee Lewis. Had nooit van de beste man gehoord (moet ik me nu schamen?), maar wat een supertof feest kan ie opzetten en dat in de legendarische Star Club van Hamburg. Wat een onbegrensde energie legt ie met zijn band in die rock 'n roll. Het klinkt totaal niet verouderd ook. Ik denk dat het in de jaren '60 een regelrechte sensatie geweest zou moeten zijn .

Wat een energie!!

Inderdaad een erg goed album, maar het moet we wel van het hart dat het geluid beter had gekund. De Nashville Teens zijn geheel naar achteren geschoven in de mix, en dat steekt (mij), omdat ze live zo goed waren, al werden ze weggefloten bij menig optreden in Engeland door de Teds onder het publiek, omdat hun opvatting van rock and roll in hun oren te modern was.

Helemaal eind jaren tachtig kon je er nochtans moeilijk omheen, toen de succesvolle film Great Balls of Fire! verscheen met Dennis Quaid in de rol van Jerry Lee Lewis.

Milo Miles raved in Rolling Stone that "'Live At The Star Club, Hamburg' is not an album, it's a crime scene: Jerry Lee Lewis slaughters his rivals in a thirteen-song set that feels like one long convulsion.............helemaal waar....Jezus wat een slachting.5 sterren maar dat spreekt voor zich.

Beetje overdreven hoor, al is het heus wel een goed album...

Nou ik heb toch zelden of zeg maar gerust nooit (Youth are getting restless misschien) een live album gehoord waar zoveel heart en/of soul inzit. ....en vuur niet te vergeten.

Wat precies het beste live-album is (als we ons even beperken tot pop, soul, rock and roll etc.) is natuurlijk moeilijk te beoordelen, en is ook een kwestie van smaak. Zelf ga ik voor:
Live at the Apollo - James Brown. Al ben ik wel degelijk een liefhebber van Jerry Lee Lewis.
Mijn reactie betrof overigens meer het overdreven taalgebruik, Frolunda.

Wat het eerste betreft; helemaal mee eens,over smaak valt niet te twisten en ik zeg ook niet dat dit het beste live album is,maar wel met de meeste passie en energie voor zover ik ze gehoord heb.En wat het laatste betreft,zoiets wil dan wel eens leiden tot een overenthousiaste reactie (al vind ik het zelf eigenlijk wel meevallen) maar dat is alleen maar om aan te tonen wat Live at the star club bij mij teweeg brengt....en nu snel over naar Live at the Apollo want het zou natuurlijk helemaal mooi zijn om zo'n gevoel twee keer op een dag mee te maken.

Dit is nooit mijn favoriete vroege rock'n'roller geweest, noch qua liedjes noch qua stem noch qua hoofdinstrument noch qua uitstraling, maar bij déze plaat is het toch moeilijk stilzitten. Lewis raast in hoog tempo door een stapel klassiekers van zowel hemzelf als collega's (Barrett Strong, Carl Perkins, Ray Charles, Little Richard, Hank Williams, Elvis) en spaart daarbij de begeleidingsband niet, maar het resultaat is een heerlijke en veertig minuten lang dampende liveplaat. Geweldig.

Een schitterend live album. En ik hou niet eens zo van live albums. Maar er zijn natuurlijk uitzonderingen. Live At Leeds van The Who vanwege de energie. Storytellers van Johnny Cash & Willy Nelson vanwege de heerlijke sfeer tussen de twee oude vrienden. Unplugged van Eric Clapton, Naked Truth (alle drie) van Golden Earring.
En natuurlijk deze van Jerry Lee Lewis. Wat een energie. De Nashville Teens kunnen het maar met moeite bijbenen. En toch waren zij toen de meest geschikte groep om Lewis te begeleiden. Zij hadden de
Meeste ervaring in het begeleiden van rock 'n roll artiesten. Nadat hun hits in 1967 minder werden deden ze de rest van de zestiger jaren niets anders dan dat.
Heb de CD ooit in Groningen op een platen- en CD beurs aangeschaft voor maar € 7,-- en heb daar nooit spijt van gehad. Sterker, ik heb 'm ook op mijn I Pod Nano gezet. Heb ik de muziek altijd bij me.
De mijne heeft niet zo'n mooie hoes. Een rerelease van Rhino. Daar zal het wel aan liggen.

Heb hem altijd al een viespeukje gevonden. Zowel vanwege het feit dat hij zijn kleine nichtje paalde, als die lok op z'n hoofd. Maar hier gaat hij wel extreem lekker los. Onmogelijk om hier stil bij te blijven zitten!

Viespeuk? Valt wel mee hoor. Het was in die tijd in 'down south' normaal als je met je nicht trouwde, en hij was toen zelf ook erg jong. Het huwelijk heeft altijd stand gehouden.
Overigens zegt dat niet dat ik het goed keur, maar je moet het zien in het licht van die tijd en de geografie.

Nog steeds 10 jaar ouder. Het was ook meer een grapje en ik zie het wel in het licht van die tijd. Desondanks was het nog steeds een schandaal dat hem (muzikaal) in de nodige problemen heeft gebracht. Zowel als artiest als persoon vind ik hem verder wel cool. In hoeverre ik hem ken natuurlijk, maar o.a. in een museum in Memphis heb ik leuke en vooral grappig verhalen over hem gehoord.