Jerry Lee Lewis - Live at the Star Club, Hamburg (1964)

Jerry, Jerry, Jerry!!!

Hoor dat publiek eens te keer gaan dan! Niet eens tijdens voor een of andere perverse jaren '90 talkshow, maar het is voor de enige echte Jerry Lee Lewis. Had nooit van de beste man gehoord (moet ik me nu schamen?), maar wat een supertof feest kan ie opzetten en dat in de legendarische Star Club van Hamburg. Wat een onbegrensde energie legt ie met zijn band in die rock 'n roll. Het klinkt totaal niet verouderd ook. Ik denk dat het in de jaren '60 een regelrechte sensatie geweest zou moeten zijn .

Dit is nooit mijn favoriete vroege rock'n'roller geweest, noch qua liedjes noch qua stem noch qua hoofdinstrument noch qua uitstraling, maar bij déze plaat is het toch moeilijk stilzitten. Lewis raast in hoog tempo door een stapel klassiekers van zowel hemzelf als collega's (Barrett Strong, Carl Perkins, Ray Charles, Little Richard, Hank Williams, Elvis) en spaart daarbij de begeleidingsband niet, maar het resultaat is een heerlijke en veertig minuten lang dampende liveplaat. Geweldig.

Superieur, dit werk. Ik heb hem ooit in Brussel 'ns live aan het werk gezien (zo'n tien jaar geleden, schat ik), en toen was hij uiteraard reeds op leeftijd, maar er zat nog altijd schwung in. Maar dit...

Jerry Lee kronkelt, vibreert, verleidt, inspireert. Sensationeel, de manier waarop hij het publiek duidelijk naar z'n hand weet te zetten met klassiekers als Great Balls of Fire, Good Golly, Miss Molly en Hound Dog. Bovendien brengt hij een razende, kolkende, tweeledige versie van What'd I Say, die fantastische song van Ray Charles.

Hoewel dit live-album bestaat uit dertien nummers, werden er die avond eigenlijk zestien nummers opgenomen. Down the Line werd later nog als bonustrack aan een andere uitgave toegevoegd, de opnamen van You Win Again en I'm on Fire zijn hoogstwaarschijnlijk jammer genoeg zoek geraakt.

Afijn, dit live-album is eigenlijk van begin tot eind puur genieten van deze pittige artiest, die - figuurlijk, 'k mag het graag geloven - de club in lichterlaaie zette.

4,5 sterren

Money is een geweldig nummer en buitensporig ruig voor die tijd. Whole Lotta Shakin’ Goin’ On en Great Balls of Fire zijn lang niet zo geniaal, maar wel lekkere Rock & Roll-nummertjes. Verder is Jerry Lee Lewis’ sterkste album toch stiekem een beetje dertien in een dozijn. Zonder daar te zuur woke over te worden, had Lewis toch vooral gewoon zijn huidskleurtje mee (iets dat ik bij hem altijd graag benoem omdat hij - in tegendeel tot blanke tijdgenoten Elvis Presley en Johnny Cash - een overtuigd racist was). Jerry Lee Lewis is daarmee vooral een belangrijk stukje Amerikaanse popgeschiedenis (een van de keerpunten waarbij zwarte muziek salonfähig werd voor witte Amerikanen), maar verder valt hier weinig interessants over te zeggen (behalve dus Money - wat een geweldig nummer).