Liars - Drum's Not Dead (2006)

Wauw, denk ik toch nu weer nu ik dit luister. Maar weinig platen die zo fascinerend zijn als deze. Het gaat alle kanten op, maar toch vormt het een mooi coherent en logisch geheel vind ik. Het trio Drum Gets a Glimpse, It Fit When I Was a Kid en The Wrong Coat is ronduit fenomenaal te noemen. Wel (gek genoeg) twee rustigere momenten daartussen, maar dat zijn wat mij betrefd wel de mooiste momenten op dit album. Zou op basis van een heel groot gedeelte zo de volle laag kunnen geven, maar dan vergeet bijna dat deze plaat helaas toch een hele lichte niveaudaling kent vlak voor de afsluiter...

Ik vind na 2 luisterbeurten eigenlijk alleen de Mr. Heart Attack nummers goed. Ik weet niet wat dat over mij zegt.

Twee jaar na dato blijft deze plaat recht overeind staan. Voor mij één van dé platen van dit decennium. Drum's Not Dead getuigt van visie en lef en heeft een ongekende klankenrijkdom. Hoorbaar zijn eerst alle mogelijkheden van de studio (een studio in Oost-Berlijn waar hoorspelen werden opgenomen) uitgeprobeerd om daarna in de nummers te worden verwerkt. Door die werkwijze liep Liars wel het risico een te berekenende en doordachte plaat te maken. Ik hoor ook wel een bepaalde afstandelijkheid in de muziek, die wordt versterkt door het artyfarty imago van de heren en het concept van de titels/plaat.
Maar toch: dit is muziek voor het hoofd én het hart. Drum's Not Dead klinkt juist helemaal niet gekunsteld maar heel logisch en spontaan. En de muziek weet me precies op de juiste plek te raken.
Het magere gemiddelde begrijp ik wel. Veel mensen zullen hier weinig mee kunnen. Maar probeer onbevooroordeeld te luisteren, geef het een kans en de tijd en er ontvouwt zich een bijzonder werkstuk!

dat zegt veel over jou, maar niet genoeg.

nogal laag gemiddelde voor dit meesterwerk, heb enkel nog maar positieve reacties gelezen
waar zitten de "drum's not dead" haters? , want nogal laag gemiddelde, wat ik niet echt begrijp.

Die hebben het "effe geprobeerd", besloten dat het niks voor hun was, en er een laag cijfer tegenaan gesmeten.
Dit is geen muziek om "effe" te proberen.

Zeker waar, ik krijg haast voodoo-achtige visioenen als ik deze draai. Maar ik blijf 'm proberen. Iets fascineert enorm. Of het nu de vreselijk aparte sfeer, de dubbele drums of de flauwe songtitels zijn, weet ik niet, maar deze muziek heeft wel iets. Nu er nog even achterkomen of dat voor mij positief of negatief is.

Sinds ik deze 2 jaar geleden ontdekte blijft 'ie nog steeds stijgen. You, Drum, Hold You, Drum en To Hold You, Drum . Inmiddels dicht tegen de 4* aan.

Welnu, ik heb hem effe geprobeerd en meteen besteld. Heerlijk album, net zo opzwepend als experimentele maffe 80's-muziek als Big Black (op Atomizer) en zo - leuk dat er nu ook nog musici zijn dezelfde met die inslag een plaat maken.

Wat een fascinerende plaat is dit toch. Hij heeft flink wat tijd gekost, maar er is iets waardoor ik maar terug blijf keren naar dit album. En hoe vaker je 'm hoort, hoe beter-ie wordt. Voodoomuziek waarbij ik continu op een idiote manier een boosaardige grijns op mijn gelaat tover. Een beetje de soundtrack voor een moerassentrip. Of iets in die geest. Vooral het blok Drum Get A Glimpse t/m Hold You, Drum vind ik fenomenaal. Om nog maar te zwijgen over de fantastische afsluiter, die een beetje onverwachts komt maar uiteindelijk toch heel goed op het album past.

Drum's Not Dead zit ingenieus in elkaar en voelt ook echt als één lange trip. Behoorlijk gedurfd, maar dat is wat het zo fantastisch maakt. Ik heb er wel even flink de tijd voor nodig gehad, maar als je 'm 'snapt', heb je ook echt een geweldig album te pakken. Ik ga wel iets verder dan dat en durf te zeggen dat dit één van de hoogtepunten van deze eeuw is.

Oh, en mag ik nog even? Ja? Met terugwerkende kracht alsnog het beste album van 2006.

Drum´s not Dead, dat hoor je wel op dit album van Liars. Ik kreeg dit album van Hoi123 in het reviewtopic om te reviewen, hij zei er gelijk bij dat het even doorbijten is.

De eerste keer dat ik het album beluisterde vond ik ook niks aan: Wat is dit voor herrie? Ik kon er geen structuur in vinden, alleen de drums vond ik gaaf, maar eromheen: Nee! Ook tijdens de derde keer beluisteren was er nog geen verandering, gelukkig zei Hoi123 dat ik moest blijven proberen en ik blij dat hij dat gezegd heeft. Want wat is dit een niet normaal goed album! Veel bands blijven dezelfde stijl houden door hun carriere heen, ik las van Liars dat het eerst een heel andere band was en daarna het roer compleet omgegooid heeft, daar moet je lef voor hebben. Ik heb het oude werk nog nooit gehoord, maar dat ga ik zeker eens proberen. De dubbele drums zijn echt geweldig, de drumpartijen op dit album werken bijna hypnotiserend, de zang is apart. Maar als je alles beetje bij beetje begint te waarderen komt er een geweldig album uit. En meestal zijn de albums waar je meer moeite voor moet doen de albums die je nog het langste luistert.

Apart album dit, de 11 nummers (het zijn eigenlijk geen nummers, maar stukken muziek en eigenlijk gaat het hele album gewoon in 1 keer door) zijn geweldig en als drummer werd ik helemaal enthousiast van dit album en zat ik af en toe tijdens de hardere stukken flink te luchtdrummen. 5 sterren en een plek in mijn top 10, dat doorbijten loonde.

Hypnotiserend, dat is dit album.
Bij een luisterbeurt van Drum's Not Dead ben ik even weg. Ogen dicht en laat je fascineren door de mysterieuze schoonheid van dit album.
Ongelooflijk ontoegankelijk en mooi. Drum's Not Dead is een trip naar een andere dimensie. Niet voor zwakke zielen bedoeld, vandaar het gemiddelde.

Be Quiet, Mt. Heart Attack zet meteen de toon.
De falsetto zang van Angus Andrew en de tribale drumritmes gecombineerd met fascinerende, ondoorgrondelijke achtergrondgeluiden.
Totaal structuurloos, maar juist daarom zo spannend en mooi.

Let's Not Wrestle, Mt. Heart Attack is samen met de voorganger nog een inkomertje.
Wel een broodnodige, dan worden we niet meteen in het diepe gegooid.
Dit is nog een heerlijk dansbaar maar toch hypnotiserend nummer.
Niet mee luchtdrummen is onmogelijk.

Bij A Visit From Drum worden we eindelijk in het diepe gegooid.
Een kijkje in het hoofd van een schizofreen.
De bewoners: Drum en Mt. Heart Attack.
Tribale drumritmes en falsetto zang. Welkom.

Drum Gets A Glimpse is het muzikale equivalent van eenzaamheid.
Een conversatie van de schizofreen. Met zichzelf.
Hoog en laag. Mt. Heart Attack en Drum. Er is minder percussie op dit nummer.
Wel weer die ondefenieerbare achtergrondgeluiden.
Een melancholisch meesterwerk.

Bij It Fit When I Was A Kid worden we helemaal in het verhaal getrokken.
Een zagende, herhalende melodie gezongen door Drum.
Die lichtjes overgaat in de hoge, rustgevende stem van Mt. Heart Attack.
De percussie als het hartritme.

The Wrong Coat For You, Mt. Heart Attack is het meest onheilspellende stuk muziek dat ik ken. Een tergend langzaam, slepend nummer.
Drum en Mt. Heart Attack bundelen hun krachten en besluiten om het lichaam over te nemen. De achtergrondzang is geweldig en zo ook het kermisorgeltje.

Hold You, Drum is muzikale hypnose.
Doorstuwende percussie, een fascinerende sample en Drum die erdoorheen zaagt.
De overname van de gedachten en lichaam.
De achtergrondgeluiden zijn weer aanwezig en het verassend heldere gitaartje klinkt erg goed. De hoge tonen die door het nummer lopen zie ik als de ruis in het hoofd van onze hoofrolspeler.

Bij It's All Blooming Now, Mt. Heart Attack is onze hoofdrolspeler blind en doof.
Het enige wat gehoord wordt is de ruis dat door dit nummer speelt.
Drum en Mt. Heart Attack hebben alle controle.
Een erg fijn stukje ambient.

Drum and the Incomfortable Can is het sleutelnummer.
Can beschrijft de moord die het lichaam pleegt.
En erg lang intro, gevolgd door drammerig gezaag van Drum en geschifte percussie.
Geweldig.

You, Drum is een en al verwarring en geschiftheid.
Grappig dat maar één akkoord een heel nummer lang kan boeien.
Mt. Heart Attack zingt weer met zijn geweldige falsetto.

To Hold You, Drum is zo mogelijk nog geschifter.
Valse zang van Drum, willekeurig uit de lucht geplukte teksten.
Het hoogtepunt van Drum's Not Dead.
Niet per sé muzikaal, al is dit wel hemeltergend mooi.
Wel qua thema; Het hele concept van de plaat komt hier bij elkaar.

The Other Side Of Mt. Heart Attack is het besef van onze hoofdrolspeler.
Besef dat hij iemand vermoord heeft.
Wie zou hem geloven als hij zou zeggen dat het Drum en Mt. Heart Attack waren?
Dit is echt een van de mooiste nummers die ik ken.
Liefdevol en melancholisch, minimalistisch maar zo ongelooflijk warm en gevoelig.
Wat een afsluiter.

I can always be found.
Toch nog een hoopvolle noot in deze trip.

Ik houd van muziek omdat het me verhalen vertelt, omdat het me fascineert en omdat het me gevoel laat zien. Drum's Not Dead doet dit allemaal.
De nummers fascineren, vertellen, ontroeren en zwepen op. Stuk voor stuk.
Dit is te perfect om uit te leggen. Wat ik deed was maar een poging.
Drum's Not Dead valt op verschillende manieren op te vatten. Ik vertel mijn versie, maar dit verschilt per persoon. Dit album is schoonheid in zijn puurste vorm.
5 sterren.

Helemaal mee eens. Dat nummer geeft mij echt een beangstigend gevoel of zo. lekker weird in ieder geval zeker hehe.

Wat een rotplaat zeg. Pretentieus gedoe... alleen
I Can Always Be Found vond ik er (ver) bovenuit steken.
Misschien dat het volgende luisterbeurt beter klinkt , maar vooralsnog...

Dat nummer staat er niet op, bedoel je The Other Side of Mt. Heart Attack misschien?

Het is nog waar ook...

Fascinerend album.

Hier ben ik het trouwens niet zo mee eens, qua drumritme misschien wel, maar de bijna strijdlustige strijdkreten en het rare geluid wat op een didjeridu lijkt (als het dat niet gewoon is) maken dit voor mij juist dé track die je in het diepe gooit. Ik vind deze zelfs vreemder dan een boel tracks die later komen, die schreeuw ook in het midden, die gaat door merg en been. En dan de zang... Nee, dit is bepaald geen inkomertje meer voor mij (positief, trouwens). De voorganger is trouwens inderdaad wel een inkomertje, daar ben ik het mee eens.

Geef nou maar gewoon 5 sterren..

Hmmja dat kan ik inmiddels wel gaan doen ja... Ga maar gauw kijken in het Tip Topper topic

Geweldig stuk van hoi123.

Toch maar verhoogd naar het maximale, wat een geniaal album.

Deze heb ik heel lang niet meer in de cd-speler gehad. Nu dat weer wel het geval is, is het wel weer op en top genieten hoor! De constante dreiging, de betovering, het verdwaasde gevoel dat het oproept: dit blijft een uniek album, ook binnen de Liarsdiscografie voor zover ik die ken.

Recensie voor Super Tip-Topper.

Een bizar en uniek sfeertje is het visitekaartje van dit vreemde, gekke album. Uiteraard is er een grote focus op percussie en drums, schitterend werk levert de drummer(s?) hier. Alle liedjes zijn een onderdeel van een yin & yang verhaal tussen twee verzonnen figuren: Mount Heart Attack (the embodiment of stress and self-doubt) en Drum (the spirit of creative confidence).

De afsluiter "The Other Side of Mt. Heart Attack" kan als hét nummer van het album worden gezien, alles komt samen tot een geweldige climax. "Hold You, Drum" zou ik dan eerder als het minste nummer zien, die vind ik een heel klein beetje storend vanwege die geloopte sample wat soms irritant kan aandoen als je niet in de juiste vibe zit. Het is dus echt een album waar je in de juiste mood of mindstate voor moet zijn. Soms kan dit goed vallen, soms ook helemaal niet.

Beste nummers: Be Quiet Mt. Heart Attack!, Let's Not Wrestle Mt. Heart Attack, It Fit When I Was a Kid & The Other Side of Mt. Heart Attack

Minste nummers: Hold You, Drum & Drum and the Uncomfortable Can & To Hold You, Drum

Ik heb het dus blijkbaar meer voor de Mount Heart Attack nummers zo te zien. Zou dat betekenen dat ik toch eerder een (zelf)twijfelaar/stresskip ben dan een creatieve, zelfverzekerde persoonlijkheid?