Liars - Drum's Not Dead (2006)

Twee jaar na dato blijft deze plaat recht overeind staan. Voor mij één van dé platen van dit decennium. Drum's Not Dead getuigt van visie en lef en heeft een ongekende klankenrijkdom. Hoorbaar zijn eerst alle mogelijkheden van de studio (een studio in Oost-Berlijn waar hoorspelen werden opgenomen) uitgeprobeerd om daarna in de nummers te worden verwerkt. Door die werkwijze liep Liars wel het risico een te berekenende en doordachte plaat te maken. Ik hoor ook wel een bepaalde afstandelijkheid in de muziek, die wordt versterkt door het artyfarty imago van de heren en het concept van de titels/plaat.
Maar toch: dit is muziek voor het hoofd én het hart. Drum's Not Dead klinkt juist helemaal niet gekunsteld maar heel logisch en spontaan. En de muziek weet me precies op de juiste plek te raken.
Het magere gemiddelde begrijp ik wel. Veel mensen zullen hier weinig mee kunnen. Maar probeer onbevooroordeeld te luisteren, geef het een kans en de tijd en er ontvouwt zich een bijzonder werkstuk!

Drum´s not Dead, dat hoor je wel op dit album van Liars. Ik kreeg dit album van Hoi123 in het reviewtopic om te reviewen, hij zei er gelijk bij dat het even doorbijten is.

De eerste keer dat ik het album beluisterde vond ik ook niks aan: Wat is dit voor herrie? Ik kon er geen structuur in vinden, alleen de drums vond ik gaaf, maar eromheen: Nee! Ook tijdens de derde keer beluisteren was er nog geen verandering, gelukkig zei Hoi123 dat ik moest blijven proberen en ik blij dat hij dat gezegd heeft. Want wat is dit een niet normaal goed album! Veel bands blijven dezelfde stijl houden door hun carriere heen, ik las van Liars dat het eerst een heel andere band was en daarna het roer compleet omgegooid heeft, daar moet je lef voor hebben. Ik heb het oude werk nog nooit gehoord, maar dat ga ik zeker eens proberen. De dubbele drums zijn echt geweldig, de drumpartijen op dit album werken bijna hypnotiserend, de zang is apart. Maar als je alles beetje bij beetje begint te waarderen komt er een geweldig album uit. En meestal zijn de albums waar je meer moeite voor moet doen de albums die je nog het langste luistert.

Apart album dit, de 11 nummers (het zijn eigenlijk geen nummers, maar stukken muziek en eigenlijk gaat het hele album gewoon in 1 keer door) zijn geweldig en als drummer werd ik helemaal enthousiast van dit album en zat ik af en toe tijdens de hardere stukken flink te luchtdrummen. 5 sterren en een plek in mijn top 10, dat doorbijten loonde.

Recensie voor Super Tip-Topper.

Een bizar en uniek sfeertje is het visitekaartje van dit vreemde, gekke album. Uiteraard is er een grote focus op percussie en drums, schitterend werk levert de drummer(s?) hier. Alle liedjes zijn een onderdeel van een yin & yang verhaal tussen twee verzonnen figuren: Mount Heart Attack (the embodiment of stress and self-doubt) en Drum (the spirit of creative confidence).

De afsluiter "The Other Side of Mt. Heart Attack" kan als hét nummer van het album worden gezien, alles komt samen tot een geweldige climax. "Hold You, Drum" zou ik dan eerder als het minste nummer zien, die vind ik een heel klein beetje storend vanwege die geloopte sample wat soms irritant kan aandoen als je niet in de juiste vibe zit. Het is dus echt een album waar je in de juiste mood of mindstate voor moet zijn. Soms kan dit goed vallen, soms ook helemaal niet.

Beste nummers: Be Quiet Mt. Heart Attack!, Let's Not Wrestle Mt. Heart Attack, It Fit When I Was a Kid & The Other Side of Mt. Heart Attack

Minste nummers: Hold You, Drum & Drum and the Uncomfortable Can & To Hold You, Drum

Ik heb het dus blijkbaar meer voor de Mount Heart Attack nummers zo te zien. Zou dat betekenen dat ik toch eerder een (zelf)twijfelaar/stresskip ben dan een creatieve, zelfverzekerde persoonlijkheid?