Alice Cooper - Special Forces (1981)

Volgens mij het minst goeie album van de good old Coop. Het gaat snel vervelen, en ik vind het iets te 'kunstmatig'. Hier mis ik de psycho-Cooper. Vicious Romours komt in de buurt.

Niet echt een waanzinnige plaat. Inspiratie is ver te zoeken, getuige het feit dat hij een oud nummer nu als verkapte live-versie neerzet (Generation Landslide). Hij zag er in die tijd ook niet echt fris meer uit.

In die tijd had hij ook te kampen met een alcoholverslaving. Hij heeft altijd gezegd dat hij zich van vier albums niets meer herrinert. Zowel opnemen als touren. En dat zijn: Flush The Fashion, Zipper Catches Skin, Special Forces en DaDa. Even een quote uit zijn boek: "Some people talk about lost days, when they've been drinking. Well, this were my lost years." Dat zegt al genoeg volgens mij .

Welk boek is dat als ik vragen mag? Ik ben gek op biografieen namelijk en van Alice heb ik er nog geen.

Het boek heet 'Alice Cooper, Golf Monster: A Rock 'n' Roller's 12 Steps to Becoming a Golf Addict'. Geef ik je even de link van Amazon mee. Goede biografie, doorspekt met goede golf-raad.

Oké thanks, ik zal eens kijken of ik 'm ga aanschaffen. Ben opzich niet zó gek van golf dat ik er in een boek over Alice veel over wil lezen maar wie weet

Eigenlijk gaat het niet zo gek veel over golf hoor, maar bijvoorbeeld een stap is dat je moet imiteren van je idolen. Dus echt stappen hoe dat je moet golfen zijn het niet (die geeft hij op de laatste twee paginas xD).

Miischien wel het minste album van Alice uit zijn begin jaren 80 periode. Het blijft echt nergens hangen, al klinkt het allemaal bvest nog wel aardig. maar echt sterke nummers staan er gewoon niet op.

Enkele aardige nummers waaronder You Look Good in Rags maar alles met te weinig pit en overtuiging.

Iets minder dan Flush the Fashion. Dit album behoort tot de mindere albums uit zijn carrière maar echt slecht klinkt het nergens. Cooper blijft steeds een goede songwriter.

Prettiest Cop on the Block en You're a Movie blijven het langst in het geheugen hangen. De liveversie van Generation Landslide had niet gemoeten, de andere nummers zijn goed maar zijn geen top Cooper nummers.

In mijn beleving is dit de beste biografie van Alice. Ook zijn alcoholprobleem tijdens het maken van dit album komt hier voorbij. Stiekem had ik gehoopt op wat meer info over het begin van de jaren 80 maar hierin komt het goed aan bod.

bol.com | Welcome To My Nightmare: The Alice Cooper Story (ebook), Dave Thompson | 9780857127815...

Oké thanks for reminding me!!

Wat mij betreft een prima 80's worp van Alice. Het vroege jaren 80 kwartet aan new-wave albums is erg ondergewaardeerd (ook door Alice zelf) maar behoort tot zijn beste werk.
Filmische, beeldende teksten en muzikaal wordt er lekker gefreaked, uitstekende plaat dus!

Best een aardige new-wave cover van seven and seven is, het hele album klinkt opname-technisch wel redelijk vlak en kil. Gen baanbrekend album van Alice Cooper, desalniettemin best genietbaar.

New wave plaat van Alice Cooper. De hoogtijdagen lagen inmiddels achter hem en met een nieuw image ( nog weerzinwekkender, ook door de crack die hij gebruikte) probeerde hij enigzins met de tijd mee te gaan.
Het is redelijk onderhoudend. Er zit regelmatig wat subtiele humor in en het rockt hier en daar lekker.
Echter is het als geheel te weinig memorabel gebleken.
De opener Who Do We Think We Are is hoopvol ,maar zonder dat het echt slecht wordt, is het vervolg allemaal net even te vlak en misschien ook wat te simpel voor zijn doen.
Alice Cooper staat in goede doen bekend als overdonderend en zeker in staat om sterk werk af te leveren. Dat lukte in de 70's grotendeels, maar hier is ie het toch wel wat kwijt.
Je hoopt op wat meer halverwege en met de afsluiter Vicious Rumours hoor ik weer even de magie terug.
De toevoeging van (notabene) een live versie van "oudje"
Generation Landslide verraad een artistieke inzinking van onze Alice. En eerlijk is eerlijk, dat ademt deze Special Forces ook wel uit.
Enigzins te verklaren is het ook wel weer. Het ging fysiek wederom niet goed met hem. Zoals in het begin al gememoreerd, hij was nu een crackhead en de alcohol kwam ook weer in het spel.
Wonderbaarlijk dat het in 1983 uitgebrachte Da Da een heel behoorlijk album is. Toen ging het nog slechter.

Vandaag deze nog eens uit de platenkast gehaald. Hij herinnert me aan de periode waarin ik dit album heb leren kennen. Leuk om op terug te kijken! Iets wat Alice achteraf misschien met wat minder enthousiasme doet bij het terug zien van z'n in minder toestand verkerende gezondheid.

Ik hoor in vergelijking met vroeger toch weer andere dingen. Die variëren dan van "He dit is leuk!" tot "Ho, dit is heel wat minder dan ik dacht." Al bij al blijft de plaat steken op een 3* omdat er materiaal in zit die leuk is en blijft.

Hij blijft bij mij in de onderste helft van Alice z'n oevre steken. Misschien moet ik, zoals ik al vaker op de site heb gezien, z'n discografie eens op een rijtje zetten van minst naar best! Dat volgt misschien nog.

Ook nog:


Er is niets live aan Generation Landslide '81! Dit is een volledig in de studio opgenomen versie, met dan achteraf het publiek eraan toegevoegd. Deze had (of dan toch zeker het "live" woordje) achterwege mogen blijven van mij.

Ze hadden er dan van mijn part Look at You There, Ripping the Sawdust from My Teddybear mogen opzetten! Deze staat op zo goed als alle hoezen maar niet op de plaat. Dit is omdat Alice op het laatste moment het liedje niet goed bij de rest vond passen. Dus is het om die reden niet meer op de finale versie geraakt! Voor geïnteresseerden die het liedje toch eens willen horen, Look at You There, Ripping the Sawdust from My Teddybear is op The Life and Crimes of Alice Cooper te vinden.

Dit moet me toch van het hart als selftitled Alice Cooper kenner (ja toch wel ): dit boek staat tjokvol fouten!!!

Een flauwe biografie die volgens mij op 3 dagen in elkaar is geflanst. Ik heb het boek liggen, heb het ooit gelezen en herinner me heel wat gruwel.

Zeker weet ik het allemaal niet meer, maar ik geloof dat de auteur in het eerste hoofdstuk Alice z'n zoon al een verkeerde naam geeft. En vanaf daar gaat het alleen maar bergaf...

Laat deze aub links liggen, en lees als Golf Monster je niet meteen iets zegt deze: Snakes! Guillotines! Electric Chairs!. Dit gaat echter wel over Dennis Dunaway's inkijk op de Alice Cooper Group, en dus niet alleen over Alice Cooper zelf. Maar alles telt als afleiding om het voorgaande monster van een boek te doen vergeten.

Die had er van mij wel op mogen staan. Erbij passend of niet...Geweldig nummer vind ik.

Voorganger Flush the Fashion was zeer mager en mijn verwachtingen voor deze worp waren dan ook niet hoog. Uiteraard ben ik bekend met de beruchte jaren 80 van Cooper en zijn alcohol inname rond deze periode. Hij weet zelf nog maar weinig af van zijn releases die hij aan het begin van het betreffende decennium maakte. Special Forces wil ik zelf ook snel vergeten. Het is maar weinig memorabel, kent geen hoogtepunten, rockt dan wel weer redelijk maar echt genieten is er niet bij.
Vreemd genoeg kunnen de synthesizer partijen mij nog wel bekoren hoewel het de songs niet naar een hoger niveau tilt.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. School's Out
6. Muscle of Love
7. Lace and Whiskey
8. From the Inside
9. Killer
10. Easy Action
11. Pretties for You
12. Special Forces
13. Flush the Fashion

Deze weirde aanpak past Alice als een slangenvelletje, onbegrijpelijk dat dit zo weinig enthousiasme oproept. Een zgn. blackout album, gelukkig zijn er de opnames nog...

(de administratie:
****,5 - Who Do You Think We Are
****,5 - Seven & Seven Is
****,5 - Prettiest Cop on the Block
****,5 / ***** - Don't Talk Old to Me
**** - Generation Landslide '81
**** - Skeletons in the Closet
*** / ***,5 - You Want It, You Got It
****, '2e deel': ****,5 / ***** - You Look Good in Rags
**** / ****,5 - You're a Movie
****,5 * - Vicious Rumours - wat een lekkere riff zit hierin!
**** - (Look at You There, Ripping the Sawdust from My Teddy [Demo] * - beviel de 2e keer een stuk beter)