Alice Cooper - Da Da (1983)

Het nummer 'Da Da' is echt zo akelig. Dat kinderstemmetje in het instrumentale pareltje doet de haren opstaan.

Eigenlijk onterecht vergeten album.
Het verhaal van mensen met zware psychische problemen.
'Da da' behoort volgens mij tot zijn allerbeste nummers of kan zich zeker meten met de nummers van 'Welcome To My Nightmare'. Het staat in mijn top 10 van akelige, angstaanjagende nummers. Het doet - heel vreemd en totaal onverwacht - denken aan de 'griezelige' nummers van Vangelis. Ik denk bv aan de muziek voor Blade Runner.
'Farmer Lee Warmer' over de man, opgesloten in zijn kamer, past ook in die sfeer.
Voorlopig 3,5, maar dat kan nog veranderen.

niet de beste alice , maar zeker niet de minste , en doet soms wat herinneren aan meesterwerk ' welcome ' leuke plaat van grootmeester in de rock ' the mighty alice '

Ik heb niets, maar dan ook helemaal niets met de muziek van Alice Cooper, maar op deze regel is dit album de uitzondering. Nadat ik het titelnummer had gehoord ook de rest beuisterd en het daarna aangeschaft, eerst op LP en later ook op CD.

Dada heeft niet van alle foute rock cliché's waarmee ik Alice Cooper doorgaans assioceer. Prachtig en interessant thema, tekstueel, maar ook muzikaal verre van clichématig en met name de eerste vijf nummers (destijds de A kant van de lp) vind ik erg goed.

Was een verrassing toen ik het hoorde, maar de nummers zijn stuk voor stuk goed. I Love America is grappig. Met dat verborgen rijmpje..
I'd do most anything to make a buck
I love a waitress who loves to... flirt!

Haha ja.. en:
"And bring the kids to meet my snake
I say, "bye"
Granny says, "bye"
and the snake says, "sssssssssss"

Toch wel een aardig album van Alice, dit.

Ah xD dat stukje heb ik niet verstaan, ik dacht dat het state was ofzo
prachtig weer! In Muscle of Love doet hij dat ook, zo'n dubbele rijm.
Is zeker aardig album, maar volgens mij ook niet zijn beste.
(Alleen jammer dat de meeste mensen van 17 naar hiphop of techno luisteren ipv artiesten zoals Alice Cooper, of naar (shock )rock in het algemeen..)

Zit er nog een boodschap in de albumhoes? Ik zie er een doodskop in met de 2 mannetjes als oogkassen.

Da Da is griezelig en best ok op een gepolijste wijze.

Dat is goed! Ik had er zelf nog niet op gelet. Maar als je er op let valt het inderdaad wel op. Spooky

Dit is één van de weinige albums van Alice die ik niet heb en ken maar als ik de verhalen hierboven zo lees dan moet ik 'm rap aanschaffen!! Waar is ie muzikaal mee te vergelijken?

Zo, Vielip, ik merk dat je de Alice Cooper catalogus aan het aflopen bent ? Zeker heel snel aanschaffen! Het is Alice-humor op z'n best .
Ik vind het hele album nogal een hoog 'I Love the Dead' gehalte hebben. Zwarte humor op het randje. Maar toch o zo geslaagd . Er staan wat minder nummers op (Fresh Blood en Dyslexia zijn de nummers die ik wel durf skippen). Het is een album dat op een lager tempo ligt dan je van Alice gewend bent, maar zoals je zelf wel weet is hij niet vies om een nieuwe stijl uit te proberen. Dat doet hij hierbij ook nog eens en met succes!

Oké ik weet genoeg! Als jij 'm in één adem noemt met een I love the dead, dan moet ik 'm eens een kans geven!

Eddie is sinds het geweldige optreden van dhr Cooper op wacken toch maar eens gaan neuzen in de discografie van de beste man, en daar kom ik best wat pareltjes tegen. Billion Dollar Babies en Trash kende ik wel maar voor de rest alleen een paar losse nummers. Dit is dus pas de derde volledige plaat die ik hoor (ben met deze begonnen omdat die opviel vanwege de vreemde titel)

Ik vind het een leuke rock plaat ik hou van de vocalen zoals ze op deze plaat klinken, lekker smerig. Testuel heb ik idee dat Alice erg diep gaat, en het Horror shock concept een beetje heeft losgelaten. om te beginnen 3*

Mooi dat je door een optreden bij vadertje Alice bent terecht gekomen . Wel grappig dat je bij Da Da bent terecht gekomen want dit is een van de mindere bekende van hem. Maar zoveel te beter, het is een prima plaat!

Maar ik vind juist dat hij met Da Da het horror shock concept nog wat beter omarmt. Hetzij met wat meer losse humor à la I Love America en Scarlet and Sheba (dat zijn dan wellicht die 'smerige' liedjes dat je bedoeld, en daar kan ik je geen ongelijk in geven). Maar de liedjes Da Da zelf en eigenlijk de rest van de plaat blijven volgens mij trouw aan de typische Alicehumor.

Dat komt omdat ik een paar weken terug zijn complete oeuvre heb gedownload. Ga dan maar eens kiezen met welke studioplaat je gaat beginnen. MDB en Trash kende ik al dus eerst maar eens op Mum kijken welke hoog gewaardeerd wordt, daar zat ook geen echte uitschieter tussen, maar "Da Da" en "Zipper Catches Skin" vielen op door hun bijna 'Un-Cooperish' album titels, Met Da Da begonnen de volgende wordt dus ZCS.

Ja inderdaad, zal moeilijk zijn om te kiezen. 25 albums is niet niets!
En ZCS bulkt van de Alice humor. Ben er van overtuigd dat je het een goed album zal vinden . Misschien een tip voor het album na ZCS, Welcome To My Nightmare is een grote aanrader!

Absoluut!! Maar ook Love it to death, Killer, Hey stoopid, Constrictor en....

tnx, dat worden de volgende.

Ik had eigenlijk niet verwacht (of gehoopt) dat deze plaat zo hoog zou gekwoteerd worden. Former Lee Warmer is één van mijn alltime favoriete Alice songs.

De hoes is een detailopname van Salvador Dalì's schilderij "Disappearing Bust Of Voltaire".(klik hier om het volledige werk te zien) Dalì en Cooper waren kennissen van elkaar.

Dit album is echt wel een hoogtepuntje in het Alice Cooper oeuvre vind ik! Wat griezeligheid betreft komt ie zelfs akelig dicht in de buurt bij Welcome to my nightmare. Klein minpuntje vind ik de drumcomputer die is gebruikt op de meeste tracks. Haalt op de één of andere manier toch wat leven uit de muziek.

Eerlijk gezegd heeft dit album heel lang moeten bezinken eer ik het waardeerde zoals ik het nu doe. Alles erop is zo zalig bizar ! Een hoogtepunt is het nog net niet, maar hoe meer ik 'm luister, hoe dichter hij erbij komt. Ik kon me vroeger niet voorstellen wat de meeste fans hier zo super in vonden, maar het begint te zakken.

Hier storen me inderdaad ook de drums. Bob Ezrin echter laat zich wel van zijn creatiefste kant zien, en het gesprek in DaDa is echt leuk gedaan. Het verhaal errond is bizar, maar leuk. En het laatste nummer bevat een joekel van een gitaarsolo, waarvan ik letterlijk van mijn stoel geblazen werd.

Oh, en voor het allerlaatste stukje van het laatste liedje: maak dat je ofwel neer zit, ofwel heel goed vasthebt .

Het nummer Da Da is gewoon griezelig eng! Dat synthesizertje is echt creepy. I love America vind ik ook hilarisch! Geweldig hoe Alice de gemiddelde Amerikaan op de hak neemt. Die accenten doet ie geweldig goed. 'Here they come.......there they go'

Eén van zijn betere albums in het begin der jaren '80 van Alice Cooper. Da Da is inderdaad een erg akelig nummer en I love America is mijn favoriet nummer van dit album.

De jaren 80 Alice Cooper en om gelijk maar spijkers met koppen te slaan.... dit is een uitstekend album.
En misschien had het nog beter kunnen zijn. Dat ligt niet zozeer aan de songs, want die zijn over het algemeen prima, maar de produktie is wat minder.
Da Da wordt een beetje gedomineerd door computers( in zijn genre was Alice er vroeg bij.)
Met name de drums worden hier door ontsiert en had het wellicht wat krachtiger gekund.
Met ougediende Bob Ernzin weer aan de knoppen en Dick Wagner op gitaar is dit Da Da een afwisselend geheel geworden.In de beklemmende creepy titelsong is Alice op zijn best en Former Lee Warmer is een klassieker binnen Alice zijn oevre.
Wat verder opvalt is dat het een aanstekelijke luchtigheid bevat. Het album is bepaald niet alleen rock, maar neigt wat vaker naar een soort van Wave/pop. De synths domineren meer, maar dat valt allemaal goed op zijn plek.
De teksten zijn scherp, cynisch en raak. De single I Love America(hier geen hit) zit vol met hilariteit.
Ook sterk en nummers die goed blijven hangen: No man's land,Enough's Enough, Dyslexia en Scarlet en Sheba.
Fresh Blood is een poppy/dance song, maar lijkt er vreemd genoeg goed tussen te passen.

Opmerkelijk: Met Da Da is Alice nooit op tour gegaan, en de nummers zijn live nooit vertolkt. Vermoedelijk door zijn alcoholverslaving
Hij kan zich ook niets meer herinneren van de opnames van Da Da.
Ondanks dat is het een frisse plaat die goed in het tijdsbeeld past van 1983. Opmerkelijk, omdat Alice al aardig over zijn hoogtepunt heen was.
Een beetje door de produktie heen kijkend, is dit absoluut een aanrader.
Een stuk interessanter dan albums als Trash, waar hij de diepgang nogal uit de weg lijkt te gaan.

Je laatste opmerking is wel behoorlijk raak inderdaad. Begrijp me niet verkeerd; ik mag zo op z'n tijd Trash ook nog best graag horen maar diepgang? Nee, die is daar heel ver te zoeken. Dan is deze Da Da een stuk boeiender wat dat betreft.

Hey vielip, ook hier ?

Ja dat vind ik wel jammer. Ik vond het wel mooi dat hij eind jaren 80/begin 90 gezond en wel zijn come-back maakte, maar muzikaal ontbrak er iets.
Alice Cooper had altijd iets eigens, en ondanks dat de basis hard-rock was, had hij altijd een neusje voor het theatrale en experimenteerde vaak met andere stijlen.
Songschrijver Desmond Child domineerde nogal in die periode en de come-back van Alice moest slagen.
Tja en dan is Trash voor mij een tegenvaller. Clichematige rock, ontsiert van alles waar Alice voor stond.
Vanaf die tijd ben ik 'm ook minder gaan volgen en ken ik het gros van zijn latere albums niet.
De laatste vind ik wel een lekkere plaat, maar het niveau van vroeger haalt hij niet meer.

Jep, ook hier...

Tsja ik hou opzich wel van die uber commerciële rock zoals op Trash en ook Hey stoopid in overvloed te vinden is. Maar ben het wel met je eens dat het, zéker in vergelijking met zijn eerdere werk, ontdaan is van alle typische Alice elementen. Daarom vind ik de loopbaan van de beste man ook zo boeiend. Hij blijft nooit lang hangen in hetzelfde straatje maar zoekt altijd weer de uitdaging. Zijn latere albums zijn overigens allemaal wel de moeite waard. Al halen ze nooit meer het niveau van weleer, het is ook nooit tenenkrommend slecht.

Is ook waar inderdaad.

Met dit album lijkt het erop, dat de bloedarmoede in de inspiratie van Alice een beetje over is. Het album is sfeervol, kent een aantal echt sterke nummers, en blijft in zijn geheel best overeind staan (al begint het wat vreemd, maar ook weer mysterieus met Da Da) . Ik vind persoonlijk Scarlet and Sheba een erg goed nummer.