Find Hope in Darkness - Darkness Overwhelms (2013)

Ik moet bekennen dat ik de associatie tussen de hoes en de muziek niet herken. Het is artwork wat je eerder bij een soulplaat zou verwachten, dan bij duistere electronic. Met de foto is verder niet veel mis.

Het enige wat ik echt niet vind passen is het gebruikte lettertype. De cover zou mijns inziens veel sterker zijn als deze tekstloos was gebleven. Recensie van het album volgt later.

Hmm oke... in alle gevallen vind ik de nummers waar jouw drums in zijn verwerkt gewoon zoveel minder dan de nummers waar ze niet in zitten. Juist deze nummers wordt de sfeer heel snel gebroken doordat er gewoon heel veel niet klopt. De samenhang is zoek, de geluiden zijn uit balans, en de drums en de rest zijn uit de maat.
Het geluid is heel erg modderig (een grote brij zonder enige distinctie tussen de verschillende ingrediënten). Dat vind ik jammer want juist in andere nummers laat hij horen heel goede die balans wel te kunnen vinden. En juist in die andere nummers komt de "donkere" sfeer veel beter uit. Nummers als "Are we gonna die?" en Dying In The Rain hebben potentie om met meer schaafwerk ijzersterke nummers te worden.

Bedankt voor zowel de complimenten als de negatieve(re) kritiek over de cover. Het idee achter de hoes komt vanuit Glenns artiestennaam, Find Hope in Darkness, en de titel van het album, 'Darkness Overwhelms'. Ik heb hierbij een bepaald beeld voor ogen gehad en naar mijn inziens is dat effect geslaagd en ben ik ook zeker trots op dit werk. Maar goed, smaken en impressies verschillen en ik hoop daar zeker ook weer van te leren.

OT: mijn review komt ook snel Glenn!

Ik vind de hoes juist een goede vertaling van Glenn's artiestennaam. Met de titel van de plaat zie ik, behalve het darkness gedeelte, weinig raakvlakken. Desalniettemin vind ik het een zeer sterk beeld Ik ben het wel met Ponty Mython eens dat het lettertype niet echt bij het beeld past. Ik had het persoonlijk wat minimalistischer gehouden.

Review van het album volgt nog. Ben er even vluchtig doorheen gegaan, maar ik hoor nu al dat je sprongen hebt gemaakt vergeleken met het laatste wat je me gestuurd hebt Glenn! Vanavond maar eens even de koptelefoon uit de kast halen

voor mij straalt de hoes zoete romantische soul uit, of een of andere UNICEF compilatie om mensen in Afrika te voorzien van waterputten ofzo, niet donkere electronica.
Enige wat ik in de hoes zie dat "donker" is, is de persoon die op de foto staat. Maar das een ander soort donker toch.

Het beeld is vrij suggestief, ik had het er zelf niet uitgehaald maar ik snap wat je bedoeld. Wellicht als het beeld zwartwit was geweest met een vrij hoog contrast zodat het meer op een schim lijkt die opdoemt vanachter het glas, dan was het wellicht wat donkerder/duisterder geweest.

Ik vind de hoes juist vrij sterk omdat de onschuldige kinderblik 'botst' met de duistere muziek. De regendruppels op de ruit vervormen het idyllische plaatje net genoeg om een brug te kunnen slaan tussen dat onschuldige van het beeld en het schuldige van de muziek.

Wel ben ik het met Sietse eens dat de nummers zonder slagwerk beter beklijven of in elk geval meer potentie hebben - dat is echter een puur subjectieve beleving, ik houd immers vooral van (dark) ambient zonder toegevoegde ritmes, beats en andere muzikale hysteria.

Mijn credo: slow, deep and dark...

Mooi Glenn, je hebt al veel progressie gemaakt; blijkbaar niet alleen als luisteraar maar ook als maker. Je bent nog jong, hebt nog alle ruimte om fouten te maken. Aangezien je daar het meest van leert hoop ik dat je nog veelvuldig op je bek gaat om weer hoopvol op te staan. Het beste resultaat wat je nu hier kan bereiken zijn niet 20 lovende woorden, maar een veelvoud aan opbouwend commentaar. Leuk dat je op jonge leeftijd al je passie hebt weten te vinden, blijf je er vooral op focussen, maar probeer ook van andere gebieden (instrument bespelen, maar ook iets heel anders) op te steken.

Voor een eerste album, zeker voor een 14-jarige, is dit natuurlijk nogal een hoogmoedig, intelectueel en ecclectisch album. Ik hoor veel van je verscheidenheid aan helden er in terug. Iets lager inzetten, en dat eerst perfect weten uit te voeren voor je gaat experimenteren wordt over het algemeen als een verstandigere leerweg aangezien.

Wat ik in dit album vooral nog mis is coherentie. Dan gaat het over hoe je een nummer opbouwd, en hoe je de verschillende lagen kan laten samenwerken zonder dat de lagen hun identiteit verliezen. Nu is het af en toe nog een ratjetoe. Nu mag je de luisteraar best even aan het werk zetten om ergens coherentie in te horen, maar het moet er uiteindelijk wel zijn. Verder heb je vast nagedacht over de volgorde van de nummers; maar de overgang was af en toe nogal abrupt.

Je weet al wel goed een sfeer neer te zetten. Ik zeg dit allemaal na één luisterbeurt terwijl ik eigenlijk met andere dingen bezig was. Ik zal 'm nog wel eens draaien.

Thanks!
Idd, lovende woorden doen enorm veel deugd en als het gemeend is heb ik het liever maar aan opbouwende kritiek heb je ook heel wat. Inderdaad ik drijf het experiment hoog op en het is best ambitieus. Maar ik merk dat ik nooit de zelfde voldoening put uit simpele tracks dan uit experimentele nummers waar ik invloeden heb van mijn favoriete genre's/artiesten.
Over de volgorde heb ik eigenlijk niet zo veel nagedacht hoor, uiteindelijk zijn het maar 9 nummers die ik over 7 maanden heb gemaakt die ik op een volgorde zet want het idee om een plaat te maken is er ook nog maar 2 maanden. Ik hoop dat hij nog wat groeit tijdens de tweede luisterbeurt en misschien deze keer minder/niks doen, misschien vallen de lagen dan ook al wat meer op zijn plaats.

Luister even naar het verse album van de meester der gelaagdheid Kieran Hebden. Die brengt ook heel verschillende geluiden samen, maar neemt de luisteraar wel bij de hand en introduceert ze allemaal heel fraai, rustig en opbouwend, vaak één voor één. Alsof het personages zijn, die later ook weer terug kunnen komen. Er zijn hier vast mensen die hier veel nuttigers over kunnen zeggen of die het wellicht met mij oneens zijn.

Toevallig luister ik die nu voor de tweede keer.
Hij doet dat inderdaad fantastisch!
Dat laagje per laagje toevoegen is zeker iets wat ik sowieso nog wou op sleutelen en beter in worden.

Niettemin is een volgorde hebben wel belangrijk voor de flow van de muziek. Je wil de luisteraar meenemen op een trip die - in dit geval - 50 minuten duurt. Ik maak regelmatig compilaties en ik ben erg pietluttig wanneer het aankomt op de rangschikking van nummers.

Four Tet is altijd een goede tip over hoe muziek op te bouwen. Het is niet altijd mijn muziek, maar blijft toch een held.

Verder ben ik het met je eens dat opbouwende kritiek belangrijker is dan allemaal vriendelijke woordjes. Maar goed, Glenn heeft van mij via PM al lang mogen merken dat ik wel gewoon een (vriendelijke) klootzak kan zijn

Zeer interessant materiaal. Weet niet of het mijn ding is om eens gezellig naar te gaan luisteren. Maar wel erg knap gedaan. Ik moet een beetje aan van Dyke Parks zn werk denken. Beetje onnavolgbaar allemaal.

Thanks!

Wow, prachtig gitaarloopje in de tweede track! Snel verder luisteren, al vind ik het drummen toch een klein minpuntje.

De Special Edition cover is een stuk duisterder

Nou, dat was 'm dan!

Positief:

- Het gebruik van samples is in de meeste tracks spot on. Vooral die van de tweede track is erg mooi.

- Er is veel variatie in melodie.

- De breakcorepassages zijn zeer geslaagd te noemen.

Negatief:

- De balans tussen de tracks is ietwat zoek waardoor het niet echt een geheel schept

- Drummen is iet wat ongepast en uit de maat.

Al met al erg knap voor je eerste album. Vond het de moeite waard in ieder geval.

Thanks!
Ja, dat de meeste nummers (buiten dat ze alleen donker en melancholisch zijn) weinig raakvlakken komt vooral doordat ik toch probeer mezelf steeds wat te 'vernieuwen' en zoveel mogelijk stijlen wil vermengen. Dat de drums uit de maat zijn is op Miss You en Cliff expres en op Stay Here omdat ik het niet beter kreeg door het veranderende BPM. Dat ze ongepast zijn is jouw mening natuurlijk, ik heb me het allesinds nog niet beklaagd om er Mike bij te halen.

Blijkbaar ben ik niet goed thuis in dit soort muziek.
Glenn heeft mij duidelijk overtuigd, waarschijnlijk wordt ik vooral geraakt door de sfeer die wordt neer gezet.
Broeierig en onrustig.
Voor mij zit er ook een soort van lijn in het geheel.
De nummers zijn compact en niet te lang.
Meer dan voldoende om mijn aandacht er bij te houden.
Vaak zou ik bij dit soort muziek al snel afgekapt zijn, echter hierbij geen moment aan gedacht.

Ben blij dat te horen, als je wat naar mijn inspiratiebronnen gaat luisteren (die uiteraard stuk per stuk heel wat beter zijn) ga je vast nog heel wat straffe artiesten ontdekken!

Een plaat van een Musicmeter gebruiker, leuk
Ik moet zeggen dat ik het tot nu toe helemaal niet slecht vind klinken, vooral voor zo'n independent release die (volgens mij toch) gewoon in de slaapkamer of de garage is gemaakt klinkt dit echt goed. Duister, melancholisch, soms weer een sprankeltje euforie, ik vind het goed klinken. Natuurlijk is niet alles perfect, maar bon, ik vind het knap
Misschien binnenkort eens de tijd nemen om het helemaal te beluisteren, van wat ik tot nu toe gehoord heb, onder de indruk hoor.

Thanks!
Yep, gewoon een slaapkamer release met enkel een trage Notebook en een Korg Nanopad.

Stay Here and See How the Rain Erases Our Problems vind ik een heerlijke track. Top. Over het geheel bezien komt het album mij te neerslachtig over. Weinig hoop klinkt er door. Ik vind het trouwens wel wat hebben dat er uit de maat wordt gedrumd en sommige nummers wat gekunsteld overkomen. Ik zou daar niets meer aan doen. Anders klinkt het te gelikt en krijg je een 1000 in 1 dozijn album. Stoer zo een eigen album. Mocht je volgende album wat "hoopvoller" klinken dan doe ik er sowieso een 0,5* bij. That's for sure.

Thanks!
Ik kan begrijpen dat het soms wat te donker klinkt, mijn bedoeling was dan ook zo donker mogelijk met hier en daar een sprankeltje hoop. Denk aan Stay Here of Live As A Monster.
Denk wel (ook al ben ik aan nog niks bezig) dat de volgende qua sfeer hetzelfde zal zijn, weer erg donker met hier en daar een sprankeltje hoop.

Ik kan me wel vinden in het commentaar van inquestos. Ik heb ook het gevoel dat je iets te snel te werk bent gegaan en beter nog wat had kunnen bijschaven/bijleren.

De structuur kan beter en de verschillende lagen zijn lang niet altijd in de maat. Dat laatste vind ik toch wel enigszins storend, omdat de muziek dan niet meer lekker loopt. Dat gaat niet alleen over de drums, maar ook bijvoorbeeld de piano in 'Are We Gonna Die?'. Af en toe lijkt het verder alsof de drums willekeurig onder een stuk muziek geplakt zijn (zonder dat ze speciaal voor dat stuk bedacht zijn).

Ik vind wel dat de opname zelf goed gelukt is en dat je boeiende en afwisselende geluiden weet te toveren.

Na het album de laatste paar dagen veelvuldig te hebben beluisterd, hierbij een track-by-track recensie:

01. Cliff
De track begint rustig met het geluid van water (regen?), waarna er een overstuurde melodie wordt geintroduceerd, waar overigens niet echt een thema in verwerkt lijkt te zijn. Het is nogal willekeurig allemaal. De live drums lenen zich voor een nummer als dit, maar ook hier lijkt het volledige willekeur te zijn; er is niet echt een rode draad in te ontdekken. De opener eindigt ook nogal abrupt. Er wordt een fade out ingezet, maar wordt halverwege gewoon afgekapt. Slordig.

02. Stay Here and See How the Rain Erases Our Problems
Dit is het betere werk. Het herhalende gitaarloopje is prima en zorgt voor evenwicht, coherentie, een rode draad. De live drums lijken ook hier wat willekeurig geplaatst, maar zijn minder storend als in de opener, hoewel ik ze graag wat minder fel had gehoord. Ik vraag me eigenlijk af of de drums uberhaupt wel nodig waren in dit nummer, want het zou ook perfect werken als een ambient track.

03. Ghost Town
De opzet van Ghost Town is prima, maar er is één groot probleem wat het hele nummer verpest en het verbaast me dat kobe dit zelf niet heeft gehoord. De piano en beat lopen niet synchroon. Daarbij is de beat al in honderden andere nummers gebruikt, wat het nogal ongeinspireerd doet overkomen. Mijn advies luidt dan ook: dump de beat en je hebt een dijk van een nummer.

04. 'Are We Gonna Die?'
Een overstuurde Industrial beat en een opgefokte synth luiden 'Are We Gonna Die?' in. Dat belooft wat. Helaas loopt het na twee minuten helemaal in de spreekwoordelijke soep wanneer er een herhalende pianomelodie en zware strings worden toegevoegd, die totaal uit de maat lopen met de rest, iets wat het vorige nummer ook al deels verpestte. Hier moet je echt op gaan letten, kobe! Het breakcore einde met de ratelende, overstuurde beats redt de boel nog enigszins, hoewel het kwaad dan al is geschied.

05. Found Her (Death in the Snow)
Found Her heeft een hoog filler-gehalte, maar het zorgt tevens voor een rustmoment op deze trip. Toch is het geen nummer dat je nog zal bijstaan als het album is afgelopen.

06. Live As a Monster or Die As a Good Man
De conversatie tussen acteurs Leo Di Caprio en Mark Ruffalo in Shutter Island zorgt voor de basis, begeleidt door een minimale beat, een laag zoemende bas en een duistere melodie. Ik heb hier niets op aan te merken, want het is gewoon een prima nummer. Er wordt deze keer ook geen poging ondernomen om flink uit de bres te springen (zoals in de eerdere nummers wel het geval was), iets wat ik goed kan waarderen.

07. Escape
Escape is dromerig, maar het leidt ons nergens naartoe en vervaagt net zo snel als dat het is gekomen. Het klinkt niet vervelend hoor, maar het ontstijgt het label 'niemandalletje' niet. Niettemin heeft het nummer een passende titel.

08. Dying in the Rain
Het zou me niets verbazen als 'Dying in the Rain' geinspireerd is door het Venetian Snares album 'Rossz Csillag Alatt Született', die ook op bijzondere wijze klassieke muziek combineert met verraderlijk IDM geweld. Het klassieke gedeelte vind ik prima, maar bij de opgefokte beats (hoor ik hier de bekende amen break?) lijkt het evenwicht te ontbreken, iets wat in het IDM en breakcore genre juist zo belangrijk is, ook lijkt dat vaak niet het geval. Ik kan er in ieder geval niet echt een lijn in ontdekken. Zonde, want met een beetje focus zou dit een prima nummer geweest zijn.

09. Miss You
De afsluiter en tevens het langste nummer op de plaat. De prog rock elementen zijn goed hoorbaar in deze track en het is tevens een nummer waar de live drums goed worden benut. Tijdens de rustigere momenten doet het me ook enigszins aan Moby denken; er hangt een zelfde soort sfeer. Een prima afsluiter en ook gelijk één van de beste tracks op Darkness Overwhelms.

Conclusie:

All in all bevat Darkness Overwhelms genoeg creatieve uitspattingen, ideeen en elementen, met een paar goed uitgedachte nummers zoals Live As a Monster en Miss You. Maar... Zoals anderen al hebben benoemd ontbreekt 't het album vooral aan coherentie en is dit tevens het album zijn grootste valkuil. Daarnaast zijn er ook enkele slordigheden te bespeuren, zoals het abrupt afkappen van nummers (Cliff) en het uit de maat lopen van verschillende instrumenten, iets wat de nummers 'Ghost Town' en 'Are We Gonna Die?' uiteindelijk de das omdoen. Ik wil kobe dan ook het advies geven om goed te luisteren naar hoe de samenhang in nummers van bekende IDM artiesten zoals Aphex Twin, Autechre en Venetian Snares is vastgelegd. Wat je wel al goed doorhebt is het creeeren van een goede sfeer en het is zeker iets wat goed naar voren komt op dit album.

Verplicht luistervoer voor kobe: Alec Empire - The Geist Of Alec Empire (CD) at Discogs

Thanks, hier heb ik wat aan!
Sommige (niet alle) dingen uit de maat zetten is express gedaan (bv. Cliff, Ghost Town & Miss You) andere staan soms idd slordig uit de maat. Al zijn ik en Mike van plan om in de toekomst de drums weer uit de maat te plaatsen, omdat we het wel geslaagd vinden en we niet schuw zijn van een experimentje.
Coherentie in stijlen is er inderdaad niet mede doordat het eerst niet de opzet was een plaat te maken en ook omdat ik me steeds wil vernieuwen. Daarom probeerde ik ook eerder de coherentie op de donkere sfeer te leggen.
Aan mijn fade-outs moet ik idd ook werken die wil ik er in de toekomst uit en dan gewoon afbouwen zoals bv. met de piano in Ghost Town of 'Are We Gonna Die?'

Voor degenen die nog van plan zijn om te posten, track by track reviews vind ik altijd tof om te lezen en om werkpunten te vinden.

Meestal doe ik dat wel graag maar dit ligt te ver buiten mijn 'dagelijkse kost' dat me dat niet zal lukken