Bill Withers - Greatest Hits (1981)

Een van die zeldzame Greatest Hits die je helemaal kan draaien. Je gelooft gewoon niet dat het allemaal van één man komt. Met het mooie jazzy 'just the two of us', waarvan ik laatst een afschuwelijke versie hoorde in een reclame ofzo. Soulshadows is ook lekker easy. Lovely Day, de grote dance-hit staat er natuurlijk op, en ook op dit album staat dé versie van 'Ain't no sunshine', een van de meest gecoverde soul-nummers ooit.

Just the 2 of us is werkelijk prachtig, prachtig!

Prima verzamelaar met echt de allerbeste van deze minder bij een groot publiek gekende soulgigant.

Lean on Me, Who is He and What is He to You (formidabel tempo, dit), Use Me, Ain't No Sunshine, Just the Two of us en vooral dat prachtige Lovely Day...

toch behoorlijk wat tijdloos materiaal bij mekaar geschreven en gezongen, deze Withers !

**** (4)

Thuis heb ik by the way nog een 2 disc verzamelaar van deze man. Moet ik nodig eens toevoegen.

Maar deze is inderdaad ook erg sterk.

Yup zo is dat

Heerlijke muziek van een man met een mooie stem. 10 nummers is gewoon te weinig om van deze zanger te hebben. Tegenwoordig kun je met veel beters wegkomen.
Toch is het een leuke compilatie, maar veel te kort.

Hier sluit ik me volledig bij aan. Hoe kun je te veel muziek van Bill hebben op 1 album?

Een paar geweldige klassiekers, maar dat voor- en achterkantje. Het begin van de jaren 80 in lay-out, jasses.

Bill Whiters is een zanger met een gezegend stemgeluid. Herkenbaar, vol en met soul.
Zijn uitvoering van Ain't No Sunshine in The Old Grey Whistle Test ( ca. 1972) vind ik nog steeds een kippevel momentje. Een zwetende Whiters die het heel intiem en beheerst brengt, maar wat een passie en vakmansschap.
Ook de rest van deze al oude verzamelaar is allerzins de moeite waard. Sterke soul/jazz songs die blijven hangen.
Voor de rest ken ik van deze man eigenlijk te weinig. Reguliere albums worden hier bijna niet aan de kaak gesteld heb ik al gemerkt.

Kijk naar de docu "Still Bill". Wat een persoonlijkheid.. Mooie man..

Mocht er een topic bestaan "het allerlelijkste hoesontwerp allertijden" dan wil ik deze graag nomineren. Gelukkig is er met Bill's nummers niets mis, hoewel ik van "Just the two of us" ook snel genoeg krijg.

lekker fout jaren 70, niks mis met de hoes lijkt me...

Mwah, wat kitscherig is-ie wel, die hoes. Net iets te gelikt en reclame-achtig, alsof-ie het goede leven wil uitstralen: sigaartje en drankje bij de hand, een knapperend haardvuurtje en een lekker kabbelend muziekje op de achtergrond...

Toegegeven, het sluit wel een beetje aan bij lome jazzy nummers als Just the two of us en Soul shadows, niet toevallig de enige twee nummers op dit album die eigenlijk niet van Bill zelf zijn. Want Just the two of us staat officieel op naam van saxofonist Grover Washington jr (en komt van diens LP Winelight, waarvan de hoes een vergelijkbaar late night-sfeertje oproept) en Soul shadows is van The Crusaders. Op beide nummers vervult Bill Withers een vocale gastrol en hij doet dat voortreffelijk.

Zoals ook blijkt uit de overige acht nummers, die door hemzelf zijn geschreven en uiteraard onder zijn eigen naam zijn uitgebracht. Afgezien van de kwaliteit van de nummers, waarvan de veel gecoverde songs Ain't no Sunshine en Lean on me absolute klassiekers zijn, scoort ome Bill wat mij betreft punten met zijn markante, warme en uit duizenden herkenbare stemgeluid. Zo wil ik mijn soul graag horen.

Ook Use me (o.a. Grace Jones) en Who is he and what is he to you zijn meerdere keren gecoverd, wat toch wel wat zegt over de songschrijverskwaliteiten van deze man. Latere nummers zijn minder singer-songwriter georienteerd, maar krijgen een aangename funk-injectie, zoals de dansvloerhit A lovely day.

Daar komt bij dat zijn liedjes veelal handelen over het leven van gewone mensen en de dingen die er echt toe doen in het leven. Sympathieke muziek van een sympathieke man, zoals ook bleek uit de televisiedocumentaire die ik eens over hem gezien heb. Die leerde mij bovendien dat Bill Withers een 'down home family man' is die doorheeft wanneer het het juiste moment is om te stoppen. Want hij kondigde destijds doodleuk aan dat hij zich terugtrok uit de muziek en gewoon met pensioen ging.

Dit was bij mijn weten de eerste verzamelaar van Bill Withers die (in 1981 als LP) op de markt verscheen. Later zijn er vele bijgekomen, waarvan vooral deze dubbel-CD erg compleet is. Mijn waardering voor deze verzamelaar is dan ook vooral voor de muziek zelf, en niet zozeer voor de samenstelling, want die kan een stuk vollediger.

Volgens mij heb ik Ain't no sunshine via een diverse-artiesten-verzamelelpee leren kennen, en dat vond ik toen zó mooi dat ik daarna deze Greatest hits van hem kocht, ergens begin jaren 80. (Ik dacht eveneens dat dit zijn allereerste compilatie was, maar AllMusic noemt nog twee eerdere verzamelplaten, uit 1975 en 1980.) Dat was wel een rare ervaring, want naast de intimiteit van Ain't no sunshine en Grandma's hands trof ik hier ook lounge-jazz, funk, smooth-soul en folk-blues aan, en nog afgezien van het feit dat ik niet al die genres evenzeer waardeerde maakte die diversiteit hier ook wel een rare verzameling van. Decennia later kan ik het allemaal veel beter plaatsen en hoor ik ook wel hoe dit het werk kan zijn van één man, die dus in relatief korte tijd veel terreinen heeft bestreken. Zeker zo a-chronologisch blijft het een rare compilatie, en een enkel nummer is wat te stroperig (met name I want to spend the night en Hello like before), maar de voornaamste indruk blijft toch die van een enorme muzikale en emotionele rijkdom en warmte.