Jake Bugg - Shangri La (2013)

What Doesn't Kill You is in ieder geval al een sterke single die vrij punky aanvoelt. Het doet mij lichtelijk denken aan de debuutplaat van Arctic Monkeys. Ik ben wel benieuwd naar dit album.

Alweer een nieuwe Jake Bugg? Die is snel What Doesn't Kill You is inderdaad een sterke single, ik ben hier benieuwd naar.

Ben ook benieuwd

Slumville Sunrise:
Jake Bugg unveiles new track 'Slumville Sunrise' ? listen | News | NME.COM

ben toch wel benieuwd naar deze nieuwe van Jake Bugg, het lijkt allemaal wat steviger te gaan worden, en dat is alleen maar toe te juichen natuurlijk.

Messed Up Kids is nu ook al te beluisteren. Doet me vreemd genoeg een beetje aan een wat stevigere versie van Diversity van Family Of The Year denken.

Dit belooft heel veel goeds: YouTube - Song About Love - Jake Bugg on Later with Jools Holland

En hij staat op Spotify.

Na één keer luisteren ben ik wel positief over deze plaat.

3,5 ster om te beginnen.

Hij is in huis en ik vind hem eigenlijk wel goed. Staan een paar hele goeie nummers op, maar een paar nummers zijn wel dertien in een dozijn. Toch wel tevreden.

Minder leuk dan de vorige. De singles vind ik prima maar verder pakt het me allemaal minder dan zijn debuut.

Dertien in een dozijn op vrijwel alle twaalf nummers. Het klinkt wel constanter, dat dan weer wel.

Uiteindelijk 4 sterren gegeven. Na een paar geluisterd te hebben wordt het album steeds beter. Een echte groeibriljant, dit album. Vooral de rustige nummers vind ik per luisterbeurt beter worden.

Vanaf 18 november te koop? Ik heb deze gisteren toch echt al zien liggen in de platenzaak...

In Nederland (en volgens mij België ook) verkopen ze nieuwe albums altijd al vanaf vrijdag. De rest van de wereld vanaf maandag.

wat een ijzersterk vervolg op een prima debuut!

Lelijke hoes, zeg. De pose, de kleuren en die schaduwwerking, ik snap het niet. wil hij laten zien dat hij intussen een man geworden is, ofzo?

On topic: stuk minder dan de voorganger, stem volgt.

Ik vind het tot nu toe een waardige opvolger voor zijn debuut. Vooral Slumville Sunrise vind ik een geweldig nummer.

Ik vind ook wel dat Jake Bugg een ruime voldoende verdiend heeft met dit album.

Ver weg doet het mij ergens aan een fanatieke reïncarnatie van Dave Edmunds denken (hoewel Edmunds nog niet dood is, voor de goede orde) .

Ik was gegrepen door de single What doesn't kill you, daarvoor had ik nog nooit van Bugg gehoord. Het eerste album ken ik dan ook niet dus er valt ook geen vergelijk te trekken. What doesn't kill you doet wellicht post-punk aan, merkwaardig genoeg wordt het gevolgd door een nummer als Me and you. Dat doet dan helemaal niet aan postpunk denken, is gewoon een sterke popsong op Amerikaanse leest geschoeid.

Maar Shangri La bestaat uit korte, puntige en stevige songs, gebaseerd op de gitaar van de singer/songwriter. Maar ook wat rustigere nummers die, dat denk ik dan maar, het album een volwassen indruk mee moeten geven. Ballads als A song about love en Kitchen table vind ik echter niet Bugg's sterkste kant.
Dan liever het AOR aandoende All your reasons.

Er zit een geweldig refrein overigens in Messed up kids, een nummer dat ik graag zou zien als de opvolger van de tweede single Slumville sunrise.
Ik zag dat Rick Rubin Shangri La heeft geproduceerd (zijn eerste album was door anderen geproduceerd) Met Rubin mag je compleet klinkende albums verwachten, tenminste, dat soort zaken kun je aan hem overlaten.

Hoe dan ook, Bugg heeft talent, zijn stem klinkt aangenaam, het spel is sterk en de songs zijn goed te hebben. In die zin heeft Jake Bugg (nu al) terecht een eigen plaats in de rockscene veroverd.

ik vind dit album een beetje een tegenvaller, omdat het exact hetzelfde is opgebouwd als zijn debuut. ik had liever iets nieuws of in elk geval iets anders gehoord.
volgende week zal ik horen hoed e nummers live klinken
daar ben ik toch wel heel benieuwd naar. mijn favoriet is nu ook messed up kids

Dit album blijft maar groeien. Naar mijn mening staan hier betere nummers op dan op zijn debuutplaat. Ook live klinken deze nummers erg goed. Vergeet even niet dat hij pas 19 is. Ik ben benieuwd wat voor mooie dingen we nog kunnen verwachten van hem.

Ruim een jaar na je laatste wapenfeit al met een opvolger komen, het is een zeldzame zet in het muzieklandschap van vandaag. Maar kijk, geheel passend in zijn ‘oldschool is cool’-benadering brengt Jake Bugg nu al Shangri La uit, de opvolger van zijn verrassend succesvolle debuut van verleden jaar. Goede zet, of had hij er beter iets meer tijd in gestoken?

Het album begint al meteen verrassend sterk met een uitstekend openingstrio van songs. There’s A Beast And We All Feed It is een uitstekend pastiche op folkrock uit de jaren ’60, Slumville Sunrise scoort punten door het krachtige refrein, en ook de ondertussen welbekende single What Doesn’t Kill You luistert lekker weg. Je hoort nog steeds erg goed waar Jake de mosterd vandaan gehaald heeft (Arctic Monkeys, vroege Bob Dylan, vroege Oasis en The Tallest Man On Earth, en die evenaart of overtreft hij voorlopig allemaal nog niet), maar over het algemeen klinkt Bugg op Shangri La een stuk eigener dan op zijn debuut, waarop hij soms een beetje te veel het rockcircus achterna probeerde te lopen.

De grootste verrassing van de plaat is echter het gevoelige Me And You. Voor het eerst in zijn nog korte carrière is Jake er namelijk in geslaagd om een écht overtuigende ballad te schrijven. Eentje waar je heel stilletjes naar wil luisteren, liefst meerdere keren na elkaar. Meteen ook het eenzame hoogtepunt van het album. Daarna volgt het eveneens mooie Messed Up Kids, wat dus al het vijfde goede nummer op rij is. En net als je begint te denken ‘verdorie, dit is een sterk album’, wordt op het tweede deel van ‘Shangri La’ de vreselijke waarheid onthult: Jake kan nog altijd geen stinkervrij album maken.

Het gaat mis vanaf A Song About Love, waarin hij vreselijk door de mand valt. Een nummer waarin Jake iets te doorzichtig probeert zijn vrouwelijke fans tegemoet te komen met een Gevoelige Ballad Om Huilend Mee Te Zingen. Dat lukt langs geen kanten. Jake Bugg is Chris Martin niet. A Song About Love is nog tenenkrullender dan My Heart Will Go On. Ik bedoel maar…

En daarna wordt het nooit meer echt wat met de plaat. Het beste en het slechtste is gepasseerd, wat rest zijn nummers die op zich wel lekker wegluisteren, maar weinig indruk achterlaten en soms zelfs iets te lang duren. Jake Bugg blijft ook op Shangri La een lichtgewicht. Tof voor af en toe een keertje, maar een heel album lang blijven boeien kan hij niet. Sympathiek, dat wel, maar de klassieker die ongetwijfeld in deze talentvolle jongen zit, moet nog worden uitgebracht.

Jawel, ik denk dat je het goed gezien hebt, Arthur
Ik zit met 4**** misschien dan wat aan de hoge kant.

Aan de andere kant wil ik muzikanten onder de 20 nog geen trauma bezorgen, wel aanmoedigen. Had hij 35 geweest, ligt het anders.

Ik ken dat eerste album eigenlijk niet.
Zou je niet kunnen concluderen dat er één mooi album is te maken van beide?

Het eerste album heb ik ook op 3 sterren staan. Zijn debuut is iets ruwer en de verrassingsfactor is uiteraard ook hoger, maar in principe hebben beide albums hetzelfde probleem: kwalitatief zijn ze enorm inconsistent. Misschien is Jake zijn carrière iets te vroeg begonnen. Debuteren op je 23ste, met een album vol songs die een paar jaar hebben kunnen rijpen, is geen schande.

Maar inderdaad, het beste van beide albums gecombineerd kan een fijn schijfje muziek opleveren. Al wordt het songmateriaal er ook niet spectaculairder op.

Het hoeft niet erg te zijn, 19. Als je inderdaad maar alvast goed weet te balanceren.

Die eerste nummers zijn geweldig, akkoord. Dat zijn we ook wel eens. Zou hij dat verschil zelf ook niet horen?

Als je een album maakt met de "rauwe" nummers en hij aldus in de alternatieve hoek had gezeten, zou hij ook al snel serieus zijn genomen.

Met een handvol van die slappe nummers maakt hij zichzelf in de alternatieve hoek weer helemaal ongeloofwaardig en lijkt hij inderdaad te gokken op jonge meisjes. Alternatief en bakvissen gaan zeer slecht samen, altijd al gedaan.

Iemand zou hem daarvoor moeten waarschuwen, want hij gooit zijn naam te grabbel waar dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Als hij maar zorgt voor één sterk album, één geheel. Tenzij Bugg toch uit is op jonge meisjes. Dat mag uiteraard, maar niet in de muziek

De plaat is niet onaardig maar ik denk toch wat te snel uitgebracht., hij is kwalitatief niet gelijkwaardig aan nummer 1 (die op een paar missers na toch bovengemiddeld sterk was). De meer rockgeoriënteerde songs blijven goed overeind maar de ballads vind ik toch duidelijk minder. Van dat vollere bandgeluid moet je sowieso houden (doe ik wel overigens), de liefhebbers van de meer folky kant van Jake komen er deze keer wat bekaaid van af.

Door de hoge positie in de rotatielijst ook maar eens beluisterd. Het luistert wel lekker weg op zich, maar de oppervlakkigheid voorkomt dat de nummers blijven hangen. Het heeft ook wel met de zang te maken dat dit niet zonder meer pakt. Die is wat schril en snerpend. Met de muziek is verder weinig mis, pretentieloze lichte rock die wat flirt met country en folk.

Goede plaat van deze talentvolle jonge man.
Ook nog een heerlijke stem, met vooral lekkere korte liedjes.
Hij gaat ook steeds meer pakken, hier horen wij nog wel het een en ander van.

Ik vind het echt een hele fijne plaat. Heerlijk, bijna rootsachtig, geluid. Mooie set gevarieerde songs. Dit is iemand om in de gaten te houden de komende jaren na twee sterke platen op rij.

Waar de eerste plaat me, afgezien van een paar plaatjes, snel ging vervelen dacht ik niet dat ik onder het publiek van Jake Bugg viel. Na de Shangri La ben ik echter om. De singel What Doesn't Kill You was al een zeer welkome verrassing. De rest van plaat heeft van alles wat en verveeld bijna niet, a song about love vind ik een beetje slap. Het live album dat onlangs is uitgekomen, met ook veel liedjes van Shangri La, is ook om je vingers bij af te likken.

Bedoel je die record store day e.p.?