Jake Bugg - Shangri La (2013)

Uiteindelijk 4 sterren gegeven. Na een paar geluisterd te hebben wordt het album steeds beter. Een echte groeibriljant, dit album. Vooral de rustige nummers vind ik per luisterbeurt beter worden.

Ruim een jaar na je laatste wapenfeit al met een opvolger komen, het is een zeldzame zet in het muzieklandschap van vandaag. Maar kijk, geheel passend in zijn ‘oldschool is cool’-benadering brengt Jake Bugg nu al Shangri La uit, de opvolger van zijn verrassend succesvolle debuut van verleden jaar. Goede zet, of had hij er beter iets meer tijd in gestoken?

Het album begint al meteen verrassend sterk met een uitstekend openingstrio van songs. There’s A Beast And We All Feed It is een uitstekend pastiche op folkrock uit de jaren ’60, Slumville Sunrise scoort punten door het krachtige refrein, en ook de ondertussen welbekende single What Doesn’t Kill You luistert lekker weg. Je hoort nog steeds erg goed waar Jake de mosterd vandaan gehaald heeft (Arctic Monkeys, vroege Bob Dylan, vroege Oasis en The Tallest Man On Earth, en die evenaart of overtreft hij voorlopig allemaal nog niet), maar over het algemeen klinkt Bugg op Shangri La een stuk eigener dan op zijn debuut, waarop hij soms een beetje te veel het rockcircus achterna probeerde te lopen.

De grootste verrassing van de plaat is echter het gevoelige Me And You. Voor het eerst in zijn nog korte carrière is Jake er namelijk in geslaagd om een écht overtuigende ballad te schrijven. Eentje waar je heel stilletjes naar wil luisteren, liefst meerdere keren na elkaar. Meteen ook het eenzame hoogtepunt van het album. Daarna volgt het eveneens mooie Messed Up Kids, wat dus al het vijfde goede nummer op rij is. En net als je begint te denken ‘verdorie, dit is een sterk album’, wordt op het tweede deel van ‘Shangri La’ de vreselijke waarheid onthult: Jake kan nog altijd geen stinkervrij album maken.

Het gaat mis vanaf A Song About Love, waarin hij vreselijk door de mand valt. Een nummer waarin Jake iets te doorzichtig probeert zijn vrouwelijke fans tegemoet te komen met een Gevoelige Ballad Om Huilend Mee Te Zingen. Dat lukt langs geen kanten. Jake Bugg is Chris Martin niet. A Song About Love is nog tenenkrullender dan My Heart Will Go On. Ik bedoel maar…

En daarna wordt het nooit meer echt wat met de plaat. Het beste en het slechtste is gepasseerd, wat rest zijn nummers die op zich wel lekker wegluisteren, maar weinig indruk achterlaten en soms zelfs iets te lang duren. Jake Bugg blijft ook op Shangri La een lichtgewicht. Tof voor af en toe een keertje, maar een heel album lang blijven boeien kan hij niet. Sympathiek, dat wel, maar de klassieker die ongetwijfeld in deze talentvolle jongen zit, moet nog worden uitgebracht.

Waar de eerste plaat me, afgezien van een paar plaatjes, snel ging vervelen dacht ik niet dat ik onder het publiek van Jake Bugg viel. Na de Shangri La ben ik echter om. De singel What Doesn't Kill You was al een zeer welkome verrassing. De rest van plaat heeft van alles wat en verveeld bijna niet, a song about love vind ik een beetje slap. Het live album dat onlangs is uitgekomen, met ook veel liedjes van Shangri La, is ook om je vingers bij af te likken.

Opgepikt via de platenzaak omdat het zo lekker klonk, en na twee keer beluisteren zit ik ergens tussen positief en enthousiast in. Z'n debuut ken ik niet, dus vergelijkingen kan ik niet maken, maar als ik het hier zo lees kan dat een nóg leukere verrassing worden. Elders op deze pagina worden overigens Oasis en de Arctic Monkeys genoemd, daar kan ik inkomen, maar waar ik zelf heel erg aan moet denken zijn The La's (1990). Niet dat Bugg daar veel aan kan doen, in principe vist hij toevallig in dezelfde vijver : Engels + klassieke gitaar-georiënteerde Kinksy popmuziek (en hoe meer er daarvan is, hoe beter) + vooral dezelfde stem als L.A. Mavers (en daar kan Bugg natuurlijk weinig aan doen). Een echt frappante vocale gelijkenis, die me doet hopen dat deze plaat na verloop net zo goed gaat blijken te zijn als die ene La's-plaat.