The Michael Schenker Group - The Michael Schenker Group (1980)

Mooi debuutalbum van de geniale Michael Schenker en crew.

Zijn songs zijn niet altijd van hetzelfde niveau, maar zijn solo's zijn doordacht, uitgewerkt en altijd interessant om te horen.

Hier met Gary Barden als zanger.

Michael Schenker gister gezien in de Pul in Uden. Fantastisch! Na jaren van drank en drugs misbruik is hij bekeerd en speeld nog steeds geweldig. Er werden natuurlijk ook nummers van dit album gespeeld. Zoals Armed and Ready, Lost Horizons, Cry for the Nations en Into the Arena. Super! Ook nog een handtekening van Mr. Schenker kunnen scooren.

Goed debuutalbum van Michael Schenker en wat mij betreft ook meteen zijn beste; vooral de 1e helft vind ik goed, met natuurllijk het spetterende gitaarwerk van deze uitstekende (rock)gitarist, maar ook nog vurige rockcomposities. De 2e helft vind ik wat minder, met name Looking Out From Nowhere en Lost Horizons, maar de andere 2 zijn ruim voldoende. Weer een album uit mijn favoriete 10 Hardrock/ Metal albums uit het jaar 1980.

Hoe meningen verschillen; ik vind de 2e helft juist beter.
Sowieso is Michael Schenker een der betere gitaristen in dit genre.
En dat maakt deze plaat een goede, die het echter toch niet redt tegen het betere U.F.O.-werk.

Dat kan, Mafketel; we hebben nu eenmaal niet dezelfde muziekbeleving. De 2 nummers die ik opnoemde doen me nu juist wat meer aan UFO denken en ik ben nu eenmaal niet zo'n groot liefhebber van hen (jij blijkbaar wel), met name niet zo gehele albums, wel afzonderlijke nummers.

Het is ook een kwestie van smaak natuurlijk; ik zit over het algemeen wat meer aan de 'hardere' kant van de hardrock en de 'lichtere' kant van de metal, qua jaren zo tot ongeveer halverwege de 80's, uitzonderingen daargelaten.

Correctie; ik heb dit geschreven met niet helemaal de goede tracklist in mijn hoofd . Er staan idd. goede nummers op, maar wat meer verspreid over het album (helaas ook wat mindere/matige).

De oude platen van MSG bevatten allemaal wel een paar goede nummers. Hier zijn dat Cry For The Nations en het instrumentale Into The Arena. Armed And Ready en Lost Horizons kan ik ook nog voor me halen, maar de rest is vrij anoniem gebleven. Dit is van die echt klassieke hardrock, die tegenwoordig nauwelijks meer gemaakt wordt. Leuk om weer eens te beluisteren.

En hier moet ik mezelf toch even op de plaats zetten. Na herbeluistering naar 4*. Vooral Victim of Illusion, Into The Arena, Tales of Mystery en Lost Horizons is ouderwetse Schenker-kwaliteit, die zich kan meten met UFO-toppers. En Michael Schenker blijft voor mij een der top-gitaristen uit de hardrock.

Met deze plaat kwam MS als herboren terug na afgekickt te zijn van zijn drankverslaving.

Ja, op het meezingnummer "Armed and Ready" na een waanzinnig goed solo debuut.
Ik ben alleen niet zo gecharmeerd van Gary Barden als zanger, dat is een minpunt.
Ook had de produktie wat helderder gemogen (klinkt een beetje kaal en dof).

Het knappe van dit album is dat er zeer afwisselende nummers op staan die allemaal op de een of andere manier blijven hangen zonder dat het commercieel wordt.
Onstijgt een beetje de hardrock van die tijd, vind het zelfs het op 1 na beste studioalbum van de MSG.

Twee jaren geleden zei ik "mooi" debuutalbum, ik wil dit aanpassen naar klasse-album, want spijts de mindere productie klinkt dit als een klok: de songs passen wonderwel bij elkaar als een geheel, het gitaarspel van Michael Schenker is top, dit album bezorgt mij een goed gevoel en dat is een prestatie want mijn ochtendhumeur kan legendarische proporties aannemen .
Dit is mijn favoriete gitarist, dames en heren, Into the Arena toont dit maar al te duidelijk aan: een instrumentaal nummer met een duidelijke lijn, struktuur, melodie en passie. Geen ellenlang gefreak bij Michael Schenker, dit is een supergitarist van de oude stempel: vurige solo's maar altijd in dienst van de song.
Klein minpuntje blijft voor mij zanger Gary Barden, in de studio haalt hij het nog maar live komen zijn tekortkomingen duidelijk te voorschijn. De andere heren muzikanten leveren echter een topprestatie af: Cry for the Nations, Into the Arena, Lost Horizons. Collega's, je hoeft echt geen hardrocker of metalhead te zijn om hiervan te kunnen genieten. Ik nodig u uit, kom eens proeven!

Eerst album van MSG en wat voor album!! Een heuse klassieker als je het mij vraagt.

Een drietal weken geleden ben ik nog eens naar Antwerpen geweest, zwart van het volk en van de auto's. Gadverdamme, nooit meer in het weekend. Anyway, anyhow, ik moest daar een winkeltje bezoeken en dit is één van de albums die ik daar op vinyl heb gevonden. Ah, de geur, de nostalgie ... en de knipogende Michael Schenker op de binnenhoes. Miljaar, kan deze Duitser flink van katoen geven op zijn Gibson Flying V, samen met de Gibson Les Paul de Alpha en Omega van de gitaren.

Edit: en wat Lonesome Crow zegt in zijn tweede paragraaf, slaat de nagel op de kop! Heila, jong geweld en oude in slaap gedonderde rockers, wakker worden! Geweldige rockplaat ligt hier op u te wachten! En mijn petekind Wout zal dit weldra beamen!

Het enige solo album wat mij kan bekoren. De zang is op dit album acceptabel, daarna wordt het echt matig. Toch had hij beter bij UFO kunnen blijven. Die samenwerking was perfect. Solo is Michael een eigen weg gegaan die te respecteren is , echter ik mis het complete gevoel.

Overtuigende hardrockplaat. Catchy nummers die vaak ook nog behoorlijk energiek klinken. De plaat wordt naar een hoger niveau getild door de geweldige gitaarsolo's die je om de oren heen vliegen.

Uitstekende muzikanten, maar desondanks wel een beetje clichématig.

Een goede plaat die toch wat te lijden heeft van die kale, doffe produktie van Roger Glover.
Of het vergelijk met One Night at Budokan moet te sterk aanwezig zijn. Daar is het echt een band en zijn de sessiemuzikanten Mo Foster en Simon Phillips vervangen door Chris glen en Cozy Powel, die ik liever hoor. Don Airey tegen Paul Raymond weegt minder zwaar. Maar ook studio is het genieten van Victim of Illusion, Into the Arena en Lost Horizons. Van de nummers die me niet live bekend zijn is tales of Mystery favoriet..

Uitstekend gitaarwerk maar de zang kan me niet echt bekoren,verder niet echt mijn ding.

Ook altijd mijn probleem geweest bij deze band. Studio vind ik die Barden overgens nog wel gaan. Het gitaar werk is en blijft van uitzonderlijke klasse.
Verder ben ik het wel eens met Stijn-Slayer soms is het een beetje Clichematig.

Uitstekend debuutalbum van deze gitaargod. Eigenlijk had hij vanaf het begin Glenn Hughes moeten strikken voor de zang dat had het helemaal een topproduct geweest

Bij Rising van Rainbow had ik het onlangs al aangegeven, Michael Schenker heeft klasse te koop als gitarist, maar hij is toch zo vaak ongelukkig geweest in de keuze van de zangers, een absolute voorwaarde om een hoger niveau te bereiken. Gary Barden is hier de zanger en ik mis de kracht en de kwaliteit om nog een niveau hoger te kunnen spelen.

Als je “A” zegt, moet je “B” zeggen, ofwel in het West-Vlaams “tafel is blad”, een term bekend in het manillen. Ik zeg in alle eerlijkheid, Ronnie James Dio, een zanger die heel heel veel aankon, maar zouden de karakters niet botsen? We zullen het nooit weten…

De songs? Niet mis, niet spectaculair maar ook niet bedroevend. Het niveau van de riff’s en de solo’s van Michael Schenker bepalen het gewenste resultaat. Hij kan vlammen, dat is zeker. Into the Arena is magistraal. Ik waardeer zijn werk enorm en toch, Strangers in the Night van UFO blijft toch zijn summum. En zoals bij quasi alle muziek, live komt dit veel beter uit de verf. Het blijft een meester-gitarist en mijn favoriet, smaken en verschillen blablabla. Dat prachtig geluid van die Gibson Flying-V.

Mmm, volgens Wikipedia ziet die heruitgave er niet slecht uit: The Michael Schenker Group (album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. Nog een werkje bij. Nooit live gezien, een persoonlijke schande voor mij.

100% juist!!

Omdat sir michael vooral in kleinere zalen speelt kun je je neus zowat in de flying V stoppen mocht je m live gaan zien. Is echt een aanrader want hij kan er nog wat van. Alleen is de setlist jaar op jaar bijna hetzelfde maar dat mag de pret niet drukken. Gaan als het kan want je weet maar nooit... of ze stoppen ermee (scorpions, rainbow) of ze stoppen ermee ( dio, moore).

Deze plaat draaide ik vanaf de release in 1980 grijs tijdens het huiswerk maken en ik luister er sindsdien nog zeer regelmatig naar. Dit verveelt nooit. Het gitaarwerk doet nog steeds de rillingen over m'n rug lopen. Voor mij een klassieker.

De riffs zijn heden ten dage misschien niet meer zo hip. Maar zijn solo's zijn hier toch weer van uitzonderlijke klasse, vaak 2 per song. De opener Armed and Ready gaat volgens mij over impotentie in het pre-viagra tijdperk, maar echt zeker weten doe ik dat niet. Het toetsenintro van Cry for the Nations vond ik toen wel leuk maar nu lijkt het alsof het wat venijn uit het nummer haalt. Was ook de single destijds meen ik.
De drumroffel van Simon Phillips (ex judas priest oa) die leidt naar het weergaloze en aanstekelijke feels like a good thing , gevolgd door het instrumentale into the arena waar de hele band los gaat zijn toch wel de high lights van de CD. Met het wat mystieke Lost Horizons had Michael zijn eigen Stargazer te pakken. Tja, het is een beetje ouwelullen rock misschien maar ach, genieten mag nog steeds.

Ontzettend leuk debuutalbum. Toch zie ik liever Cozy Powell drummen bij MSG, man wat een band was dat. Maar inderdaad, het mist de 'chemie' die een band als UFO wel had.

Ik mis die chemie eigenlijk niet zo. In het tijdsbeeld gezien brengt Herr Schenker een verfrissend album uit. De typische jaren 70 (hammond?) orgel sound van UFO is vervangen door een (toen) wat modernere keyboard sound. Het bluesy randje is ook wat teruggedrongen door een wat meer rechttoe aanpak. Ook lees ik ergens dat de wat droge productie wat moeilijk valt. Opnieuw vergeleken met UFO valt dat allemaal wel mee denk ik. En nou niet gaan vergelijken met een Strangers in the night best of UFO live album, want das appels vs. peren .
Persoonlijk denk ik dat de formule bij UFO wel was uitgewerkt en dat dit een juiste stap in een nieuw decennium voor hem is geweest.

Schenker neigt hierop meer naar metal dan hij bij UFO ooit gedaan heeft. In die zin vind ik het ook een appelen- en perenkwestie. Absoluut hoogtepunt is Lost Horizons. Wat mij betreft een opmaat naar de introductie van Bijbels drama in de doommetal zoals Candlemass enzo. Dreigend en episch tegelijk. Jammer alleen van die zanger met dat ontzettend iele stemgeluid.

Voornamelijk Michael Schenker's grote gitaarfestijn. De solo's mogen er zijn en klinken soms heerlijk episch/bombastisch. Schenker laat op dit album goed horen dat hij een sterke gitarist is.
De vocalen van Gary Barden maken helaas wat minder indruk. Hij steekt soms bleek af t.o.v. het instrumentale geweld en hij is naar mijn mening niet bepaald 's werelds beste zanger. Slecht kan ik hem alleen ook niet noemen.
Een must voor de Schenker liefhebbers en verder wel een prettig album voor de gemiddelde (hard) rock liefhebber.

Na jaren maar weer eens geluisterd op vinyl. Ik was zestien toen ik dit kocht., maar blijft me nog steeds boeien. Zanger was en blijft minpunt ( ook bij latere live LP's) Met een betere productie zou dit in mijn top 10 staan.

Wat konden ze toch mallotige hoezen 'ontwerpen' in de jaren '80. Zeker die Duitse hardrock-/metalbands. In 1981 gaf MSG acte de présence op Pinkpop. Wat was er toen nog een actieve hardrockscene in Nederland. Of nee, alles werd voor het eerst..
Armed And Ready, Into The Arena en Lost Horizons luister ik nog steeds graag.
3,5 sterren. Anders hebben 4sterrenwaarderingen ook weinig waarde.
Maar Michael Schenker is echt God, een van de, net als Ritchie Blackmore, voor hem als gitarist: 5 sterren. Dit album echter een 3,5.

Armed and Ready is tevens de openings track van het Guitar Hero: Metallica spel. Bij Cry for the Nations gaat echter ook zonder dat spel de gitaar de lucht in bij de extended solo van 1.5 minuut en de outro van een minuut (ofzo). Victim of Illusion heeft dan weer een meestelijke riff. Ach, ik kan zo nog wel even doorgaan. Album is in mijn geheugen gegrift in tegenstelling tot de verplichte cursus die ik eigenlijk nu had moeten gaan leren.