The Michael Schenker Group - The Michael Schenker Group (1980)

Twee jaren geleden zei ik "mooi" debuutalbum, ik wil dit aanpassen naar klasse-album, want spijts de mindere productie klinkt dit als een klok: de songs passen wonderwel bij elkaar als een geheel, het gitaarspel van Michael Schenker is top, dit album bezorgt mij een goed gevoel en dat is een prestatie want mijn ochtendhumeur kan legendarische proporties aannemen .
Dit is mijn favoriete gitarist, dames en heren, Into the Arena toont dit maar al te duidelijk aan: een instrumentaal nummer met een duidelijke lijn, struktuur, melodie en passie. Geen ellenlang gefreak bij Michael Schenker, dit is een supergitarist van de oude stempel: vurige solo's maar altijd in dienst van de song.
Klein minpuntje blijft voor mij zanger Gary Barden, in de studio haalt hij het nog maar live komen zijn tekortkomingen duidelijk te voorschijn. De andere heren muzikanten leveren echter een topprestatie af: Cry for the Nations, Into the Arena, Lost Horizons. Collega's, je hoeft echt geen hardrocker of metalhead te zijn om hiervan te kunnen genieten. Ik nodig u uit, kom eens proeven!

Deze plaat draaide ik vanaf de release in 1980 grijs tijdens het huiswerk maken en ik luister er sindsdien nog zeer regelmatig naar. Dit verveelt nooit. Het gitaarwerk doet nog steeds de rillingen over m'n rug lopen. Voor mij een klassieker.

De riffs zijn heden ten dage misschien niet meer zo hip. Maar zijn solo's zijn hier toch weer van uitzonderlijke klasse, vaak 2 per song. De opener Armed and Ready gaat volgens mij over impotentie in het pre-viagra tijdperk, maar echt zeker weten doe ik dat niet. Het toetsenintro van Cry for the Nations vond ik toen wel leuk maar nu lijkt het alsof het wat venijn uit het nummer haalt. Was ook de single destijds meen ik.
De drumroffel van Simon Phillips (ex judas priest oa) die leidt naar het weergaloze en aanstekelijke feels like a good thing , gevolgd door het instrumentale into the arena waar de hele band los gaat zijn toch wel de high lights van de CD. Met het wat mystieke Lost Horizons had Michael zijn eigen Stargazer te pakken. Tja, het is een beetje ouwelullen rock misschien maar ach, genieten mag nog steeds.

Voornamelijk Michael Schenker's grote gitaarfestijn. De solo's mogen er zijn en klinken soms heerlijk episch/bombastisch. Schenker laat op dit album goed horen dat hij een sterke gitarist is.
De vocalen van Gary Barden maken helaas wat minder indruk. Hij steekt soms bleek af t.o.v. het instrumentale geweld en hij is naar mijn mening niet bepaald 's werelds beste zanger. Slecht kan ik hem alleen ook niet noemen.
Een must voor de Schenker liefhebbers en verder wel een prettig album voor de gemiddelde (hard) rock liefhebber.

Mijn muziekmaatje en ik mochten ongeveer tegelijk lid worden van de fonotheek in het dorp. Nadat onze pickupnaalden waren goedgekeurd door een meneer met baard, bril en bruine ruitjesblouse, zwaaide in oktober 1980 de deur naar de platenbakken open.
Eén van onze ontdekkingen was UFO's liveklassieker Strangers in the Night en het maatje werd een instant-megafan van Michael Schenker.Gelukkig voor ons stond daar ook Schenkers solodebuut.

Om slechts één reden, hierboven al talloze malen door MuMensen genoemd, werd ik niet dolenthousiast. De drumsound. Alhoewel de songs minimaal prima zijn en het gitaarspel zowel melodieus als snel en spectaculair, werd ik niet meegezogen in de muziek. En dat alleen maar door het blikkerige demogeluid van het slagwerk.
Vreemd dat dit zo mager klinkt, want: Roger Glover op de producersstoel, ex-Purple en inmiddels in Rainbow met Martin Birch als diens leermeester; Schenker met een grote platenmaatschappij (Chrysalis) achter zich en de status van gitaarreus, met naar ik aanneem minimaal een fatsoenlijk budget om het debuut op te nemen. Hoe kon dit zo misgaan?

Laat ik niet overdrijven. Afgezien van het drumgeluid is dit een sterk debuut, waarop Schenker de sterren van de hemel speelt. De composities van Schenker, geschreven met de dan onbekende Gary Barden, zijn minimaal degelijk. Anders dan veel anderen vind ik hem op dit album een prima zanger; niet spectaculair, maar probeer maar eens mee te zingen: dat valt niet mee.
Toch kopieerde ik slechts drie nummers naar een cassettebandje: Armed and Ready, het meeslepende Lost Horizons en het stuwende en gevarieerde Into the Arena, een instrumentale favoriet van Hanneke Kappen die het regelmatig draaide in haar wekelijkse radioprogramma bij de KRO.

Tegenwoordig vallen me bovendien de beide ingetogen nummers op. Ze staan als één na laatste op iedere plaatkant. Bijou Pleasurette is een instrumentaal pareltje, klein en breekbaar. In Tales of Mystery, waarin Schenker ook akoestisch speelt, denk ik aan dat andere bandje waarin hij excelleerde, te weten Scorpions. Barden zingt er aangenaam hees, wat mij dan weer aan de stem van Phil Mogg van UFO doet denken. Als een kruisbestuiving tussen die twee groepen.

De hoes was weer van het kunstzinnige Hypgnosis, qua stijl herkenbaar. Op Discogs ontdekte ik bij enkele heruitgaven dat voor de backcover andere foto's uit diezelfde fotosessie zijn gebruikt, erg leuk. Alleen al qua fotomateriaal is dit debuut een bescheiden kunstwerkje. Ja, dit album vraagt - nee: roept! - om een grote special deluxe uitgave.
Dear mr. Glover, sehr geehrter herr Schenker, is it vielleicht possible that you do a remixing of the drumtracks? From scratch on? You may ask Steven Wilson how to pimp such things. Thanks in advance from a humble admirer for over forty years.