The Michael Schenker Group - The Michael Schenker Group (1980)

Goed debuut van dhr. Schenker alleen laat de produktie wat te wensen over. Mn. de drums klinken erg blikkerig. Dit verdient Simon Phillips niet. Gary Barden is duidelijk geen klassezanger Hier gaat het nog wel maar live is het niet best en is zijn stem erg berperkt.

Dat speelde vaker met die Roger Glover-producties in die jaren: niet echt sprankelend. Neem bijvoorbeeld Sin after Sin van Judas Priest; niet echt een geluidssensatie. Pas met pakweg Rainbows Difficult to Cure klonk het goed. MSG heeft gelukkig de beste nummers van dit debuut ook op One Night at Budokan staan. Daar komt het toch meer tot recht dan het wat stijfjes overkomend origineel. Neemt niet weg dat Into the Arena kan mededingen naar mooiste instrumentaal nummer ooit en het lang uitgesponnen Lost Horizons een prachtstuk is, sfeervol ingeleid door Tales of Mystery. Er staat echter ook matig materiaal op als Feels Like a Good Thing en Looking Out from Nowhere. Ben er wel definitief over uit dat ik opvolger MSG beter vind.

Geweldig debuutalbum met spetterend gitaar werk. Nu eindelijk ook op vinyl (2e hands) aangeschaft.

meest invloedrijke gitarist voor de heavy metal / hard rock community sinds Jimmy Page. Ik neurie alle soloś nog gewoon mee, hard-wired in the system, zoals dat heet. 3 jaar later was de muziek alweer achterhaald, maar de flying V wordt nu nog door velen gebruikt.

Ik had me nooit zo gerealiseerd dat Michael Schenker zo invloedrijk was.De Nederlandse wikipediapagina is op dat gebied te summier om als controle te dienen. De Engelse Wikipediapagina over Michael Schenker somt inderdaad een flink aantal beïnvloede gitaristen op.

Hoe dan ook, een lekker energiek debuutalbum van Michael Schenker. Het wordt voor mij alleen nog maar overtroffen door het derde album Assault Attack (1982). Het energieniveau wordt alleen een beetje losgelaten op het instrumentaaltje Bijou Pleasurette en Tales of Mystery. Beide niet direct mijn favoriete tracks. Desondanks is Bijou Pleasurette wel lekker als rustpunt. Tales of Mystery wordt vooral gedoogd omdat ik met vinyl niet zo snel geneigd ben een nummer te skippen. En het wordt gelijk gevolgd door mijn favoriet Lost Horizons. Nogmaals een quote: Lekker slepend nummer. Geholpen door opzwepend drumwerk hoor ik hier op het eind misschien wel mijn favoriete Michael Schenker solo.

Aardig debut, maar met alle respect. Voor mij is dit geen klassieker. Gewoon goed sub-top in de hardrock.
Eerste en laatste nummer zijn wel top. Vandaar een 3.5.

Mijn muziekmaatje en ik mochten ongeveer tegelijk lid worden van de fonotheek in het dorp. Nadat onze pickupnaalden waren goedgekeurd door een meneer met baard, bril en bruine ruitjesblouse, zwaaide in oktober 1980 de deur naar de platenbakken open.
Eén van onze ontdekkingen was UFO's liveklassieker Strangers in the Night en het maatje werd een instant-megafan van Michael Schenker.Gelukkig voor ons stond daar ook Schenkers solodebuut.

Om slechts één reden, hierboven al talloze malen door MuMensen genoemd, werd ik niet dolenthousiast. De drumsound. Alhoewel de songs minimaal prima zijn en het gitaarspel zowel melodieus als snel en spectaculair, werd ik niet meegezogen in de muziek. En dat alleen maar door het blikkerige demogeluid van het slagwerk.
Vreemd dat dit zo mager klinkt, want: Roger Glover op de producersstoel, ex-Purple en inmiddels in Rainbow met Martin Birch als diens leermeester; Schenker met een grote platenmaatschappij (Chrysalis) achter zich en de status van gitaarreus, met naar ik aanneem minimaal een fatsoenlijk budget om het debuut op te nemen. Hoe kon dit zo misgaan?

Laat ik niet overdrijven. Afgezien van het drumgeluid is dit een sterk debuut, waarop Schenker de sterren van de hemel speelt. De composities van Schenker, geschreven met de dan onbekende Gary Barden, zijn minimaal degelijk. Anders dan veel anderen vind ik hem op dit album een prima zanger; niet spectaculair, maar probeer maar eens mee te zingen: dat valt niet mee.
Toch kopieerde ik slechts drie nummers naar een cassettebandje: Armed and Ready, het meeslepende Lost Horizons en het stuwende en gevarieerde Into the Arena, een instrumentale favoriet van Hanneke Kappen die het regelmatig draaide in haar wekelijkse radioprogramma bij de KRO.

Tegenwoordig vallen me bovendien de beide ingetogen nummers op. Ze staan als één na laatste op iedere plaatkant. Bijou Pleasurette is een instrumentaal pareltje, klein en breekbaar. In Tales of Mystery, waarin Schenker ook akoestisch speelt, denk ik aan dat andere bandje waarin hij excelleerde, te weten Scorpions. Barden zingt er aangenaam hees, wat mij dan weer aan de stem van Phil Mogg van UFO doet denken. Als een kruisbestuiving tussen die twee groepen.

De hoes was weer van het kunstzinnige Hypgnosis, qua stijl herkenbaar. Op Discogs ontdekte ik bij enkele heruitgaven dat voor de backcover andere foto's uit diezelfde fotosessie zijn gebruikt, erg leuk. Alleen al qua fotomateriaal is dit debuut een bescheiden kunstwerkje. Ja, dit album vraagt - nee: roept! - om een grote special deluxe uitgave.
Dear mr. Glover, sehr geehrter herr Schenker, is it vielleicht possible that you do a remixing of the drumtracks? From scratch on? You may ask Steven Wilson how to pimp such things. Thanks in advance from a humble admirer for over forty years.

Het blijft een leuk ambachtelijk hardrockalbum. Het ambachtelijke zit hem ook in het naturelle geluid. Het heeft een beetje een garagefeel. Blikkerig zou ik het niet noemen. Maar het is wel duidelijk dat alles om de springerige riffs en trefzekere solo's van Herr Schenker draait. In zekere zin lijkt het erg op het geluid van een album als 'Phenomenon'. Dat Steven Wilson er maar af moge blijven met zijn bliepjesmuzakvingertjes.

Met 'Armed And Ready' wordt vurig geopend. In Cry For The Nations' wordt eerst een New Wave-loopje gebombardeerd alvorens het in galop uit de startblokken schiet.

Het hoogtepunt is voor mij nog altijd 'Lost Horizons'. Een epische hekkensluiter die vooral als inspiratiebron voor een act als Candlemass gediend kan hebben. We kwamen het later nog tegen op een album van Memento Mori.