Neil Young - Live at the Cellar Door (2013)

Dank!

Vraagje, hoe vinden de 'kenners' deze plaat zich verhouden ten opzichte van Massey Hall of Sugar Mountain/Canterbury House (1968)?

Ik zou Live at the Riverboat aan dat rijtje toevoegen. Op Sugar Mountain hakt Young na Buffalo Springfield de knoop definitief door en beseft hij dat hij echt solo verder wil. Daarin moet hij nog een beetje groeien. Op Live at the Riverboat begint hij zijn (falset)stemgeluid en zijn kenmerkende akoestische gitaarspel te vinden, maar het is er nog niet helemaal. Op deze is dat er wel, al klinkt hij nog een beetje onwennig. Hij lijkt nog wat te moeten wennen. Op Massey Hall klinkt hij veel expressiever en tegelijkertijd meer op zijn gemak. Tegelijkertijd hét hoogtepunt van zijn carrière, vind ik.

Zo bij elkaar laten ze een hele logische ontwikkeling zien.

Zeer goeie liveplaat van Neil Young, hoewel 'Live at Massey Hall' nog wel een ander paar mouwen is. Maar de nummers die Young hier brengt zijn stuk voor stuk geweldig, en met 'Tell Me Why' vind ik één van mijn absolute favorieten terug als opener. Ook 'See the Sky About to Rain' vind ik een geweldige song, maar dan wel de studio-opname die te vinden is op 'On the Beach'. Deze live-versie op piano vind ik wat minder.

Young klinkt een beetje schuchter als hij het publiek adresseert in het begin, maar in afsluiter 'Flying on the Ground Is Wrong' dolt ie wat, alvorens de zoveelste parel uit z'n koker te schudden. Zeer fijn vind ik dat!

4 sterren

Nou, een 'ander paar mouwen' dan 'Live at Massey Hall'? Dit intieme clubconcert met dezelfde akoestische opzet, komt wel in de buurt hoor. En het leuke is dat de helft van de nummers anders zijn dan op Massey Hall. Ze vullen elkaar zo enigszins aan.

Hi, folks! Inmiddels heb ik de 180 gram 'because sound matters' LP op mijn Sennheiser en wat klinkt dat waanzinnig mooi zeg. Inderdaad, alsof je er zelf bij bent in 1969 (!). Wat je hoort is sprookjesachtig mooi. De ene na de andere fraaie song wordt oh zo mooi gebracht door een nog relatief jonge Neil Young, nog wat schuchter en breekbaar, maar met heel veel klasse. Deze muziek raakt je echt vol in de ziel, daar komt het ook vandaan bij Young.

Wat ook leuk is, is dat de zaal nog zo klein is. Ik krijg er een soort jazzclub gevoel bij, ook als je de LP hoes ziet (uitgeklapt). Opvallend veel nummers zijn hele mooie pianoversies en werkelijk alle nummers zijn van absoluut topniveau. Nog net wat meer bijzonder zijn Cinnamon Girl op piano, Old Man, Only Love Can Break Your Heart, See The Sky About To Rain, Don't Let It Bring You Down & Flying on the Ground Is Wrong. Dit moet simpelweg één van de mooiste platen zijn die ooit gemaakt is.

Halfje erbij

4,5*

Deze moet je idd met een koptoestel spelen. Niet te hard maar wel zonder eigen omgevingsgeluiden.
Het heeft iets kleins, iets intiems maar is vooral erg mooi. Ook over de hele plaat mooi consistent hoog niveau. Smullen!

Heerlijke Neil Young plaat zoals hij (ook) kan zijn i.v.m. bijvoorbeeld met Weld...

Naar aanleiding van Young Shakespeare deze weer eens opgezet. Wonderschone versie van After the Gold Rush. Ik voel een verhoging aankomen.

Zijn gitaar is wel enigszins ontstemd op Down by the River zeg!

Fingers crossed dat het geen Covid is!

Ik houd het voorlopig op 4 sterren. Moet jij niet gaan stemmen bij de Neil Young meter?

Die is in dubbel drop D. Dan stem je alleen de hoge en lage E één toon omlaag en dat heeft Neil bij beide snaren inderdaad niet goed gedaan.