Neil Young - Live at the Cellar Door (2013)

Klopt ben ook zeer benieuwd wat de komende archive volumes zullen voortbrengen, al laat het tweede deel wel lang op zich wachten. Voordat het laatste deel hiervan uitkomt zijn we inmiddels 20 jaar verder.

Er staat een heel dikke recensie in de Uncut waar met heeel veel worden alleen maar gezegd wordt dat deze release interessant is omdat hij zichzelf op een vleugel begeleid. Vind dat eigenlijk wel een heel magere motivatie om een aparte release van maar 12 tracks aan op te hangen............

Wat zou het netjes zijn geweest als ze deze cd destijds als gratis bonus-cd bij After The Goldrush hadden gedaan. Zou leuk zijn geweest voor de doorgewinterde fans die al eens 21 gulden hadden betaald voor de grammophone-plaat en nóg eens in de buidel moesten tasten voor de aanschaf van de cd.

Niet zo mopperen!

Ik vind het namelijk een hele bijzondere cd, geheel terecht als los live album uitgebracht.
Voorloper van Massey Hall en wat mij betreft ook van onbesproken aard.

Het is een bijzonder album, breekbaar, Young letterlijk als solo artiest met piano en akoestische gitaar. Het is jammer dat het album een paar dezelfde titels heeft als Massey.

Maar wat een kracht gaat er van uit als je met slechts zo'n beperkt aantal instrumenten zo'n indrukwekkende set weet neer te zetten. Neil's vocalen, Stijn zal kraaien van plezier, zijn nog van een onbedorven jeugd.

Eerder in 1970 was natuurlijk ook het Déja Vu epos van CSN&Y uitgebracht, maar geen enkele verwijzing daarnaar. Wel een paar nummers van After the Goldrush.
Elke elektrische ondersteuning is afwezig maar het wordt hier niet gemist.

En dat komt, omdat de composities stuk voor stuk zo sterk zijn. De reden ook, waarom de eerste drie soloalbums zo goed zijn, die staan natuurlijk vol met dit soort werk, naast uiteraard ook de nummers met de elektrische gitaar.

Het roept alles bij elkaar een gevoel van melancholie op die die eerste albums ook hadden en van dat soort cd's heeft Neil Young er eigenlijk maar weinig gemaakt. IJzersterke periode van Young, ik had een dergelijk concert als Live at the Cellardoor ook nog wel eens willen maken.

De optredens van 2009 in de Rai (de akoestische sets) kwamen aardig in de buurt. Geruchten gaan dat deze opnames ook nog eens in de Archiveserie terecht komen. De bootlegs die circuleren zijn van topkwaliteit maar dit terzijde.

Met iedereen eens dat de Cellar Door cd op zich zelf geweldig is maar ben ik nou de enige die hier ook iets te weinig nieuws hoor wat echt iets toevoegd aan wat er tot dusver is uitgekomen?

Zou het publiek destijds in de gaten hebben gehad wat voor een zeldzame performance hier neergezet werd?

I feel you. Dat heb ik ook, Cinamon Girl in deze versie is bijvoorbeeld leuk, maar voor de rest wijkt de set niet echt af van de live platen die al voor handen zijn. Je kan nooit genoeg Neil in huis hebben, want top kwaliteit is het wel. Maar deze sla ik voor als nog even over..

Ik vraag het me af, maar ik in elk geval wel. De derde avond in het RAI theater vond ik veruit het beste Neil Young-concert dat ik ooit heb gezien, daar kwam de beste man zelfs met hulp van Crazy Horse niet overheen.

De eerste avond in de RAI was ook wel legendarisch, vanwege het 'shut up, asshole-incident'.

Live at THE Cellar Door is mi gewoon een prachtig audio document. Uiteraard geen lost tapes want Neil heeft z'n hele werkbare leven zowat alles secuur opgenomen. Waarom dan toch deze release! Heeft vast met z'n leeftijd te maken en wellicht de bijbehorende commerciële belangen. Hij doet er veel fans een plezier mee en dat brengt ook weer de nodige pecunias in het laatje. Er komt vast nog meer van dit werk uit de komende tijd.

Ik was er ook de derde avond bij en vond het inderdaad een van de beste concerten ooit. De zaal (niet zo groot) was muisstil en Neil praatte veel met het publiek. Het geluid kon niet beter en de set kon eigenlijk na Ambulance blues al niet meer stuk. Ik heb Neil 4 keer gezien (Ahoy 82, Rai 2008, Ahoy 2009 en dit jaar met Crazy Horse in de Ziggodome. Het Rai concert steeg boven alles uit. Overigens doet ome Neil volgend jaar de Lokerse feesten aan met Crazy Horse.

Zeer fijne live-plaat, met uitsluitend straffe songs op de setlist. De uitvoering van Neil is erg goed, in akoestische setting weet hij me keer op keer weer te raken. Samen met 'Live at Massey Hall' (in dezelfde periode, 't zal geen toeval zijn dat ik beide zo goed vind?) toch wel m'n favoriet, en dat na één keer luisteren..

Een bijzonder artiest!

Erg mooi, maar ook erg in het verlengde van Massey Hall, en hoewel dit concert veel intiemer lijkt dan Massey Hall weinig verrassend dus. En een beetje te rustig. Ik hou toch meer van de Neil als op Time Fades Away, wat rauwer. Valt ie tijdens After the Gold Rush (tegen het einde) trouwens bijna van z'n pianokruk, of zit er een kink in de opname?

Volgens mij is het gewoon een miskleun. Neil speelde nog geen jaar piano, zoals hij zelf beweerde, en die toetsen lijken allemaal zoveel op elkaar dat het eigenlijk verbazingwekkend is dat hij zo goed speelde.

Volgens mij speelde hij wel langer dan een jaar piano, iedereen moest er ook om lachen toen hij het grapje maakte
Maar dan moeten we ons even in zijn levensverhaal verdiepen, ik weet het ook niet uit het hoofd. Ik vind overigens dat hij verdienstelijk piano speelt. Goede combi met de akoestische gitaar.

Neil is waarschijnlijk in de periode dat hij met Jack Nitsche samenwerkte (68 BF again)) begonnen met het aanleren van akkoorden op de piano. Dat is namelijk de techniek zoals hij piano speelt. Zijn stijl is in zekere zin simpel en naief maar net als de wijze waarop hij gitaar speelt wel zeer sfeervol en stijlvol. Het komt in dit optreden inderdaad nog niet sterk naar buiten maar op de Masseyhal klinkt het al veel volwassener. De term miskleun is wat misplaatst.

Adrie refereert volgens mij aan de mispeer, wat het volgens mij ook wel is, in het nummer After the Gold Rush, niet naar het pianospel in het algemeen of het hele album.

Zie het. Heb het inderdaad in de verkeerde context gelezen.

Ik hoor toch ook wel verschillen met Massey, dat terecht als het grote broertje uit de vergelijking komt. Dit is echter een waardevol document, iets meer kwetsbaar, minder losjes als voornoemde andere. Ik zou 'm niet meer willen missen...

Ik speel nóg minder goed piano dan Neil en had 'Cinnamon Girl' en 'After the Gold Rush' ook binnen een paar minuten onder de knie. Kampvuurpiano noem ik het altijd maar.

Neil maakt nog steeds wel fouten op piano. Tijdens de Winterland reünie met CSN kruipt hij ook een keer improviserend achter de piano, wat een ellende was dat. Hij is nooit goed geworden op piano, al vind ik de meeste van zijn pianonummers wel erg sterk. Hij zou 'm wel weer wat vaker mogen gebruiken.

Geen virtuoos in instrumentbeheersing, ook op de gitaar niet, maar wel virtuoos in het overbrengen van emotie en daar draait 't toch vooral om bij muziek.

Ik vind hem wel ijzersterk en uniek met een western gitaar. Op elektrisch gitaar (ik bedoel dan vooral zijn solo's) vind ik hem door de jaren heen wel rommeliger worden maar hij beheerst zijn instrument echt wel.

Niet zozeer rommeliger gespeeld dan vroeger, maar hij heeft nu een veel dikkere, meer galmende sound. En dan gooit hij er ook nog verschillende gitaareffecten en feedback over/doorheen.

Ja dat klopt wel. Sinds Reactor lijkt zijn geluid veel meer overstuurt te zijn. Afijn ik vind hoe dan ook dat hij zijn gitaar echt beheerst. Het is geen virtuoos zoals Hendrix maar dat zou ook niet passen bij Neil Young. Die heeft een stijl op zich. Bovendien vind ik het nummer "The needle and the damade done" een typisch voorbeeld van beheersing van zijn akoestisch gitaar. Ik speel zelf ook diverse instrumenten en het is weliswaar op zich niet zo'n heel moeilijk maar om het hele nummer foutloos te kunnen spelen moet je het instrument echt beheersen. Zijn pianospel is een ander verhaal. Zelfs tijdens de Rai concerten maakte hij foutjes maar dat is gek genoeg ook de charme van zijn spel. Dat het effectief kan zijn laat hij goed horen op the Masseyhal. Luister eens naar See the Sky en There;s a world. Simpele maar subtiele akkoorden.

Even denk ik dan: Het nieuwe is er wel af, want dit heeft Young meer laten horen in de Archives Performance Series. En 'Live At Massey Hall 1971' is qua intensiteit en beleving natuurlijk onovertroffen. Maar eerlijk is eerlijk, als je gewoon zonder voorbehoud naar deze muziek luistert, dan kun je niet anders doen dan je verbazen over de klasse en emotionele pracht van de jonge Neil Young.

Het grappige aan deze release vind ik het nummer, NYAPS vol 2,5. Neil heeft blijkbaar vooraf al een indeling gemaakt en heeft daarbij deze niet meegenomen, maar heeft later toch anders beslist. Er zouden verplicht jaarlijks twee "volumes" van de NYAPS moeten verschijnen!

ik vind het best een gave plaat

Het zal vast aan mij liggen, maar wat is het nummer NYAPS?

Neil Young archives performance series. Het is dus geen nummer op dit album waar Bongo naar verwijst. Ik snap je verwarring.

Ongemerkt blijf je toch de vergelijking zoeken met Massey Hall,maar dat is natuurlijk niet eerlijk.
Die is van de buitencategorie.Maar ook deze release is niet te versmaden.Young is ontspannen en losjes.Zijn pianospel kan beter ,maar de emotie maakt een hoop goed.Een hoop mensen zullen misschien zeggen dat Young moet stoppen met het uitventen van die ouwe meuk,maar wat mij betreft mag hij er wel 5 per jaar uitbrengen van deze kwaliteit,want het is altijd een feestje in Huize Twinpeaks als Ome Nelis iets op de markt slingert en zelfs de vrouw des huizes weet waardering op te brengen voor deze pionier. 4 sterren met kans op meer.

Mee eens: de gelijkenis met parel Massey is makkelijk te zien, de meerwaarde in deze vergt wat liefde en toewijding. Ik kan echter honderden platen opnoemen die ik eerder zou dumpen uit mijn collectie dan deze. En eerlijk is eerlijk: Massey dumpen we nooit bij leven en welzijn...