Neil Young - Live at the Cellar Door (2013)

Zojuist of Facebook op dit album geattendeerd. Opname van de concerten tussen 30 november en 2 december 1970. Had ik nog niet, dus altijd welkom. Hoopte echter dat hij wat concerten verder in de 70's zou uitgeven.
Tracklist is in ieder geval erg leuk en zou dan Archives II eindelijk wat dichter bij komen .

Qua setlist voegt dit niet heel veel toe aan Live at Massey Hall, Live at the Riverboat en 4 Way Street, qua uitvoeringen wellicht wel. De meester vond het kennelijk goed genoeg om als volwaardige release in de markt te zetten. Was ooit de bedoeling dat dit in de jaren 70 al uitgebracht zou worden, nu eindelijk afgestoft dus.

Toch maar weer kopen dus Ben benieuwd.

Aan het volgnummer te zien (NYPS 2.5) is dit een soort afterthought.

Hahaha

Het is geen grapje: http://home.roadrunner.com/~thrasherpass/NYArchives/diskc.htm

Ik dacht ook niet dat je een grapje maakte, ik vind het alleen zo typisch 'Neils oeuvre' dat ik er hardop om moest lachen.

Overigens zet ik wel een klein vraagteken bij de meerwaarde van deze release, maar we zullen zien.

Mooie tracklist met hopelijk weer een aantal bijzondere uitvoeringen. Ik kijk toch weer uit naar ieder album van Neil Young.

ik kan mee vergissen maar is er hier ook geen piano versie van Cinnamon Girl? Old Man klinkt alvast goed... iets voor de echte fans, enig minpuntje is dat ome Neil hier weer de volle pot voor vraagt.

18 € voor een cd zoals dit dit niet echt super veel nieuws brengt... beetje moeilijk voor mij

Ja, pianoversies van 'Cinnamon Girl', 'Flying on the Ground' en 'Expecting to Fly'. Dat maakt de release gelukkig iets relevanter.

Ongetwijfeld is dit een goede show: het blijft Neil Young in één van zijn piekjaren. Toch is er al een cd uit deze periode en er is ook al de bootleg van BBC '71. Ik had bijvoorbeeld liever de Tonight's the Night tour gezien. Of een 1969 show met Crazy Horse of CSNY, enz.

Afgaande op de trailer zingt hij hier wat zachter, minder fel dan op Massey Hall.

Achteraf ben ik wel blij dat ik geen Blu-Ray van Archives 1 heb gehaald. BD-Live is echt een rip-off gebleken.

De setlist is inderdaad mooi.
En geen raar label, gewoon Reprise dus een officiele, mooi opgeknapte opname.

Neil in zijn piekjaren klopt helemaal, Stijn. Beter dan de Tonight's the Night tour

Ik kijk wel uit naar deze live plaat, heb geen bootlegs e.d. dus iedere live plaat die uit komt(officiele releases) omarm ik.
Al vind ik de datum wel opmerkelijk, daar deze niet in de volgende Archives zou passen.. (met oog op de vorige box..).

Voor ieder wat wils. Zal deze vast kopen al denk ik dat het weinig toevoegd aan wat ik al heb. Maarja soms "moet" je wat?

Ik verheug me nu al op de dag dat 'and now I'm gonna play you a song you've heard before' uit mijn speakers komt. Iedereen blij totdat het voor de tweede of derde keer 'Tonight's the Night' blijkt te zijn.

Bootlegopnames van die tour zijn helaas niet onwijs goed opgenomen.

De piano versie van Cinamon Girl is nu op zijn Facebook te belusiteren, mooi hoor. Ik hou van de jonge Neil.

Soms misschien een tikkeltje te staccato, maar het nummer krijgt zo wel een heel ander karakter. Ik vind 'm vet. 'Old Man' staat er ook bij btw.

Geweldige versie inderdaad!

Interressant en verrassend deze release. Wel typisch Neil die met zijn chaotische hoofd een optreden uitbrengt die eigenlijk in de eerste archievesbox had moeten zitten. Ben benieuwd of deze opnames veel toevoegen. Cinnamon girl klinkt compleet anders op piano.

Nu stream op NRC.nl

Bedankt voor de tip.

Erg mooi album weer. Kenners weten wat ze kunnen verwachten. Het album voegt op de versie van 'Cinnamon Girl' na eigenlijk niets toe aan 'Massey Hall' of het BBC concert uit '71, maar dat is dan ook het enige smetje. Het niveau van bovenstaande concerten haalt Neil hier net niet, maar hij blijft in bloedvorm. Geen essentiële release, maar ben toch blij dat hij er is.

Mist een beetje de overtuigingskracht van Massey Hall, er zit gewoon wat minder lef in zijn zang. Ook maar weinig praatjes tussendoor, dus de inleiding van Flying on the Ground was wel een leuk intermezzo.

Ook al zit er maar een paar maanden tussen dit concert en Massey Hall, hij klinkt toch een stuk jonger, op de een of andere manier. Zang is door de bank genomen goed, alleen bij Expecting to Fly zit ie af en toe op het randje.

Als verzamelaar koop ik 'em uiteraard, maar ik kan me niet voorstellen dat deze net zo succesvol wordt als Massey Hall. Riekt toch een beetje naar gemakkelijk cashen. Download only via BD-live was meer gerechtvaardigd geweest. Echt veel replay value zie ik hier niet echt in...

Op Massey Hall zingt hij inderdaad een stuk expressiever. Hier zingt hij zachter en voorzichtiger. De sfeer op die plaat is ook intiemer en intenser, maar het is moeilijk om te zeggen waar dat aan ligt. Gelukkig wijken de versies wel steeds een beetje af waardoor je niet het idee hebt dat je naar een kopie van Massey Hall luistert.

'Expecting to Fly' speelde hij later in zijn carrière wel beter op piano. Hier lijkt hij vooral in het begin moeite te hebben om het juiste tempo te vinden (zie ook bootlegs). Vocaal zit hij er af en toe naast, maar zolang het de emotie dient, vind ik dat niet erg. Zijn gitaar had tijdens 'Down by the River' ook wel even gestemd mogen worden. Volgens mij staan de E's nog in D en dat is op dit nummer niet de bedoeling.

Het is wel jammer dat je door de vergelijking met Massey Hall en BBC '71 vooral gaat letten op de mankementen, want laten we wel wezen: veel zijn er niet te vinden. Neil Young heeft zelf echter een onwerkelijk hoge lat gelegd. Bovengenoemde concerten krijgen van mij 5*, deze krijgt een halfje minder. 'Teleurgesteld' zijn in een 4,5* album: waarom is alles bij Neil Young toch altijd zo paradoxaal?

Ik heb weinig toe te voegen aan de bespreking van Harm. Eigenlijk neig ik ernaar om nog een halfje lager te geven, maar dan beoordeel ik de plaat op zijn wel erg lage grensnut, en niet op de muziek op zich.

Mooi verwoord Stijn. De muziek is inmiddels te beluisteren via de stream en hij valt me ook ietwat tegen terwijl het fantastische muziek is. De meeste nummers kennen we (buiten het reguliere werk) al in andere versies uit de Archivesserie. De uitvoeringen van Expecting to fly en Cinnamon girl op piano zijn misschien anders maar wat mij betreft ook niet echt beter. De versies van Birds , Don't let it bring you down, See the sky, I am a child, Bad Fog, Tell me why, Down by the river en Old man voegen nauwelijks wat toe (zie Massey en Canterbury). Blijft over After the Goldrush en Only love can break your heart die allebei ingetogen gespeeld worden. De enige echte uitschieter vind ik Flying on the ground is wrong die in al zijn soberheid nieuwe glans krijgt. Is dat dan de koop waard vraag je jezelf af. Ik vrees van wel Er staat echter wat teveel overbodigs op om hem echt hoog te waarderen. 3,5 voor the old man.

Als Neil Young kenner is dit alweer het zoveelste live album dat van hem verschijnt. Neil zal mij niet snel teleurstellen en ook deze keer levert hij een mooi album af.

Het live album is net weer even anders dan de eerder verschenen opnames van de nummers. Een aantal malen zit Neil er wel behoorlijk naast op de piano zoals op After The Gold Rush. De nummers brengen wat minder de emotie en het rijke geluid als latere opnames zoals op Massey Hall. Toch is het maar goed dat we versies krijgen voorgeschoteld die wat anders zijn dan eerder verschenen opnames. Neil levert opnieuw een goede live registratie af.

4*

Alles wat uit de archieven van Neil Young komt is prachtig en dat geldt ook voor deze. Wederom solo en akoestisch, van mij mag het ook wel eens een rauwe gitaarplaat met The Crazy Horse zijn, maar klagen doe ik niet.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Neil Young - Live At The Cellar Door - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Wat is dit weer een juweeltje uit de live archieven van Neil Young.

Mooie uitgave weer natuurlijk wel allemaal weer van hetzelfde maar wel erg mooi.
4 sterren voor deze cd, want Massey hall heeft natuurlijk wel wat meer te bieden en heb ik 4,5 ster gegeven.

Mooi dat dit album uitkomt in een periode dat ik het werk van Neil aan het (her)ontdekken ben. Aanleiding was de aanschaf van Live at Massey Hall enige maanden geleden. Zijn werk met terugwerkende kracht aan het herbeluisteren en aanschaffen (er zijn veel mooie en betaalbare HDCD remasters uit) Ben erg gecharmeerd van de akoestische uitvoeringen van zijn songs. Op deze Live at THE Cellar Door is dat gelukkig ook het geval. Gezien het jaar van opname maakt het dit album een soort van tijdsdocument. Een audio docu waardoor je toch (weer) meer gevoel en context krijgt op de wijze waarop Neil zich heeft ontwikkelt. Ik ben het afgelopen jaar van liefhebber naar fan omgeturnd. Als fan heeft dit soort albums altijd meerwaarde. Zeker als ze zo goed zijn als deze.

Verassend is het inderdaad allemaal niet, maar wat zijn de opnames uit deze tijd briljant zeg, ongelofelijk mooie registratie weer. Massey Hall blijft wat mij betreft de heilige graal qua live registraties, maar van mij mogen die releases uit zijn onuitputtelijke archief blijven komen. Tijd voor Archives II?

Misschien.
Ik moet deze cd nog binnenkrijgen, maar ik vroeg mij af of Neil Young nog veel nummers live heeft liggen die nog nooit live zijn uitgebracht. Dat soort nummers zouden natuurlijk een leuke aanvulling zijn.

Ontiegelijk veel. Google maar eens op Archives Be Damned.