Iron Maiden - Dance of Death (2003)

Tweede album sinds de 'reünie', na het sterke ‘Brave New World’. De hoes is alvast spuuglelijk.

Ah, een korte rockende opener, dat ziet er goed uit. Alleen jammer ‘Wildest Dreams’ een ondermaats nummer is. Vooral dat refrein is niet fijn. ‘Rainmaker’ is van dezelfde lengte en een veel aangenamer nummer. ‘No More Lies’ is een sterk nummer, ondanks het repetitieve refrein. ‘Montsegur’ is alweer het derde korte nummer, en het is ook weer een goeie, met helaas ook weer een repetitief refrein. ‘Dance of Death’ is de eerste echte epic, en zoals we gewend zijn is die erg sterk (de beste versie hiervan staat wat mij betreft op ‘En Vivo’). ‘Gates of Tomorrow’ is weinig bijzonder en heeft ook last van het bekende euvel. ‘New Frontier’ is wel oké, vooral het instrumentale gedeelte is fraai. ‘Paschendale’ is het prijsstuk van dit album. Het relaas van een soldaat in de loopgraven van Wereldoorlog I, begeleid met afwisselend harde en zachte stukken en spectaculaire solo’s. De heerlijk sfeervolle live-versie van ‘Death on the Road’ is zowaar nog beter. Na het geweldige ‘Paschendale’ voelt het afsluitende trio een beetje als mosterd na de maaltijd. ‘Face in the Sand’ heeft een aardige opbouw in het begin, ‘Age of Innocence’ is ook niet slecht, maar echt blijven hangen doen ze niet. ‘Journeyman’ is het eerste akoestische nummer van Maiden. Leuk nummer, lekker meedeinen op het refrein, maar dat refrein bevat weer te veel herhaling.

Ondanks de aanwezigheid van misschien wel het beste nummer sinds de terugkeer van Bruce en Adrian is dit het minste album sinds deze terugkeer. Ik vind dat er iets te veel opvulmateriaal op staat. 3,5 sterren lijken me op hun plaats.

Tja die hoes.. En dat terwijl Dave Patchett zulk mooi werk maakte voor Cathedral.

Dit blijft toch wel mijn favoriete Maiden album sinds de terugkeer van Bruce. Goede solo's en van die lekkere meebrul-refreinen.

Dance of Death is een heel aardig Maiden album. De leukste songs staan vooraan het album: Rainmaker en No More Lies klinken vlot en laten een gedreven indruk achter. Montsëgur, tja daar was ik niet heel lang geleden. Het is een ruïne op een bergtop, waar de Katharen zich hadden verschansd. De songtekst is nu wel heel herkenbaar en tastbaar. Dance of Death en Paschendale heb ik minder mee. Ze hadden niet misstaan op de opvolger: te lang en geforceerd episch.

Het is toch al een tijdje geleej dat ik deze een rondje heb laten draaien. Wildest Dreams als album opener zou misschien niet mijn eertse keus zijn geweest, maar de draad wordt snel opgepakt. De vier volgende horen al zo'n beetje bij de recente maiden klassiekers (uhhh, kan zo'n zin wel?) Vervolgens met Gates of tomorrow en New frontier wordt er metalwise flink doorgepakt. Korte bondige songs met prima soloos, niks mis mee.
Het hoogtepunt blijft voor mij toch Paschendale. Zelfs een soort van orkestrale sectie met violen en al maken de song wel wat druk (huidige productie hè) maar kan bij mij niet stuk. Kijk, zo doe je dat dus, lekkere rockers afwisselen met epic materiaal waar veel aandacht wordt gegeven aan de songstructuur en uitvoering.
Om een beetje bij te komen wordt Face in the Sand rustig opgebouwd, maar mist dan weer de genadeslag om echt aan te slaan. Misschien dat Bruce wat teveel op de voorgrond treedt en dat er een memorabele riff ontbreekt, ik weet het niet, in ieder geval een kleine misser.
Bij Age of innocence worden de key's weer snel vervangen door de gitaren en zo hoor ik het graag. Hoewel het geen beuker is gaat er veel dreiging uit van de Song en Bruce hoeft zich nu eens niet te forceren, ook wel eens lekker. Journeyman is na al dit geweld een prima semi acoustische afsluiter. Promise to myself: niet zo lang laten liggen voor een volgende spinn, prima gevarieerd Maiden album.

Op de No More Lies EP staat ook nog een zogenaamde orchestrated versie van Paschendale. Concreet betekent dat nog meer toeters en bellen. Terwijl ik het op het album ook al veel van het goede vind. Dan ben ik het met gigage eens dat het best wat minder mag. Paschendale is krachtig genoeg om het zonder die overbodige orkestarrangementen te doen. Sowieso ben ik niet zo kapot van de productie van Dance Of Death. Weinig sprankelend allemaal. Staan gelukkig wel hele mooie tracks op. Dat dan weer wel.

Ben blij dat je het album zo waardeert Gigage.

Erg goede opvolger van Brave New World, mijn enige irritatie punt hier is het overduidelijke gebruik van keyboards op sommige songs.
Ik bedoel maar: zanger, bassist, drummer en maar liefts 3 gitaristen en... nope geen keyboard speler, maar wat hoor ik... een keyboard!
Daar wordt ik als maidenfan dus een beetje chagarijnig van?

Ook de grote vraag die je als Maidenfan waarschijnlijk nooit beantwoord krijgt: Hoe had het artwork eruit gezien zoals de Dave Patchett het bedoeld had?
Daar ben ik nou zo ontzettend benieuwd naar maar ja... ik zal er waarschijnlijk nooit achterkomen

Iron Maiden gebruikt al sinds Somewhere in time keyboards. Dat je je dat als Maidenfan nu pas opvalt verbaast mij een beetje.

Nope, dat waren gitaar synthesizers meen ik.
Maar bij SIT en SSoaSS voegde het wel degelijk wat toe aan de sfeer van die platen, mede doordat de sound ervan zo apart is. (In mijn beleving)

Bij DoD hebben ze a) 3 gitaristen, dus het laatste wat ik wil horen is een keyboard maar juist meer gitaar. En b) het geluid van de keyboard klinkt erg als een gewone ordinaire keyboard voegd voor mij niks toe maar doet alleen maar afbreuk

Ah...ik begrijp je punt nu. Ik stoor mij er alleen niet zo aan.....

Deze blijft toch een van de albums waar ik het vaakst naar teruggrijp. Voor mij met voorsprong hun beste sinds de reunie met Bruce (tBoS niet meegerekend, dat is nog te recent).

Er is een goede balans tussen korte en snelle nummers en langere epische nummers. Hoogtepunten bijven voor mij Rainmaker, Dance of Death, New Frontier, Passchendale en Face in the Sand.

Opvolger AMoLaD heeft me nooit zo kunnen boeien als deze door te lang uitgesponnen nummers en de kwaliteit hier is beter dan de gemiddelde op the final frontier. Benieuwd of The Book of Souls ook zo zal groeien als deze indertijd...

Nou Wimmeken. Het lijkt wel of ik dit bericht hebt getypt. Ik denk er precies hetzelfde over

Ik heb dit album in een dvd-a versie met schitterend uitgevoerd art work wat betreft het menu.

smoozycat is die dan ook beter ingemixt? de 5.1 staat die er ook in DTS op?

Krijg nou wat. Laat ik nou altijd gedacht hebben dat dit album wederom een verzamelaar betrof door die malle hoes ..

Nu ik de rerelease op vinyl heb luister ik het album voor het eerst sinds tijden weer. En ik moet bekennen dat ik het album een beetje onderschat heb. Er staan toch wel erg sterke nummers op deze plaat met Paschendale en het titelnummer als toppers. En in tegenstelling tot de meningen die ik hier vooral lees vind ik de keyboards op deze nummers een prima toevoeging.

Het album begint overigens wel met een valse start want Wildest Dreams is echt een gedrocht van een nummer.

Voor nu een halfje erbij in de score, wellicht later nog meer

Dance of Death is bijna over de hele lijn sterk. Er is een goede afwisseling tussen kortere en langere nummers. Maar ruim een uur muziek is wel veel om de aandacht vast te blijven houden. Het titelnummer draaft wat te ver door naar mijn mening. Paschendale is wel helemaal geslaagd en Journeyman sluit mooi af.

90/100

Inhoudelijk toch wel een ijzersterk album. Ik denk soms dat het enkel een lager stemgemiddelde heeft dan de voorganger en opvolger omdat de hoes niet zo mooi is.

Dit album is veel te lang, maar het titelnummer en Paschendale blijven twee schitterende nummers. Dat vond ik in 2003 al en dat is nu nog steeds zo. Niet kapot te krijgen. No More Lies is ook nog een toppertje maar de rest is toch behoorlijk matig hoor als je 't mij vraagt.

De eerste Maiden-plaat waar ik actief naar kon uitkijken nadat ik de band leerde kennen in 2000. Ik weet nog dat ik toentertijd tevreden was, maar toch ook een beetje teleurgesteld over de keuze van de productie en dat ik Bruce bij vlagen toch wat minder goed vond klinken dan op Brave New World. Het is echter wel deze tour geweest dat ik de band live zag en vanwege de tijd in mijn leven waarin het album uit kwam heb ik er zeker ook positieve herinneringen aan.

Ja, de productie valt nog steeds meteen op, maar het album gaat wel heel erg vlot van start. Wildest Dreams heeft een lekker tempo en een uitstekende solo van Smith, maar het is vooral Rainmaker als oorwurm die ik nu al weken aan het zingen ben op ieder onbewaakt moment. Het door velen verguisde No More Lies is zelfs een van mijn favoriete tracks van het album door de sterke, spannende opbouw en die prachtige solosectie van Murray/Smith/Gers (in deze volgorde) die de onderlingen verschillen in stijlen zo goed laat horen. Het refrein, hoe vaak het ook herhaald wordt, is voor mij gewoon een heerlijk krachtig statement. Montsegur vond ik vroeger te beknepen gezongen, maar ik ben die mening ook niet langer toebedeeld. Sterker nog, de gitaarmelodie onder het refrein, Dickinson's sterke teksten en het gehele gitaarwerk samen zijn werkelijk prachtig.

En dan hebben we nog Passchendale, oprecht een van mijn favoriete Iron Maiden epics ooit. Helemaal live in combinatie met Bruce's voordracht van Anthem For The Doomed Youth is het zo groots en episch, dat ik niets anders dan kippenvel krijg. Het is lang niet meer zo speels als vroeger, maar zo goed uitgewerkt. Met Face In The Sand krijgen we een langzamere, sfeervolle track die door Nicko's dubbele baswerk weer eens heel anders klinkt. Journeyman sluit het album rustig en toch krachtig af, terwijl in het midden met Gates Of Tomorrow en New Frontier (ondanks die christelijke tekst van Nicko) twee lekker snelle, fijne songs staan. Slechts Age Of Innocense doet me helemaal niets. Had deze er uit gelaten en er was weinig mis geweest voor me.

Die productie ergert me eigenlijk na een aantal tracks ook niet meer. Wat ruw en ongepolijst bij vlagen, maar toch ook warm en vol. De 3.5 die hier stonden gaan ook een volle ster omhoog. Geen idee wat me al die jaren bezield heeft, maar Dance Of Death gaat echt weer een flink stuk meer gedraaid worden in huize Lennert!

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. Brave New World
6. The Number Of The Beast
7. Iron Maiden
8. Dance Of Death
9. No Prayer For The Dying
10. Piece Of Mind
11. Fear Of The Dark
12. The X Factor
13. Virtual XI

Ik heb dit album de afgelopen dagen nog eens flink op me in laten werken. Ik schreef al eerder dat ik dit album had onderschat toen ik mijn score van een 3 naar 3,5 verhoogde. Laat ik daar nu flink onderschat van maken. Met elke draaibeurt geniet ik meer van dit album. Het titelnummer, Journeyman en vooral het geweldige Paschendale zijn de prijsnummers op dit album. Laatstgenoemde nummer is een van de beste nummers sinds de terugkeer van Bruce en Adrian bij de band.

Maar ook nummers als Montségur en Age Of Innocent geven de band wat nieuw elan. Ondanks dat dit onmiskenbaar Maiden-nummers zijn klinken hier toch atypische elementen in door. 17 jaar na dato openbaart dit album zich pas echt aan mij. Dan mag ik met recht spreken van een groeialbum….

Score 87/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. Dance Of Death
8. Brave New World
9. Iron Maiden
10. Fear Of The Dark
11. No Prayer For The Dying
12. Virtual XI
13.The X Factor

Kun je nagaan hoe slecht ik aan het opletten was bij het luisteren van dit album. Mijn Pavlov-reactie was 'Nicko doet geen double bass', maar inderdaad.... Volgens mij het enige nummer van IM waar hij met dubbele bassdrum speelt.

De herinneringen aan dit album die ik had, waren eigenlijk niet heel positief. Net als bij Lennert, was dit het eerste album van Maiden waar ik echt naar kon uitkijken. Dat deed ik destijds ook, want Wildest Dreams op Waldrock '03 smaakte wel echt naar meer. Het album zelf viel me eigenlijk wat tegen en dat had er vooral mee te maken dat het qua opzet heel anders is dan de klassiekers uit de jaren tachtig. Voeg daar ook maar de ongelooflijk lelijke hoes en zelfs dat copy control dingetje waardoor ik de cd niet kon afspelen op een computer. Enfin, ik heb er destijds wel redelijk vaak naar geluisterd, maar al vrij snel verdween het in de platenkast om er eigenlijk niet meer uit te komen.

Tot deze marathon dan. Stof eraf geblazen. CD'tje erin en warempel toch echt genieten. Wildest Dreams werkt nog steeds wel, maar ik geniet plots veel meer van de andere songs. Vooral No More Lies, Montsegur en Gates Of Tomorrow springen er echt uit. Matig wordt het alleen op Age Of Innocence, maar dat komt misschien ook wel omdat het album eigenlijk gewoon wat te lang duurt. Verder eigenlijk weinig commentaar hier. Het geluid is bijzonder helder en daardoor komen alle toeters en bellen goed aan bod. Bruce zingt uitstekend. Ik ben de aanpak van Maiden hier toch wel erg gaan waarderen. Ik heb de plaat zelfs nog vaker gedraaid na het samen met Lennert gehoord te hebben.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Dance Of Death
9. Piece Of Mind
10. Brave New World
11. No Prayer For The Dying
12. The X Factor
13. Virtual XI

Dit is ook echt een prachtplaat met een paar krakers van jewelste, want zo mag je met name de titeltrack, en vooral Paschendale wel beoordelen lijkt mij! De eerste 2 nummers klappen er ook lekker in, en hij sluit mooi af met het acoustische Journeyman Voor mij niet het beste Maiden album, maar zeker eentje die de moeite waard is, en vooral vanwege het epische Paschendale alleen al een aanschaf meer dan waard is.

Na het sterke Brave new world voelde dit destijds als een logsich vervolg. Ik vond 'm wel van meet af aan minder dan de voorganger maar het verschil was (nog) miniem. De tour destijds in een bomvol Ahoy was ook geweldig met een mooie stage set en een band in topvorm. Maar na jaren het album weer eens geluisterd te hebben kwam ik erachter dat ik dit toch allemaal niet zo heel geweldig vind. Vergeleken met Brave new world vind ik het vandaag de dag zelfs een fikse tegenvaller. Een enkel nummer springt er bovenuit. Voor mij zijn dat No more lies, Dance of death, Gates of tomorrow, Rainmaker en Paschendale. De rest weet amper indruk te maken en gaat het ene oor in en het andere weer uit.

Volgende maand viert het album zijn twintigste verjaardag alweer. Het blijft een kraker van jewelste.