Sam Cooke - Live at the Harlem Square Club, 1963 (1985)

Een legendarisch live-optreden van Mister Soul Sam Cooke Himself. Vooral Chaing Gang is een verademing om naar te luisteren. Sam swingt de pan uit tot superzuivere gevoelige liedjes. En die teksten: magistraal.

Live At the Harlem Square Club is een mijlpaal op het gebied van Live albums.

Sam Cooke zijn reguliere studio albums waren kwalitatief hoogstaande albums, maar wel albums die nergens uit de bocht vlogen of aanstoot gevend waren. De nummers waren "veilig" en gingen vn. over liefde en de problemen in het dagelijks leven. Later zou er een meer politieke lading in zijn nummers komen.

Zo mooi en glad zijn studio werk was zo ruig is deze registratie van een optreden in de Harlem Square Club in het getto van Miami.
Dit album is puur, rauw, energiek . Sam Cooke brengt broeierige, zweterige uitvoering van juweeltjes als Feel It, Chain Gang, Bring it on Home die nergens meer lijken op de studio uitvoeringen. Dit komt ook mede door de geweldige begeleidings band met oa. King Curtis op saxofoon en Cliff White op gitaar die alle netheid van de nummers omzetten in wilde, opzwepende, sexie nummers. Sam beheerst en regiseert de show volledig hij barst van het zelf vertrouwen en geeft een geweldige wervelende en meesleepende show weg die haaks staat op het beeld dat het grote publiek van hem had.

Samen met James Brown's Live at the Apollo is dit een juweeltje uit de live registraties van jaren 60 soul optredens.

Je zit in de zaal en je wordt meegezogen. Cooke op de top van z'n kunnen.

Wat een toffe muziek is dit! Zeker live moet dit echt geweldig zijn geweest. Sam Cooke zweept met zijn teksten en swingende soul de hele boel op. Ik kan dit echt urenlang opzetten zonder dat het verveelt. Treurig trouwens dat ik las dat Cooke in een nogal ongelukkig incident (leuk voer voor diverse complottheorieën!) is neergeschoten door een motelmanager. Echt zonde, want zo'n lange carrière heeft Cooke niet gehad.

De essentie van "Live at the Harlem Square Club" wordt door Sam Cooke al direct gegeven in het openingsnummer. Hij zingt dear don't fight it, you gotta feel it. En daar gaat het precies om: gevoel en beleving. Cooke zicht met overgave en betrekt het publiek bij zijn performance. Wat dat betreft hoor ik overeenkomsten, qua sfeer dan, met "Live at the Regal" van B.B. King. Het publiek is laaiend enthousiast en beantwoord elke vorm van interactie van Sam Cooke. Wel vind ik dat het af en toe wat rommelig klinkt en Cooke iets teveel bezig is met performen dan met zingen. Maar los daarvan is "Live at the Harlem Square Club" gewoon een hele fijne dampende soulplaat.