Soft Machine - Six (1973)

idem idem idem...
ben ik mee opgegroeid....op vinyl nog...
those were the days, zucht...

Al mag iedereen net zo hard roepen dat het na Robert Wyatt's vertrek geen ruk meer voorstelde, diezelfde mensen roep ik graag van harte toe dat ik ook dit album geweldig vind. De live-opnames klinken lekker en spontaan, er wordt hoorbaar met veel plezier gemusiceert en het publiek lijkt er ook helemaal in op te gaan. Sfeer-muziek. De studio-opnames klinken iets anders van structuur (The Soft Weed Factor klinkt voor Soft Machine-begrippen heel erg hypnotiserend) en experimenteler.

4,5.

Wat is die afsluiter 1983 toch heerlijk.
Alsof er een bezeten psychopaat ergens in een spookachtig kasteel op een vleugelpiano zit te spelen.

Na een robbertje Bob James & David Sanborn (toegankelijke fusion die bij wijze van spreken je tante zelfs kan waarderen) op het werk bij m'n machine zette ik deze schijf op (zo'n beetje het tegenovergestelde). Normaliter ligt m'n chef/directeur wel op één lijn kwa muzieksmaak, maar ergens middenin het live-gedeelte waar Karl Jenkins zich eventjes lekker laat gaan op de saxofoon (God weet welk nummer. Die gasten spelen alles aan elkaar en door elkaar) hoorde ik de deur van het kantoor (= vlakbij m'n machine) met een doodsklap dicht gaan.

Wat hou ik toch van deze band...

Een mooie omschrijving !
Zelf vind ik dat nummer erg lijken op Sysyphus van Pink Floyd op Ummagumma.
Door de titel lijkt het een voorbode op zijn soloplaat 1984, maar is dat niet.
Er valt veel te vertellen over deze plaat :
Hopper , die Jenkins erbij haalde, maar daar even later zo teleurgesteld over was, dat-ie meteen ontslag nam. Marshall blijkt een uitstekende SoftMachinedrummer, maar kan Wyatt niet doen vergeten. En Ratledge, hier misschien wel op zijn top. Hier bereikt hij de verfijning in geluid en compositie waar hij de vorige lp's naar zocht.
Hoogtepunt: Chloe and the Pirates.
En Gesolreut is met afstand de mooiste titel !

Chloe And The Pirates is inderdaad een heerlijk voorbeeld van hyperkinetische jazz-muziek.

Asjeblief !
Er schuilt een dichter in je Kaztor, zeker als het om Soft Machine gaat !
Misschien is MuMe Poëzie Topic iets voor je...

The night was cool, the moon was bright,
The air was clear with oxygen
The stars were there, and in my eyes
Were thousands of chrysanthemums

Dat is DTYBYWL, Volume two, Kaz , you can do better

Hyperkinetisch.. ja, Chloe&Pirates klinkt net als andere nummers nogal steriel, wat mij overigens geheel niet stoort. Er moet veel met geluidsband zijn geplakt, loops, want een synthesizer of samplerapparaten bezaten ze nog niet. Althans, dat vermeldt de hoesinfo op mijn lp niet, misschien is dat op cd-inlays inmiddels verklaard ?
Eerlijk handwerk, daar houd ik het op! Wat het dan ook niet zo steriel meer maakt...

Deze gasten waren zeer professioneel en baanbrekend bezig. Dat was in de late jaren '60 al meer dan duidelijk. Bovendien hoor je ook dat ze hier en daar krautrock-invloeden aan de muziek toevoegen. Of zou dat andersom zijn?

dit "moest" ik van mijn vader luisteren, in zijn jonge jaren was hij hier helemaal weg van.

het bevalt me wel moet ik zeggen, het eerste deel is lekker freejazzy. hier en daar niet verkeerd maar gaat op een gegeven moment wel vervelen. gesolreut schud me dan wel wakker.
het tweede deel maakt veel goed en dan met name 1983.
echt een heel goed nummer, een eerder genoemde omschrijving was wel zeer treffend

Via Plato Utrecht sinds vandaag in mijn bezit. Wat een goed beluisterbaar album voor de goefende jazzliefhebber. Na The Soft Machine, Volume Two, Third, Fourth, 5 en Seven is deze CD de laatste in de serie van heruitgaven van authentieke Soft Machine albums in mijn bezit gekomen. CBS rondde hiermee de serie "The CBS YEARS 1970-1973" af. Grappig, omdat ook het eerste en tweede album uitgegeven bij Polydor in '68 en '69 hiertoe behoren.
Dit album klinkt zeer robuust. Er is geen enkele twijfel te bespeuren over welke richting Soft Machine in had geslagen. Elton Dean kondigde zijn vertrek uit de band aan, omdat hij de band niet "loose" genoeg vond en zou nadien nog enkele soloalbums uitbrengen. Karl Jenkins, een begaafde multi-instrumentalist afkomstig uit Nucleus, werd aangetrokken als zijn vervanger en hiermee klinkt de band minder "free", maar meer als een gestructureerde jazzband. Fraai zijn de keyboard duetten van Ratledge en Jenkins. Er zit ook een knappe drumsolo in Stumble van John Marshall. Deze getalenteerde drummer was ook afkomstig uit Nucleus en had recentelijk opgetreden met Jack Bruce.
Mooi zijn die repeterende patronen in Chloe and the Pirates. Onwillekeurig denk je dan weer aan Baba O'Riley van Pete Townsend, die door de repeterende klanken uit de muziekstukken van Terry Riley werd geïnspireerd.

Het album was oorspronkelijk een 2-LP met een live- (track 1 tot 11) en een studio-opname (track 12 tot 15). Lastig om aan te geven wat de "beste" tracks van dit album zijn. Het album klinkt, ondanks de gescheiden opnames, als een geheel en de richting is, zoals ik al eerder aangaf, duidelijk en is, wat mij betreft, nog iets origineler en authentieker dan hun volgende en laatste album "Seven".
Mede daarom geef ik dit album 5 sterren.

Soft Machine bestaat op dat moment uit:
Hugh Hopper, basgitaar. Net voor de release van dit album besloot hij de band te verlaten.
Karl Jenkins, hobo, bariton- en sopraansax, elektrische piano, vleugel en celesta.
John Marshall, drums en percussie
Mike Ratledge, elektrische piano, vleugel en celesta.

Al met al geeft deze serie van zeven Soft Machine albums een zeer goed tijdsbeeld van de progressieve rockmuziek uit de eind jaren 60, beginjaren 70. De term "jazz-rock" moest nog worden uitgevonden, maar de evolutie van de rockmuziek in het algemeen en die van Soft Machine in het bijzonder is hiermee zeer goed geïllustreerd. Vooral ook dankzij de "inner line notes" van muziekhistoricus, Mark Powell.

De eerste twee albums behoren niet tot de CBS-serie omdat ze op een ander label zijn verschenen (Probe. De geremasterde heruitgaves verschenen op het Polydor-label).

Dat ik deze 7 CD's als 1 serie beschouw, komt door de fraaie heruitgaven. Bij alle 7 heruitgaven wordt de geschiedenis van Soft Machine zeer verzorgd aangeboden. In alle CD-boekjes wordt een beroep gedaan op de kennis en het archief van Mark Powell en ook de vormgeving/layout van de boekjes is opvallend netjes op elkaar afgestemd.
Het feit dat de 1e 2 CD's door Universal M.G. in 2009 en de latere 5 door Sony B.M.G. in 2007 zijn heruitgegeven hebben een samenhangende serie albums niet in de weg gestaan. Dat is, hoe je het ook bekijkt, een prestatie. Het enige verschil is, als je CD's in de kast ziet staan, dat bij de 1e 2 op de rug het Polydor embleem is afgebeeld.

Ik heb Volume 1 en 2 samen op de oude Big Beat-cd en Fourth en Fifth heb ik samen op een geremasterde Sony/CBS-cd. Voor de overige titels ben je zeker op de heruitgaves aangewezen, want de originele cd's...

Bundles etc. zijn inmiddels ook onder handen genomen, maar daar heb ik al deftig klinkende Russische uitgaves van.

Willem, de CD boekjes beschrijven niet het gebruik van de instrumenten in detail. Wel de avonturen van de band tijdens tournees, opnamesessies en bezettingsperikelen.
Ik schreef al eerder dat bepaalde stukken mij me aan Baba O'Riley deden denken. Met name The Soft Weed Factor en Chloe and the Pirates doen dat door die fraaie minimalistische, repeterende klanken. Welnu tot mijn verbazing gebruikt Pete Townsend op Who's Next een Lowry orgel (Ratledge gebruikte ze ook), waar een repeteerfunctie in zat. Maar ik kan me nog een "making of" herinneren, waar in werd gemeld, dat Townsend tijdens de opnames met tapeloops werkte. Helaas, wat er gebruikt is en hoe op dit album; ik kan het je niet precies vertellen.
Maar mooi is het allemaal wel. Ik ben erg onder de indruk. Ik heb deze muziek van de latere albums mij nu pas eigen gemaakt.

Ik zal zeker Bundles ook gaan beluisteren. Gitarist Alan Holdsworth toegevoegd is uniek. Ratledge heeft overigens nog een beperkte bijdrage aan dit album. Het geluid van de 7 heruitgegeven albums is erg goed en klinken alsof ze gisteren zijn opgenomen.

Elk nieuw feitje aangedragen door een SM-fan is welkom!!!
Dat Mike Ratledge zijn Lowrey Holyday DeLuxe verruilde voor een steeds nieuwer model (zoals Elvis dwangmatig steeds in de laatste Caddilac moest rijden), daar had ik niet bij stil gestaan.
Nieuwe elektronische innovaties (repeteerfunctie !) , Mike was er gek op en hadden invloed op zijn muziek, die daardoor gestroomlijnder (eleganter) werd. Indrukwekkender, misschien.
Maar de charme van ruis van overdubs, slechte snoer- en stekkerjes en eerlijk knip-knutsel en plakwerk, een soort vorm van inventieve naïviteit gepaard met een zekere romantiek, was wel verdwenen.
Evenals warmte, bewerkstelligd door de intieme vocalen van Wyatt.
Zo zie je maar, en dit kan een vuistregel heten: progressie in progrock rockt niet !

Een album met twee gezichten voor mij. De liveplaat combineert melige of zelfs stuurloze improvisaties (All white, Lefty), een oninteressante orgelsolo (de eerste Riff) en een vervelende drumsolo (5 from 13) met mooie sfeervolle tussenstukjes (Between, E.P.V.), mooi blazerswerk (37½, E.P.V.) en heerlijk drumwerk, zodat het resultaat eigenlijk een kwalitatief grillige lappendeken is waar ik niet helemaal goed raad mee weet.
        Op de tweede plaat lijkt de focus te verschuiven van jazz-als-hoofdmoot naar een soort vroege ambient met jazzinvloeden. The soft weed factor is lang en monotoon maar ook hypnotisch en verslavend, met heerlijk drumwerk (zoals trouwens op het hele album) en een mooie samenwerking tussen sopraan-saxofoon (?) en orgel, Chloe and the pirates bevat een prachtige eenzame saxofoon die zijn weg in een lege ruimte lijkt te zoeken, en de beschrijving van 1983 als "een bezeten psychopaat [die] ergens in een spookachtig kasteel op een vleugelpiano zit te spelen" (kaztor op 13-2-2008) is vrij definitief wat mij betreft (en bij die rare percussie-achtige geluidseffectjes zie ik ook nog eens van die duiveltjes-waterspuwers bovenin de hal). Uiteindelijk is de suffe solo van Mike Ratledge op Stanley stamps gibbon album (een soort knipoog naar Edward Stanley Gibbons [1840-1913], oprichter van Stanley Gibbons, the home of stamp collecting neem ik aan) tegen een verder qua melodie en slagwerk heerlijke begeleiding eigenlijk de enige storende factor binnen dit kwartet nummers.
        Conclusie is dat dit album hoge ogen gooit wat betreft inventiviteit, compromisloosheid en spanningsopbouw, waarbij de niet over de hele linie even boeiende eerste helft ruimschoots gecompenseerd wordt door de sfeervolle en rijke tweede helft. Ik twijfel tussen ***½ en ****, maar kies gevoelsmatig toch vrij snel voor het laatste vanwege de belofte van doorgroei.

Bah, weer een album dat ruim over een uur heen gaat. Skip de eerste tracks en je houdt nog wat mooie soundtrack achtige stukken over, maar het is wederom echt niet boeiend. Het dieptepunt is toch wel de drumsolo. De blazers klinken hier wel een stuk aangenamer. Meer sfeer, minder schel. Het begin is weer erg rommelig en zo blijven de albums van Soft Machine toch erg herkenbaar. Het is er weer eentje voor de liefhebbers, wat resulteert in het bizar hoge gemiddelde.

Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Six
5. 5
6. Third

Paulus_2 schreef:



Dat je het maar even weet, RuudC?

Haha. Het mag duidelijk zijn dat ik dat niet ben (en nooit zal worden).

Het gemis aan zang zorgt er nu toch ook echt voor dat ik al enkele albums moeite heb titels te onthouden en te bepalen of er nog dingen zijn die ik vaker wil beluisteren. Six heeft ook de fout van een drumsolo. Een veel te lange drumsolo. Jazz en live blijkt dus voor mij nog erger te zijn dan jazz in de studio.

Het tweede (studio)gedeelte bevalt gelukkig een stuk beter. De stukken zijn uit elkaar te houden en bevatten bij vlagen fijne sfeer. Deze plaat had zodoende ook een hogere score gekregen als het hele live gedeelte er buiten was gelaten.

Tussenstand:
1. Volume Two
2. The Soft Machine
3. Fourth
4. Third
5. Six
6. 5

Verstand komt met de jaren, jongen. Toen ik 33 was luisterde ik ook nauwelijks, zeg maar niet, naar jazz...

Wat een rare hoes trouwens, vraag me af wat er in godsnaam allemaal voor viezigheid te zien is hier. Niks soft machine aan, eerder keihard...

Ik denk niet dat dit voor mij opgaat. Ik zoek natuurlijk bepaalde elementen in muziek. Dat is de laatste twintig jaar nauwelijks veranderd, anders dan dat ik bepaalde genres meer en andere minder ben gaan waarderen. Wat Soft Machine hier laat horen, is simpelweg niet mijn ding. Op z'n best vind ik het niet storend om te horen. De hoes vind ik niet heftig overigens, maar ik ben natuurlijk wel wat death metal gewend.

Ik snap de hele discussie over jazz niet zo. Soft Machine speelt toch geen jazz?

Van oorsprong een psychedelische Canterbury-scene-band met avantgarde en experimentele elementen, die zich uiten in bijvoorbeeld een jazzy approach. Noem het fusion, of progrock of jazzrock, maar dit noemt niemand jazz, tot nu toe.

Soft Machine is overigens niet de enige Canterbury-band, die experimenteert met jazz-elementen: Caravan, Gilgamesh, Hatfield and the North, National Health, Isotope en Nucleus doen dat ook.

Nu is Nucleus een band die veel dichter tegen de pure jazz aan ligt, maar dat komt omdat bandleider Ian Carr ook echt hardbop heeft gespeeld en een Miles Davis-liefhebber/biograaf is.

Nucleus is overigens wel de band waar Jenkins, Babbington én Marshall eerst speelden. Zij zullen de jazz(rock) invloeden zeker versterkt hebben binnen dit collectief. Babbington is hier trouwens nog geen officieel bandlid, maar vanaf Seven wel.

Nu ik toch Nucleus namedrop: ik kan deze band met klem aanbevelen.

Gave video:
The Soft Machine - "Gesolreut" live BBC TV - YouTube

Nu heb ik deze ook op (dubbel) -lp, en ongeloofijke wat is dit toch een fantastische plaat. Alles wat ik goed vind aam muziek komf hier samen, drumsolo incluis. Zonder drumsolo's zou ik muziek ook maar weinig aan vinden.

Nu ik de lp als gatefold uitklap snsp ik trouwens nog minder van het artwork van de hoes. Ik vind het niet mooi, maar wel intrigerend, een beetje zoals Frances Bacon.

De artiest heet Terry Pastor en ontwierp ook (ondermeer) Ziggy en Hunky Dory.

Toen ik vandaag naar huis fietste (15 kilometer = ongeveer 45 minuten = ongeveer een ouderwets lp-duur), zat ik zo heerlijk te genieten weer van het eerste deel van deze plaat. Het kwartet is zo gruwelijk goed op elkaar ingespeeld. De improvisaties zijn al van torenhoog niveau, en om dan ook nog druk doende te zijn met zoveel tempowisselingen en rare maatsoorten, en bovendien continu te swingen en grooven is wel echt ontzettend knap. Ik heb er geen woorden voor.