Otis Redding - The Very Best Of (1992)

Kijk, die Kapp heeft er tenminste verstand van

Dat hoop ik.
Iedere muziekliefhebber zal denk ik vroeg of laat Otis Redding ontdekken. Dit verzamelalbum wordt trouwens op Allmusic met de hoogste rating beloond. Er is ook een tweede deel van. Die wordt ook goed beoordeeld. Wellicht dat ik die ook nog ga aanschaffen.

gewelidige artiest die altijd een plek in mn hart zal hebben ondanks zijn korte loopbaan als artiest

Dit is muziek

in 1 woord; Geweldig! Soulmuziek op het hoogste niveau.

Otis my main man! de grootste Soulzanger allertijden. Nooit meer geevenaard!

Een ongelooflijk goede verzamel van Otis, alleen heb ik het nooit met albums als dit, er hangt niet echt een symbolische waarde of iets aan. "Gewoon 16 nummers", maar deze 16 nummers behoren ook écht tot de 25 beste Otisnummers ooit. Als regulier album 5* en meer waard - Beste kennismaking met de King of Soul, waar is Vol.2?

The Happy Song ken ik niet, als die net zo goed is als de rest dan is het echt subliem.

Hoeveel moois zou Otis ons nog gegeven hebben als hij niet zo vroeg gestorven was?
Wat een ongelooflijke geniale muziek maakte hij toch,wat een stem en wat een gevoel.

Dit is mijn eerste kennismaking met Otis Redding, buiten uiteraard (Sittin' on) The dock of the bay : soul is nooit mijn sterkste punt geweest, maar daar begint op mijn oude dag verandering in te komen, en via Sam & Dave en Booker T & the MG's kom ik dan natuurlijk onvermijdelijk bij déze man uit. En het moet gezegd dat dit een geweldige en zeer gevarieerde compilatie is met vooral gedurende de tweede helft diverse hoogtepunten, alles lekker puntig en fel gespeeld met veel ruimte voor Reddings stem en de nuances van zijn tekstuele behandeling.
        Toch moet ik hier wel bij aantekenen dat ik de echte adulatie niet helemaal kan delen. Redding heeft een uitstekende stem en hij brengt het gevoel van het nummer steeds goed over, maar de echte kippevel ontbreekt bij mij. Waar ik bij andere grote soulzangers uit die periode (Sam Cooke, Marvin Gaye, Al Green) wèl een randje hoor dat meteen een emotie overbrengt en waarvan ik me kan voorstellen dat het bij de echte liefhebber de overtuiging doet postvatten dat het hier gaat om de beste en meest intense en persoonlijke zanger ooit, krijg ik dat gevoel bij Redding eigenlijk niet : ik hoor wat hij allemaal kan, en bij de perfecte nummers (I can't turn you loose, Fa-fa-fa-fa-fa, Try a little tenderness, The happy song) is hij ook de perfecte zanger die het nummer eer aandoet, maar ik hoor hem bijvoorbeeld niet de mindere en iets meer doorsnee nummers uit het begin (met name de eerste twee) met alleen zijn stem naar een hoger niveau tillen, en zijn versie van Satisfaction vind ik zelfs gewoon vervelend. Misschien komt het nog, misschien valt het kwartje opeens en gaat hij "tot mij spreken" zoals bijvoorbeeld Sam Cooke of Tim Buckley of Elton John of Tom Smith (om maar eens vier heel verschillende zangers te noemen met wie ik allemaal "iets heb"), maar vooralsnog is Redding "gewoon" een prima zanger en niet "mijn man". (Hij mist ook de melodramatische smacht van Percy Sledge, maar dáár ben ik wel blij om.)
        Overigens wordt Redding nu zo ongeveer als de ultieme soulzanger beschouwd, maar merkwaardig genoeg was dat tijdens zijn eigenlijke carrière toch wel anders : bij zijn leven kwam zelfs zijn grootste hit I've been loving you too long (to stop now) niet hoger dan de 21ste plaats in de Amerikaanse hitlijsten. Hoe zou het met zijn (her)waardering zijn gesteld als hij nog vóór de opname van Dock of the bay was overleden?

Dat laatste zou weleens verklaard kunnen worden door te kijken naar het platenlabel waarbij Otis bekend werd namelijk Stax/Volt in vergelijking met bijvoorbeeld Motown BoyOnHeavenHill.
Ik heb me wel eens laten vertellen dat Stax - hoewel opgericht door blanken en ook met veel blanken in zijn "stallen" - meer gericht was op de "zwarte" markt met ook meer maatschappij-kritische liedjes en muzikaal wat minder glad, terwijl Motown wat commerciëler was .
Het verhaal gaat dat Stevie Wonder moeite had om Blowing In The Wind uit te brengen omdat men bij Motown vond dat dat een te kritisch nummer zou zijn, en dus niet commercieel genoeg.

Wellicht om dat kwartje een zetje te geven zou ik je willen aanraden om iets Live van hem te luisteren bijvoorbeeld Otis Redding - Live! In London and Paris (2008). Vooral op de bühne was hij een beest!

Dank voor de tip, judgepaddy !