Within Temptation - Hydra (2014)

Rapper Xzibit doet mee op "Dog Days". Ik ben benieuwd naar hoe die samenwerking zal klinken.

''Paradise (What About Us?)'' is niet verkeerd, heerlijk nummer...

Heel weinig nummers, waaronder 4 van de EP ... maar waar ik mij echt aan erger zijn die nummers van the q music sessions? Wat voegt dit toe? Ze hebben deze tracks al uitgebracht op een album en ze zetten deze hier dan nog is op. Volgens mij hadden ze toch nog wat langer aan het nieuwe album moeten werken.

Het zijn maar bonustracks, ik zou me niet druk maken
Verder is tien toch niet zo'n klein aantal nummers? De tracktijden zijn nog niet eens bekend. Wie weet zit er een progressief meesterepic bij van twintig minuten?

Toch een stuk minder dan the heart of everything en the unforgiving. In de vorige 2 zat een concept en samenhang, wat hier ontbreekt. Ik vraag me af of ze niet snel een album hebben uitgebracht zodat ze terug op tour kunnen? Let us burn is mijn favoriet tot hiertoe. Toch nog een aantal keren luisteren maar op dit moment een nipte 3*

Op het eerste gehoor is een een goed album. De productie is weer om door een ringetje te halen en de tracks zijn catchy en stevig. We wat veel participerende artiesten, maar dat maakt het ook wel weer gevarieerd. Er zijn zelfs weer wat grunts toegevoegd aan het album. Moet nog zien hoe dit gaat groeien maar de eerste indruk is goed.

De tracklist is niet juist

Dan pas je hem aan

Heb ik gedaan, btw nummer ''Edge of the World'' is prachtig. Wauw...

De rap verse van Xzibit op And We Run is wel erg gaaf. Het maakt niet uit wat hij zegt, het klinkt vrijwel altijd goed omdat hij een van die weinig artiesten is die bijna geheel kan leunen op een goed stemgeluid.

Deze CD veroorzaakt geen rare wendingen in de loopbaan van Within Temptation. Deze nieuweling ligt nl. rechtlijnig in het verlengde van zijn voorganger. De rap op And We Run is nog het meest vernieuwende en vind ik niet echt geslaagd. De sound is inmiddels vertrouwd te noemen en leunt immer nog enorm op bombast. Dynamiek is er genoeg, maar diepgang hoef je niet te zoeken. De band staat al een tijdje voor eenvoudige composities die niet veel luisterbeurten nodig hebben om al hun geheimen prijs te geven. Die zijn vakkundig vertolkt tot potentiële hits. Niets mis mee, maar persoonlijk tap ik liever uit een ander vaatje.

De sounds die ze hebben gehad vanaf album 1 tot deze, nou 't matched wel bij ze. Heb ''Hydra'' net voor de 3e keer opgezet (gedownload, maar heb 't album besteld en krijg hem over 2 dagen), PRIMA album echt waar fantastisch. Misschien beoordeel ik te snel maar van alle album die ze hebben uitgebracht, vindt ik ''The Heart of Everything'' de beste.

Ik ben het eigenlijk wel helemaal eens met de conclusie van Notsub. En toch draai ik de cd momenteel wel heel veel omdat ik het een gave cd vind en aantrekkelijk te luisteren. Of ik het in de toekomst nog veel zal draaien als die behoefte "verzadigt" is? Ik denk het niet. Daarvoor is het geheel te vluchtig inderdaad. Maar voor nu luister ik graag. Voor nu een 3,5 en die zal ook niet hoger of lager worden.

Na eerste luisterbeurt is dit toch beduidend minder dan de vorige twee albums (dat Q-Music gedoe niet meegerekend). Redelijk catchy, maar toch echt minder knallers.

Dit album steekt op zich prima in elkaar en ik heb mij erbij neergelegd dat ze tegenwoordig bombastische rocknummers schrijven met weinig diepgang die makkelijk in het gehoor liggen, maar ik had stiekem gehoopt dat de duetten wat verrassender zouden uitpakken. Ik vind het gerap van Xzibit gewoon niet het plaatje kloppend maken en het duet met Dave Pirner 'aardig' maar meer ook niet. En langzamerhand beginnen de songteksten van Within Temptation mij de neus uit te komen. Ice, water, earth, love, world, burn, roses etc, het mag testueel weer is wat spannender. Maar de zang van Sharon blijft wel geweldig en het is wel grappig om die 'grunts' weer is te horen. Al zijn ze nou niet bepaald geweldig.

''Edge of the World'' blijft prachtig, mooi nummer. Begint heel rustig en bij de 2e couplet komen de drums en in 't refrein komen de gitaren te voorschijn tot vlak bij 't einde. Nummer bevat ook een ''New Age'' sfeer en daar ben ik dol op

Solide zesde studioalbum, iets steviger dan de enigzins gelikte voorganger The Unforgiving. Veel gastoptredens dit keer, maar gelukkig pakt dit goed uit. Vooral het optreden van rapper Xzibit op And We Run is verrassend sterk en resulteert in één van de beste songs van het album. Hier en daar keert de grunt zelfs voorzichtig terug. Qua produktie weer lekker episch en bombastisch, zoals we Within Temptation graag horen.

Ik word een beetje verdrietig van And We Run. Echt zo'n nummer dat nooit uitgebracht had mogen worden. Xzibit past echt totaal niet bij dit soort kitscherige muziek.

Toch leuk om weer eens iets van Dave Pirner te vernemen.

Hmm het lijkt wel alsof er iets niet klopt aan de productie... De drums klinken zo ondergesneeuwd, de gitaren klinken helemaal niet zwaar en de boel klinkt gewoon bassig.

Beetje zoals elk Within Temptation album klinkt dus.

Tja op zich vind ik dat wel meevallen. De gitaren klinken meestal toch wel helderder dacht ik zo. Met wat meer crunch. Hier klinkt het alsof de gitaarsporen naar de absolute zijkanten zijn gemixt en alsof er in het midden dus helemaal niks meer zit.

erg lekkere cd geworden met leuke samenwerkingen, al snap ik ook het commentaar m.b.t. de gitaren de solo op (volgens mij) het eerste nummer klinkt bijna als achtergrond muziekje. Maar ondanks dat heeft WT bij mij weer een ruime voldoende weten te scoren.

Sommige stukken van de nummers neigen naar de sound van 't album ''The Silent Force''. Vooral 't nummer ''Edge of the World'' waar ik dol op ben, had daar zo van kennen zijn.

Solide album weer van WT. Nummers liggen gewoon goed in het gehoor. Dat kunnen ze bij WT wel. Sharon blijft natuurlijk het boegbeeld van de band met haar hemelse stem. Enige minpuntje vind ik, dat de productie wel wat opener had kunnen zijn. Soms lijkt het allemaal wat erg dichtgesmeerd. Het vorige album had daar toch iets minder "last"van. Maar ja, dit dischtsmeren hoor ik wel op meer albums de laatste jaren. Daarnaast is de limited edition wel een erg mooie uitvoering qua artwork

Ik ben ook een liefhebber van de muziek van WT, maar deze nieuwe is toch wel ontzettend oppervlakkig, vreselijk gewoon.
Daar staan nummers op die zouden niet hebben misstaan op het Eurovisie songfestival zo glad.

Ik heb deze plaat heel veel kansen gegeven (gedurende een paar maanden vijftien keer gedraaid), maar hij wil maar niet aanslaan bij mij. Is de formule sleets, zijn de composities gewoon te voorspelbaar of ligt het uitsluitend aan mij? Er staan twee echt (èrg) goede nummers op (Paradise en Covered by roses) en twee redelijk sterke (de plaatopener en Silver moonlight), maar daarna is de koek wat mij betreft op. En dan ook nog eens vier duetten, veel te veel voor een band die het van sfeermuziek moet hebben en niet van gastzangers (-essen) die een soort cross-over-appeal zouden moeten brengen. Stiekem vond ik die vier bonustracks met die eighties-synths (met name de eerste twee) eigenlijk leuker omdat daaruit tenminste blijkt dat ze nog wel degelijk catchy nummers kunnen schrijven, totdat mijn dochter mij vertelde dat…

Wederom een fantastische CD met erg veel afwisseling. Op de Silent Force na, is deze band op geen mindere CD te betrappen en durft men ook grensen op te zoeken. Covered by roses is misschien wel een van de beste nummers die WT geschreven heeft.

Voor mij was dit album niet doorheen te komen, slepend en moeizaam. De rek is er uit. Dus ook geen waardering.

Paradise ........TARJA wat een zangeres, jammer dat ze niet meer vaker wat stevigere metal neerzet.