Wall of Voodoo - Dark Continent (1981)

Opnieuw ’n Wall of Voodoo plaat, nu wist ik al waar me aan te verwachten.
Niet de meest makkelijk in het gehoor liggende muziek en de toch wat speciale stem van Stan Ridgway.
Red Light vind ik meteen in roos, speciaal liedje dit, met wat ik noem het paard-van-sinterklaas-geluid. En zo gaat het maar door, allemaal eigenzinnige nummers die toch één gevoel achterlaten bij mij.

Je dwaalt al dagen rond in een verdorde woestijn zonder enig teken van leven rondom je ,enkele aasgieren cirkelen rond op zoek naar een lekker kadavertje, je bent dorstig op zoek naar verlossing, dan zie je plots een saloon in de verte. Een soort van oud, surrealistisch krot. Zien jullie het? Wel dit is een plaat die daar zou kunnen opliggen.
Zo ervaar ik deze plaat, favorieten zijn er niet echt, alhoewel de eerste helft misschien net dat tikkeltje beter is, maar wat is beter of slecht bij een dergelijke mooie plaat.

Toch een slag beter dan Call of The West….

Haha, het paard-van-sinterklaas-geluid. Mooi gezegd

Maar, wow, wat is dit goed en geestig zeg!
Dit zou weleens een heel hoge score kunnen gaan krijgen van mij..

Mooie donkere sinistere venijnige plaat waarbij je niet stil kunt blijven zitten. Ik moet bij dit soort muziek denken aan films als Trainspotting, of als ideale soundtrackmuziek voor een verfilming van De Moeder Van David S oid. Drugs, ellende, verval.

Back in Flesh viel me direct op, doet me qua muziek ook aan The Cure denken. Prima plaat!

De stem van Ridgeway is geweldig op deze plaat! Zijn
stem geeft de muziek een lichtvoetiger tintje.
Geweldige teksten met humor ook!