Wall of Voodoo - Dark Continent (1981)

Opnieuw ’n Wall of Voodoo plaat, nu wist ik al waar me aan te verwachten.
Niet de meest makkelijk in het gehoor liggende muziek en de toch wat speciale stem van Stan Ridgway.
Red Light vind ik meteen in roos, speciaal liedje dit, met wat ik noem het paard-van-sinterklaas-geluid. En zo gaat het maar door, allemaal eigenzinnige nummers die toch één gevoel achterlaten bij mij.

Je dwaalt al dagen rond in een verdorde woestijn zonder enig teken van leven rondom je ,enkele aasgieren cirkelen rond op zoek naar een lekker kadavertje, je bent dorstig op zoek naar verlossing, dan zie je plots een saloon in de verte. Een soort van oud, surrealistisch krot. Zien jullie het? Wel dit is een plaat die daar zou kunnen opliggen.
Zo ervaar ik deze plaat, favorieten zijn er niet echt, alhoewel de eerste helft misschien net dat tikkeltje beter is, maar wat is beter of slecht bij een dergelijke mooie plaat.

Toch een slag beter dan Call of The West….

Haha, het paard-van-sinterklaas-geluid. Mooi gezegd

Maar, wow, wat is dit goed en geestig zeg!
Dit zou weleens een heel hoge score kunnen gaan krijgen van mij..

Mooie donkere sinistere venijnige plaat waarbij je niet stil kunt blijven zitten. Ik moet bij dit soort muziek denken aan films als Trainspotting, of als ideale soundtrackmuziek voor een verfilming van De Moeder Van David S oid. Drugs, ellende, verval.

Back in Flesh viel me direct op, doet me qua muziek ook aan The Cure denken. Prima plaat!

De stem van Ridgeway is geweldig op deze plaat! Zijn
stem geeft de muziek een lichtvoetiger tintje.
Geweldige teksten met humor ook!

Bij een groepsnaam als Wall of Voodoo en een albumtitel als Dark Continent dacht ik dat dit heel sombere muziek zou zijn. Postpunks op z'n introverts.

Mis! Dit vooroordeel kan subiet de prullenbak in. Wat dan wel? Een opgewekte, hybride combinatie van synthpop en gitaar, gemaakt door Stan Ridgway op zang, toetsen en mondharmonica (vijf jaar later in Nederland solo scorend met single Camouflage), bassist en toetsenist Bruce Moreland en diens broer gitarist Mark Moreland, op toetsen en synthesizers Chas Gray en op drums Joe Nanini. Alleen zijn de drums op het album alle digitaal, dus wellicht dat hij destijds alleen live aanschoof. De Californiërs zetten een herkenbaar en eigen geluid neer.

Wat zich ontplooit is een vrolijke vorm van new wave, waarin je overeenkomsten met landgenoten Devo en Oingo Boingo zou kunnen ontdekken. Venijnige gitaarriffjes en olijke bliepjes, uptempo beats van licht kaliber en soms wervelende toetsenpartijen, zoals Back in Flesh zo sterk samenbalt. Zes nummers op kant 1 en vijf op 2 met in totaal een dikke vijfendertig minuten muziek: ze komen nergens boven de vier minuten. Veel afwisseling dus binnen hun stijl, als een nummer je minder bevalt is de volgende alweer daar. Maar eigenlijk is alles leuk.
Over die mondharmonica was ik in deze muzikale context wel verbaasd, maar hij duikt op in Tse Tse Fly en past daar prima. Soms zijn er tsjakkeboemritmes, door jellorum treffend als "paard-van-sinterklaas-geluid" omschreven. Alsof de heren de muziek van Johnny Cash in opgejaagde, digitale vorm hebben omgezet.

De zang van Ridgway is knauwend en daarmee herkenbaar Amerikaans, de baslijnen van Bruce zijn diep en melodieus tegelijk, ietwat overeenkomst hebbend met hetgeen Peter Hook bij Joy Division en New Order deed en ging doen. Bij elkaar ontstaat een sfeer die niet had misstaan in de serie 'Breaking Bad', vanwege alle woestijnscènes daarin. Want ook die associatie van Jellorum is herkenbaar.

Mijn reis door new wave vervolgt: ik kwam vanaf het Engelse Cabaret Voltaire en vervolg in het Engelse Sheffield bij de Comsat Angels. Omdat ik debuut Waiting for a Miracle abusievelijk oversloeg, begin ik daar. Daarna hun Sleep No More, dat net als dit Dark Continent in augustus 1981 verscheen.