Bruford - Feels Good to Me (1977)

Dit is niet het album wat je zou verwachten van een drummer die hier voor bij Yes en King Crimson heeft gespeeld. Het feit dat hij in de twee jaar voorafgaand gewerkt heeft met o.a. National Health is dan wel weer een teken aan de wand. Van die band is hier Dave Stewart op toetsen te horen (en hoe), hoewel die tegen de tijd dat dit album verscheen al niet veel meer van doen had met die band meen ik.

Dit is symfonische jazzrock met een grote nadruk op de composities (nagenoeg geheel van de hand van Bruford) die sterk zijn. Het zijn goede vehikels voor met name de belangrijkste solist (op gitaar) Allan Holdsworth.

Veel mensen hebben moeite met de nummers waar op Annette Peacock zingt. Het is inderdaad ff wennen en je schrikt je echt te pletter als haar stem voor het eerst opduikt in Back To Beginning. Haar stem is op een heel aparte manier in de muziek gemixt maar het voegt wel iets bijzonders toe.

Voor de jazzfreaks is het leuk om te weten dat flugelhorn speler Kenny Wheeler ook op dit album een gastrol vervuld.

Oh ja, en dan nog bassist Jeff Berlin, de enige Amerikaan in dit gezelschap. Schitterend spel dat wel wat weg heeft van Jaco Pastorius ware het niet dat Berlin een tijdgenoot van hem is en ze zo'n beetje onafhankelijk van elkaar hun geluid hebben ontwikkeld.

En (ik ga maar ff door) dan is er nog de productie van Robin Lumley en de gastrol van gitarist John Goodsall op 1 nummer. Beide heren zijn van Brand X, een kluppie waar een zekere Phil Collins nog wel eens graag in de vrije tijd wilde drummen.

En om het nog obscuurder te maken (ik weet van geen ophouden), tijdens de repetities maakte men gebruik van de diensten van bassist Neil Murray (die bij National Health speelde maar later veel bekender werd bij Whitesnake).

toch wel een goeie plaat, ik vind vooral holdsworth echt super

wat kan die kerel spelen

het is jazzy idd, wat fusion, en helaas boeit het niet helemaal to het end maar er staan erg leuke dingen op

Met een bezetting van Holdsworth/Berlin/Bruford/Stewart kan er niets mis gaan.

DIt is voor mij een veel waardiger opvolger van het titelloze debuut van U.K. dan het megalomane Danger Money.

Bruford speelt hier ook veel tuned percussion, en daar houd ik ook wel van.

Gastrolletjes voor Annette Peacock (zang) en Kenny Wheeler (flugerhorn).

Ik kreeg eerst One of an Kind te horen en (veel) later dit album. One of a kind wint het op punten, maar ook dit product is top. Van mij mag Bruford met deze (top) bezetting opnieuw de studio in duilken

ik denk dat ik een van de weinige ben die Gradually Going Tornado de beste van het trio vind.

Dan zou ik het eerst moeten horen, voor ik een oordeel geef.

Wat is jouw score voor deze plaat?

GGT geef ik de volle mep 5, Feels Good krijgt een 3,5.

En waarom?

Dat vind ik wel interessant om te weten...

Oops, ik heb al weer een tijdje niet ingelogd. @ Ozric: waarom?: vaak is de eerste kennismaking met een groep degene die je het meest na aan het hart blijft. Bij mij was en is dat GGT. Dit album heeft voor mij een fijne flow en weet een balans te vinden tussen jazzrock en wat progressievere structuren die precies goed is. Feels Good komt wat 'nerveuzer' over (wat natuurlijk inherent is aan veel jazzrock) en ja die zang van Annette Peacock blijft een puntje van discussie. Het feit dat GGT net iets melodieuzer is geeft denk ik de doorslag.

Dat Bill bruford van orgine een echte jazzcat is zal niemand zijn ontgaan. Zijn drumstijl is altijd enorm jazzgericht geweest.
Juist door zijn unieke soepele stijl kreeg de muziek van Yes en King Crimson een bepaalde dimensie die heel treffend bleek.
Ook een Carl Palmer kreeg dat voor elkaar bij E.L.P.

Bruford was er vlot bij als drummer om op eigen benen te staan. Zijn band , zijn naam en omringd door andere vaklui.
Alan Holsworth valt in positieve zin op. Op het debuut van UK is zijn bijdrage al groots en zijn unieke eigen stijl is ook hier weer enorm interessant.
Toch kan Feels Good To me niet over de hele linie boeien.
Soms verzuipt men in bedenksels die wat urgentie missen. Vlot gespeelde Jazzrock, karakterstiek, muzikaal uitstekend, maar het pakt me niet altijd bij de strot.
Erg sterk vind ik het tweeluik Seems Like A Lifetime Ago. Annette Peacock heeft geen alledaagse zangstem, maar ik vind het uitstekend werken. Het wat zweverige part I en het drukkere part II sluit knap op elkaar aan.
Wat dat aangaat had er best wat meer zang op dit album mogen zijn.
Ook Sample And Hold vind ik erg sterk.

Gradually Going Tornado vind ik qua inhoud ook wat sterker. Daar is de verhouding prog/ Jazzrock wat beter in balans. Ik denk overigens dat de jazzliefhebber hier dan weer meer mee in zijn nopjes is.
Nietemin, knappe plaat, met een paar hele sterke troeven.

Mooie recensie bikkel, maar dan ben ik nenieuwd naar jouw mening over One of a Kind.
In mijn ogen Bruford beste album

Komt er één dezer dagen aan Neal !

Allemensen wat is dit toch een lekkere plaat! Topmuzikanten. Prima composities. Vroeger was ik verliefd op Annette Peacock. Geen idee meer waarom. Haar stem? De hoes van X-Dreams? Zie net dat ze 20 jaar ouder is dan ik

Wat de reden is dat William hier een hi-hat clutch tegen een gong aan houdt, zal ik nooit begrijpen.

you've got to be joking!!

En??? Bikkel 2?? We zijn 6 jaar verder (lol)

Ja, verrek. Nooit meer aan gedacht. Zal 'm op gaan pakken.

oké ik ben benieuwd, bikkel2

Ik ook.

Vroeger dit album in bezit gehad (vinyl). Nu gelukkig te streamen op You Tube. Back To The Beginning is wel erg fraai. Ik vind de zang uitstekend passen bij de muziek. Nog iets meer van dat had van mij wel gemogen. Maar ook nu is het een fraai album. Plaats 85 in de Oor jaarlijst 1978. Te laag naar mijn mening.

Ik kocht deze ooit omdat Allan Holdsworth er op speelt. Ik luister graag naar Metal Fatigue (1985) en een aantal andere platen die hij daarvoor uitbracht: genoeg rock en weinig jazz.

Helaas hoor ik van die rocksound en feel te weinig terug in Feels Good to Me. Of beter gezegd: het jazzgehalte is voor mij te hoog. Verder stoort de zang van Annette Peacock me, met name op Back To The Beginning. Vergezochte zanglijnen, erg droog en erg vooraan in de mix.

One of a Kind al gedraaid, hnzm???? De beste BRUFORD plaat

Net weer even gedaan Neal Peart, One of a Kind hoeft inderdaad nog niet in mijn Discogs-verkoop-bakje.

Voor de Holdsworth-liefhebber is er ook Soft Machine - Bundles, debuut van U.K. en Tony Williams Lifetime. Meer rock/fusion dan jazz. Ik ben benieuwd of je die kent want ik was ooit, ooit ook zo op zoek naar die pre-Synthaxe muziek van Holdsworth.

Leuk dat je met me meedenkt, Mssr Renard. Ik ken ze. Soft Machine - Bundles en Tony Williams Lifetime heb ik op vinyl en krijgen van mij wel een ruime voldoende. Debuut van U.K. had ik op cd-r en kom ik niet doorheen. [/quote]

Kan ik me voorstellen. Dat is gewoon pompeuze symforock, als je dat niet ligt, is het zware kost.

Ken je trouwens deze: Ian Carr - Belladonna (1972) en deze Gong - Expresso II (1978) ?

Holdsworth speelt ook op Time is the key van Pierre Moerlen's Gong, Gazeuse! van Gong en Enigmatic ocean van Jean-Luc Ponty. Alledrie m.i. zeker het beluisteren waard.

Daar was ik ook van op de hoogte. Bedankt toch voor de tips.

Wat Feels good to me betreft: Ik vind dat het beste Bruford album, beter zelfs dan One of a kind dat ook klasse heeft maar minder muzikale variatie biedt en wat sterieler en droger klinkt.
Feitelijk is FGTM een van de beste albums die ik ken en ik heb het helemaal 'grijsgedraaid', vroeger op LP, later op CD.
Maar ik ben dan ook zowel een liefhebber van jazz, fusion en prog-rock.
Annette Peacock's mooie altstem voegt een extra dimensie toe evenals het ingetogen flugelhorn (bugel in het Nederlands) spel. In Back to the beginning valt ze er vrij plotseling in. Als je het op koptelefoon beluistert kun je horen dat ze haar stem zowel pal links en rechts hebben geplaatst en ligt haar stemgeluid daardoor vlak bij elk oor. Erg ongebruikelijk maar daardoor valt ze wel met de deur in huis. De gitaarsolo van Holdsworth in deze track heeft een prachtige opbouw en crescendo tot een mooie climax. Dit album is helemaal top!

Bruford is eigenlijk een band, en een band die qua stijl en bezetting wel een beetje in de Canterbury-hoek te zoeken is. Bill Bruford speelde al in King Crimson en Yes, maar dat zijn geen Canterbury-bands. Maar Allan Holdsworth speelde een korte tijd met Soft Machine, Dave Stewart met Egg, Hatfield and the North en National Health en niet te vergeten Kenny Wheeler die op drie song te horen is (al komt hij meer uit de Britse progressive jazz-hoek).

Hoedanook is deze plaat een ideale mix tussen progressive rock en jazzrock. De toevoeging van zangeres Annette Peacock is ook een meesterlijke zet. Fantastische zangeres en zij tilt enkele songs echt naar een hoger niveau.

Voor mij is deze plaat een moment in de geschiedenis dat muzikanten van verschillende pluimage samenwerken. Een soort supergroup. Burford is één van mijn favoriete drummers, Stewart één van mijn favoriete toetsenisten en Holdsworth kan ik ook erg van genieten. Jeff Berlin is pas een jonkie hier, en ik ken eerlijk gezegd niet zo heel veel van hem. Kenny Wheeler die ik al noemde, is een zwaar ondergewaarde jazzmuzikant en heeft een aantal erg gave platen gemaakt. Zijn solo's op Seems Like a Lifetime en Springtime in Siberia zijn echt prachtig.

Ik ken heel veel prog/jazzrock-crossover-platen (bijvoorbeeld die van de Canterbury, Quebecoise en Scandinavische scenes uit de jaren 70), en ik kan zeggen dat dit zeker één van de betere platen is uit die kruisbestuiving, wat je tegenwoordig niet zo vaak meer hoort.

Al sinds ik de lp ergens in de jaren 90 kocht, heb ik mij verwonderd afgevraagd wat Bruford nou precies doet op de hoes. Hij houdt de clutch van hi-hat tegen een gong aan? Waarom? Omdat het goed voelt? Nu heeft Bruford heel tijdelijk (1974) bij Gong gedrumd, maar hij speelde in de periode ná King Crimson in wel duizend band (waaronder Genesis en Pavlov's Dog). Ik denk dat ik het nooit zal weten, en houd het maar op een een inside joke van de man zelf.