Temples - Sun Structures (2014)

Bandje nummer zoveel die op de retro toer gaat. Hoeveel ken ik er al niet? Ontelbare. Jacco Gardner was misschien de laatste en dan ook nog eens van eigen bodem.
Is dat erg? Niet als het goed gedaan is (kan je altijd nog blijven roepen dat het origineel beter is).
Soms blijven bandjes hangen (Dungen doet dat nog steeds, Jacco eigenlijk ook wel) en soms beleef je een tijdje enorm veel plezier aan een album en heb je goede herinneringen aan een optreden en weet je later nauwelijks nog wie ze ook al weer waren (Jessica Fletchers).

In welke categorie Temples gaat vallen is dus nog even afwachten maar al bij de eerste twee nummers Shelter Song en Sun Structures voel ik al dat ik hier wel even een tijdje veel plezier aan ga beleven. Psychedelische pop/rock volgens het boekje wellicht maar het pakt en blijft hangen.

Natuurlijk kun je je onderhand afvragen of het nog zin heeft om naar dit soort bandjes te gaan luisteren als er nog zoveel 'real deal' uit de bewuste jaren te ontdekken valt.
Toch is het ook leuk om dit soort jonge bandjes te steunen door naar ze te luisteren, hun albums te kopen of concerten te bezoeken. Goldie-oldies festivals zijn immers minder aan mij besteed.

Sun Structures barst uit z'n voegen van de energie met een enorm psychedelische, nostalgische saus. Het soort album waarbij je als je er naar luistert nog meer naar de lente gaat verlangen en waarbij ik vervolgens dan weer hoop dat ik ze diezelfde lente nog steeds zo leuk vind als nu......
Temples mag dan misschien wel album nummer zoveel brengen die dit kunstje flikt, ze doen het verdomde aanstekelijk en goed waardoor ik alleen maar kan zeggen dat de eerste aangename verrassing van 2014 een feit is.

In de gaten houden dit bandje!

Wat een heerlijk debuut is dit geworden zeg. Door alle singles die vorige jaar waren uitgebracht, keek ik al erg uit naar het debuut. Het album opent sterk met het al bekende Shelter Song en Sun Structures. Zo volgen er nog een aantal zeer fijne nummers waarbij de al bekende singles er voor nu nog boven uit steken. Qua sound was de vergelijking voor mij met Tame Impala niet ver weg en het debuut Innerspeaker daarvan. Verschil is dat Temples over het algemeen wat meer up tempo is en wat toegankelijker is naar mijn mening (vooral de singles). Wat ik alleen een beetje jammer vind is dat Temples misschien nog net iets teveel binnen de lijntjes blijft. Des al niet te min Ik heb zo'n gevoel dat Temples met deze plaat echt gaat doorbreken bij een groter publiek en op de komende festivals in de zomer een zeer fijne toevoeging is.

Vorig jaar kreeg ik van last.fm de tip om eens naar deze Temples te luisteren. Met similar artists als Jacco Gardner, Elephant Stone, Foxygen en Parquet Courts inderdaad niet zo'n hele rare suggestie. Een goede portie psychedelica is aan mij namelijk wel besteed. Maar er waren toen alleen maar wat losse nummers. Geen EP, geen album. Tot nu dan.

En wat is dat eerste nummer op het debuut fijn zeg! Lekkere achtergrond koortjes, goeie stem, heerlijke gitaar... Echt 'ouderwets' psychedelisch. Zelfs de productie klinkt retro. Alleen vanwege dit nummer had last.fm al gelijk. Nu alleen hopen dat het niveau wordt vast gehouden. Het tweede nummer is bijna net zo lekker als het eerste, hoewel het iets minder catchy is. Het blijft echter een fijn en leuk liedje. Daarna blijft het niveau hoog, maar er sluipt langzaam wat ... verveling erin. Verveling is misschien niet helemaal het goede woord. Ieder nummer los van elkaar is van hoog niveau, maar het blijft allemaal erg netjes. Geen rare uithalen, lompe gitaar- of drumsolo of iets anders wat je aandacht weer naar het album toe trekt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Elephant Stone die het interessant houden met de sitar. Daardoor kakt het album wat in naar het eind. Het luistert allemaal fijn weg, maar het mist net dat beetje extra om echt goed te worden.

Helaas is het niet het geniale album geworden waar ik op gehoopt had na het eerste nummer. Maar het is zeker niet slecht! Het luistert allemaal fijn weg en zal de komende tijd hier thuis nog wel vaker afgespeeld worden. Hopelijk kunnen ze live wel net dat beetje extra brengen. Ze zijn aan het touren, alleen zijn er nog geen Nederlandse podia gepland. Tot die tijd een fijn album, maar ook niet meer dan dat.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

De psychedelische rockband Temples ontstond in 2012 en heeft sindsdien veel in de aandacht gestaan door de aanstekelijke nummers die ze hebben uitgebracht. De muziek wordt in de jaren zestig stijl uitgevoerd en krijgt nu een vervolg met het debuutalbum Sun Structures.

Het album opent met de aanstekelijke klanken van de verschillende instrumenten. Er is al direct te horen dat de band sterk is beïnvloed door de jaren zestig sound waarbij de muziek van artiesten zoals The Kinks, The Beatles en The Byrds duidelijk naar voren komt. Met Shelter Song laat de band hun klasse horen waarbij de samenwerking erg goed naar voren komt. Het vervolg gaat verder in dezelfde stijl met het gelijknamige nummer aan het album. De vrolijke deuntjes van het keyboard en de gitaren vliegen om je heen. Tussendoor volgt nog een sterk muzikaal gedeelte waarbij de gitaren in elkaar overgaan en de klanken vervormen, het klinkt allemaal heel spiritueel. The Golden Throne is zowel muzikaal als tekstueel sterk opgebouwd en voert je opnieuw mee naar verre streken op een avontuurlijke tocht. De teksten gaan wat dieper en tonen emotie en kwetsbaarheid die samensmelten met de melodie.

“Everything that you say
To your closest one
Makes you feel like a pain
Toward everyone
When the words are unkind
You’ll regret the choice
For as long as you choose
There may be rejoice”

Keep in the Dark is wat lichter qua opzet en bevat een eenvoudige opbouw waarbij het jaren zestig gevoel weer sterk aanwezig is. Een drumritme waarop de melodie wordt opgebouwd en naar het einde toe de vrolijke klanken weer opkomen. Mesmerise kent een vergelijkbare opbouw en bevat veel herhaling waardoor de concentratie op den duur een beetje wegvalt. Move with the Season voert je ook daadwerkelijk mee door de seizoenen met veel afwisseling in de psychedelische klanken. Daarna volgt een rustige intro die met een versnelling naar Colours to Life wordt gebracht. De gevoelens die in het leven komen en gaan worden duidelijk verwoord en de muziek speelt daar prachtig op in en weet het album op een hoog niveau te houden.

“Dawn of creation blessed in devotion
Love, lust, spaces in time bringing colours to life
Spectrums defy us left to remind us
Love, lust, spaces and time bringing colours to life”

A Question Isn’t Answered zet duidelijke vragen tegen over elkaar en wordt op een herhalend ritme gebracht. De guitaren vormen de donkere klanken die tussendoor naar voren komen om je weer terug te voeren naar de zang. Opnieuw een nummer dat knap in elkaar zit. The Guesser lijkt regelrecht uit de sixties te komen en draaft voort in dezelfde stijl waarbij de afwisseling wat te wensen overlaat. Om de tijd te doorstaan lijkt bij Test of Time moeilijk te lukken omdat het vooral veel van hetzelfde is. Sand Dance zet daarentegen een ander ritme neer waarbij je deel lijkt uit te maken van een spirituele dans die wordt uitgevoerd. Om maar een beetje in de hippiesferen te blijven wordt het nummer lang doorgetrokken waarbij er genoeg te beleven valt op muzikaal gebied. De afsluiter Fragment’s Light brengt vooral rust met zich mee door de akoestische gitaar en de lichte zang. Een mooi einde van de debuutplaat van Temples.

Een debuut dat elke band zich wenst wordt neergezet met het album Sun Structures. Een sound die sterk beïnvloed is door bands uit de jaren zestig brengt je in psychedelische en spirituele sferen. Ondanks dat er af en toe iets te weinig afwisseling zit in de muziek van Temples blijft het album boeiend tot het einde. Muzikaal gezien weten ze een mooi geluid te creëren waarbij de zang naadloos aansluit. Een band om de komende jaren goed in het oog te houden want ze zouden zomaar uit kunnen groeien tot een grote retro band.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Net als bij andere bands die zoveel evidente sixties-elementen in hun muziek stoppen (Kula Shaker, Black Rebel Motorcycle Club, Wooden Shjips) was ik bij de Temples vooral benieuwd of hun repertoire sterk genoeg zou zijn om het gebruik van al die psychedelica te "rechtvaardigen", of dat die sixties-sound vooral een gimmick zou blijken te zijn. En toen ik dan eindelijk al die gordijnen van mellotrons, koortjes, psychedelische gitaarloopjes, Tomorrow never knows-achtige echoënde drumpartijen en Oosterse strijkers had weggeschoven was mijn eerste indruk er toch wel één van teleurstelling, met weinig melodisch raffinement, te veel herhaalde regeltjes en te weinig climaxen. Na vele malen draaien is mijn mening wel wat bijgesteld, vooral vanwege de sympathieke insteek, de hoge draaibaarheidsfactor en een paar ijzersterke nummers zoals The golden throne, Keep in the dark, Move with the season en de laatste minuten van Sand dance, maar helemaal overtuigd ben ik nog niet. Het voordeel van de twijfel krijgen ze voorlopig echter wel van mij, getuige ook mijn score.