Sweet Smoke - Just a Poke (1970)

Een hele goeie psychedelische hippieplaat met veel solowerk. Onder andere een heel lange drumsolo.
De lp was 1 nummer per kant en vond ik altijd echt genieten.

Ik heb dit plaatje al heel wat jaren (12) in mijn bezit...blijft lekker om te horen.
Kom ik nog geregeld tegen op rommelmarkten,platenbeurzen en in kringloopwinkels.

Must have voor alle psychedelica liefhebbers.
Latere werk stuk minder,helaas.

gezellig tripplaatje..

Sillly Sally is hun enige goede nummer maar dat is dan ook wel weer meteen heel erg goed.

Ineressante plaat, een mixture uit psycedelic Rock, Jazz en Soul. Een van de beste live acts in 1970

Drumsolo's zeggen mij nooit zoveel was wel typisch jaren 70, voor mij daarom kant 1 toch wel wat beter, desondanks 4 sterren.

Ik vind de drumsolo juist heel functioneel bij deze; het is meer een ´break´dan een solo; lekker ritmisch, met zo´n ouderwets ´spacy´effect. Mooi hoor!

Zo zie je maar weer, smaken verschillen.

Hij is nu te koop met veel nummers en de opvolger staat er ook helemaal op. Dus 2 lp's en nog wat bonus nummers voor 7,99. Heb deze lp ook gehad en vond het altijd wel goed maar de cd heb ik nooit zien liggen tot nu toe. Misschien dat ik hem wel meenem, vond het eerste nummer altijd wel mooi met die fluit. Kan niet eens mijn 2 favoriete nummers aanklikken.

Geniaal album van deze topmuzikanten.

Ontiegelijk gevarieerde plaat. Het album is een lange trip dat onderweg psychrock, progrock, jazz, funk en bluesrock passeert. Van lieflijk en rustig tot venijnig en wild, voortdurend ondersteund door ontiegelijk fijne drumritmes. De drumsolo uit 'Silly Sally' is haast hypnotiserend. Net als de manier waarop de leadgitaar gemixt is, dat wisselende effect tussen de speakers zorgt voor een aparte luisterervaring.

Ook niet onbelangrijk: genoeg rustmomenten om even op adem te komen.

Helemaal mee eens Stijn. Dit is toch wel een van mijn favoriete psychedelische albums.

In Baby Night wordt overigens uit de tekst van het nummer The Soft Parade van The Doors geciteerd.

Maar nu is de LP niet meer één kant en is het niet meer genieten?

De Lp is nooit één kant geweest, maar één nummer per kant. En aangezien ik de LP niet meer in bezit heb is het voor mij geen genieten meer.

Oeps, dat bedoelde ik ook natuurlijk

Zonde dat je hem niet meer hebt! Ik ben wel benieuwd of deze plaat nog ergens te vinden is, ik had namelijk gelezen dat de vinyl-versie nogal moeilijk te krijgen zou zijn...

Klassieke hippieplaat die je destijds moest hebben om mee te tellen. Zag ze nog live in Paradiso in 1970. In mijn herinnering 'n behoorlijk spaced-out concert, wat destijds diepe indruk maakte, mede door het waanzinnige vervormde geluid van de van de electronische drums, waardoor je als het ware de illusie kreeg te gaan leviteren.
Binnenkort weer eens draaien als ik in de juiste stemming ben.
De vinylversie is overigens nog betrekkelijk eenvoudig te bemachtigen op platenbeurzen etc.
Niet meer dan 10 tot 15 euri voor neertellen.

Nee, The Soft Parade wordt gewoon gecoverd in een deel van dat nummer.

Héérlijk album. Een soort van mix tussen jazz fusion, psychedelic en prog. Echt knap.

Lekkere plaat. Hoes ondersteunt de lp weergaloos.Lp overigens voor 4 euro op de kop getikt.Wel effe zoeken maar dan heb je ook wat.

Alleen al voor die intrigerende drumsolo vind ik dit een wereldplaat

Dank voor het melden van dit album gents. Ik had dit album heeeel vroeger op een tape staan, maar was vergeten hoe de band en het album heette (alle tapes zijn weggegooid).
Nu weet ik het weer! Nu nog aanschaffen

Aangeschaft en geluisterd. Heerlijk album uit de goeie ouwe tijd. Tijdloos gedateerd.

Ik denk dat ik,een jaar of 14/15 was toen een klasgenoot (Herman) met deze plaat op,de proppen kwam. Die moest ik horen en zeker de drumsolo was iets revolutionairs. De plaat gekocht (heb deze nog steeds op vinyl) en deze muziek heeft me altijd bekoord. Twee lange stukken muziek met jazz, funk, pop invloeden.
Tweedehands heb ik toen ook elpee nr 2 aangeschaft, maar ik wist absoluut niet wat ik aan moest met deze 'Hara Krishna' elpee. Waarschijnlijk nog wat te jong en veel nummers waren niet al te gemakkelijk in het gehoor.
In het cd tijdperk kwam ik de live cd tegen en later de twee eerste lp's op een cd gevonden. Het is jammer dat de band niet meer muziek heeft gemaakt, het was een mooie synergie tussen oost en west en tussen verschillende stijlen. Echter deze eerste plaat Just a poke blijft voor mij de belangrijkste. Benieuwd wat er verder is gebeurd met de leden van de band en ook benieuwd wat met Herman gebeurd is die toen basgitaar speelde in een plaatselijk bandje.

Pas relatief laat leren kennen, maar toen wel grijs gedraaid, een - helaas - one of a kind album, ik had er graag meer zo gehoord.

Al vanaf de release luisterde ik naar Sweetsmoke.Met de tijd is de lp verloren gegaan sinds vandaag weer op cd binnen gekregen.Nog steeds een top album.
Mijn beoordeling een 4,5

Het is hier allemaal al gezegd: een heerlijke trip vol jazz, psychedelica, rock, funk, soul en bluesrock, alles soepel aan elkaar gebreid met lekkere solo's en gedrenkt in een sfeer van vrijheid, improvisatie en spelplezier, met alle muzikanten goed op dreef maar wat mij betreft een speciale vermelding voor drummer Jay Dorfman. Hoge draaibaarheidsfactor.
        Toch wel merkwaardig dat er nergens een vermelding van Jim Morrison staat, terwijl er (zoals hierboven al eerder gezegd) in Baby night toch een flinke lap tekst en muziek van The soft parade wordt gebruikt, net zoals het eerste deel van Baby night een cover is van In the world of glass teardrops van Jeremy & the Satyrs, een album van de Amerikaanse fluitist Jeremy Steig uit 1968. En het idee om bij de drumsolo een phasing-effect te gebruiken kende ik eigenlijk al van In-a-gadda-da-vida van Iron Butterfly, eveneens uit 1968. (Beluisterd via de remaster van EMI uit 2000, met daarop beide studioplaten van Sweet Smoke, prima geluid, aardig boekje, complete credits... behalve dus de genoemde omissies.)

Dit album wordt nogal bejubeld, maar -helaas- voor mijn oren is het niet geschikt. Het is in feite een oeverloze jam, en daar zijn uiteraard liefhebbers voor. Zelf houd ik over het algemeen bij rock en pop van compact en gestructureerd, en dat vind ik in deze improvisaties niet erg terug. De musici vind ik bovendien niet erg bijzonder en het geluid van de cd (de twofer, samen met het tweede album) is ook niet erg mooi.
Ach, dit is gewoon geen muziek voor mij. Kan gebeuren.

Ik heb deze week verschillende albums van Nektar geluisterd en dat is me weer uitstekend bevallen. Deze Just a Poke past wat mij betreft uitstekend in hetzelfde straatje. Ga 'm snel weer eens opzetten, want het is alweer veel te lang geleden dat ik deze magistrale trip voor het laatst heb gehoord. Thx voor de reminder!

Tot twee keer toe ben ik getipt door een vinylverkoper van de Platenbeurs om deze plaat als de wiedeweerga aan te schaffen. De eerste keer dat ik hem tegenkwam, nu ongeveer anderhalve maand geleden, plukte hij deze plaat uit één van de bakken, en vertelde me het volgende: 'Deze plaat mag niet missen in een vinylcollectie, deze moét je hebben! Ik vond dit zo vreselijk goed toen ik dit voor het eerst hoorde, het was een type muziek waar ik me toen totaal niet mee bezighield, maar die maar bleef intrigeren. En het begon allemaal bij de hoes, die ik er wel leuk uit vond zien.' Zoiets heeft hij tegen me gezegd, ik hoor 't 'm nu nog zeggen. Deels zal dat natuurlijk verkooppraat zijn geweest, maar hij was echt laaiend enthousiast over deze plaat, die hij in z'n jeugd had gedraaid (weliswaar was dat in de jaren '80, maar goed). Vorige week, op de Plaatbeurs in Groningen, kwam ik hem weer tegen, en vond ik deze plaat zelf in één van de bakken. 'Daar is 'ie weer!', zei ik lachend tegen hem. 'Ik koop hem van je'. Zodoende ligt er een mooi authentiek vinylexemplaar op mijn bed, die zojuist voor de tweede keer aan een luisterbeurt onderworpen is.

Ik wil niet meteen zeggen dat dit een life-changing plaat is, zoals de verkoper wel beweerde (maar goed, iedereen heeft dergelijke platen, en voor hem is dat nu eenmaal deze), maar dit is toch wel echt een heel bijzondere en überfijne plaat om naar te luisteren. Normaal ben ik niet zo van de hippie-flippie toestanden en de psychedelische muziek die daaraan gelinkt wordt, maar deze mengelmoes van progrock, jazz, improv en psychedelica kan ik echt prima pruimen. Twee nummers waarop lustig op los wordt gespeeld, gesoleerd en afgetast. Deze plaat staat bol van de spelplezier, dynamiek en energie die tussen de muzikanten te voelen is. Het gevoel dat de muzikanten moeten hebben gehad bij het inspelen en opnemen van deze plaat komt zeer oprecht over hier in mijn donker wordende slaapkamertje in Friesland.

Just a poke is eigenlijk de ultieme anti-recensieplaat. Analyseren heeft mijns inziens weinig zin en doet de plaat geen recht aan. Want dit is een plaat die je moet luisteren, moet beleven en moet voelen, en waar zeker niet teveel woorden aan vuil moeten worden gemaakt. Dus; platenspeler aan, volume omhoog en gaan met die banaan!

Onvoorstelbaar dat deze klassieker maar 91 stemmen heeft.
Heb hem al lang niet meer gedraaid, maar hoorde zojuist toevallig Baby Night op een lokale radiozender, en besef nu pas dat ik het Soft parade gedeelte beter vind dan dat van The Doors zelf.
Als MuMe hier ook de mogelijkheid had gegeven om twee favoriete nummers van dit album uit te kiezen zou ik gaan voor Baby Night en Silly Sally

Ik heb deze plaat al jaren en vandaag weer eens uit de mottenvallen gehaald en beluisterd. En nostalgie naar vervlogen hippie tijden vierden weer even hoogtij.
Prachtige plaat die de geest ademt van love and piece, hasjwalmen en in kleermakerszit op je bed zitten luisteren.
Het blijft toch echt wel een meesterwerkje. Heerlijk om hem weer te horen.