Sweet Smoke - Just a Poke (1970)

Het is hier allemaal al gezegd: een heerlijke trip vol jazz, psychedelica, rock, funk, soul en bluesrock, alles soepel aan elkaar gebreid met lekkere solo's en gedrenkt in een sfeer van vrijheid, improvisatie en spelplezier, met alle muzikanten goed op dreef maar wat mij betreft een speciale vermelding voor drummer Jay Dorfman. Hoge draaibaarheidsfactor.
        Toch wel merkwaardig dat er nergens een vermelding van Jim Morrison staat, terwijl er (zoals hierboven al eerder gezegd) in Baby night toch een flinke lap tekst en muziek van The soft parade wordt gebruikt, net zoals het eerste deel van Baby night een cover is van In the world of glass teardrops van Jeremy & the Satyrs, een album van de Amerikaanse fluitist Jeremy Steig uit 1968. En het idee om bij de drumsolo een phasing-effect te gebruiken kende ik eigenlijk al van In-a-gadda-da-vida van Iron Butterfly, eveneens uit 1968. (Beluisterd via de remaster van EMI uit 2000, met daarop beide studioplaten van Sweet Smoke, prima geluid, aardig boekje, complete credits... behalve dus de genoemde omissies.)

Tot twee keer toe ben ik getipt door een vinylverkoper van de Platenbeurs om deze plaat als de wiedeweerga aan te schaffen. De eerste keer dat ik hem tegenkwam, nu ongeveer anderhalve maand geleden, plukte hij deze plaat uit één van de bakken, en vertelde me het volgende: 'Deze plaat mag niet missen in een vinylcollectie, deze moét je hebben! Ik vond dit zo vreselijk goed toen ik dit voor het eerst hoorde, het was een type muziek waar ik me toen totaal niet mee bezighield, maar die maar bleef intrigeren. En het begon allemaal bij de hoes, die ik er wel leuk uit vond zien.' Zoiets heeft hij tegen me gezegd, ik hoor 't 'm nu nog zeggen. Deels zal dat natuurlijk verkooppraat zijn geweest, maar hij was echt laaiend enthousiast over deze plaat, die hij in z'n jeugd had gedraaid (weliswaar was dat in de jaren '80, maar goed). Vorige week, op de Plaatbeurs in Groningen, kwam ik hem weer tegen, en vond ik deze plaat zelf in één van de bakken. 'Daar is 'ie weer!', zei ik lachend tegen hem. 'Ik koop hem van je'. Zodoende ligt er een mooi authentiek vinylexemplaar op mijn bed, die zojuist voor de tweede keer aan een luisterbeurt onderworpen is.

Ik wil niet meteen zeggen dat dit een life-changing plaat is, zoals de verkoper wel beweerde (maar goed, iedereen heeft dergelijke platen, en voor hem is dat nu eenmaal deze), maar dit is toch wel echt een heel bijzondere en überfijne plaat om naar te luisteren. Normaal ben ik niet zo van de hippie-flippie toestanden en de psychedelische muziek die daaraan gelinkt wordt, maar deze mengelmoes van progrock, jazz, improv en psychedelica kan ik echt prima pruimen. Twee nummers waarop lustig op los wordt gespeeld, gesoleerd en afgetast. Deze plaat staat bol van de spelplezier, dynamiek en energie die tussen de muzikanten te voelen is. Het gevoel dat de muzikanten moeten hebben gehad bij het inspelen en opnemen van deze plaat komt zeer oprecht over hier in mijn donker wordende slaapkamertje in Friesland.

Just a poke is eigenlijk de ultieme anti-recensieplaat. Analyseren heeft mijns inziens weinig zin en doet de plaat geen recht aan. Want dit is een plaat die je moet luisteren, moet beleven en moet voelen, en waar zeker niet teveel woorden aan vuil moeten worden gemaakt. Dus; platenspeler aan, volume omhoog en gaan met die banaan!