Ark - Burn the Sun (2001)

Supervette powermetal/progrock-kruising. Maar ze nemen zowat elk muziekgenre onder handen. Voor wie houdt van complexe stevige rock een absolute aanrader. Zanger Jorn Lande is een ware sensatie en klinkt als een op hol geslagen Dio.

Songs zijn standaard maar het spel is zo ontieglijk vet en virtuoos dat het een genot is om te luisteren.

Power/pop-metal meets fusionmetal.

Bassist komt uit de band van Steve Vai en de de toetsenist uit de band van Yngwie Malmsteen.
Fretloos baswerk op de plaat is subliem en zo ook de gitaarriffs en solo's (Tore Ostby)
Drumpartijen zijn ingespeeld door John Macaluso.

Stem van Jorn Lande vind ik ook wel een beetje weg hebben van Ian Parry (Elegy en Consortium Project).

Deze CD is een mooi voorbeeld van een klasse CD die veel te weinig aandacht krijgt. Qua sound liggen ze tegen de latere Symphony X aan, maar The Ark voegt veel meer ingrediënten aan haar soep toe. Zo ontstaat er een enorme variatie in sfeer en hardheid van de nummers onderling. Top of the bill is zanger Jorn Lande, die de sterren van de hemel zingt. Instrumentaal en productioneel is het allemaal dik in orde en maakt dit een aanrader voor iedereen die van kwalitatief goede en avontuurlijke metal houdt.

Productie is droger... Productie is ook helderder en vetter....
Wat een stap omhoog....

Zelfde band, zelfde muzikanten, zelfde soort songs... Wat een productie toch kan uitmaken, om een plaat hoger te waarderen...

Zelfde muzikanten? Dit is toch de plaat waar Randy Coven op bas mee doet? Deed hij dat dan ook op hun eerste plaat?

Ik ben helemaal geen progmetal type maar zo heel af en toe vind ik het lekker om even met iets te knallen. En dus hoop ik altijd dat er ieder jaar op z'n minst 1 origineel progmetal album komt dat echt met een originele insteek komt. Nou, in 2001 zat ik dus mooi gebakken met dit album want dit vliegt alle kanten op zonder de basis uit het oog te verliezen.

Pffff....heerlijke progressieve plaat is dit, produktie is ook "spot on". Van mij had Jorn nog meer platen met deze band mogen maken, ik had zijn soloplaten er waarschijnlijk zo voor ingeruild.

Iets te gewoontjes allemaal, maar Lande zingt erg prettig vind ik. Het album kent ook een aantal fijne muzikale momenten. Het drumwerk vind ik erg sterk en doet soms wat jazzy aan.

Wat een heerlijke complexe progressieve metal cd. Niet van die standaard muziek maar lekker afwijkend en gespeeld door zeer goede muzikanten. De zang is van topniveau, maar ja dat is logisch met Jorn lande als zanger, wat een strot heeft die man! Heal the waters inclusief geluid van tollende munt is geniaal.

En wat te denken van Torn met zijn gescat?

Ben dan toch wel benieuwd wat je hier gewoontjes aan vindt.

Eén van de kortste nummers van de plaat 'Feed the Fire' is voor mij ook gelijk de beste song van de plaat.

Poeh, volgens mij vond ik het muzikaal gezien een beetje standaard progmetal. Misschien weer eens tijd om te herbeluisteren.

Top album zoals Jorn Lande cs zo vaak maakt

Ik dacht dat het Russel Allen was toen ik het voor de eerste keer hoorde, maar nu ik je de naam van Lande zie neerpennen, valt het beter op zijn plaats. Verwarrend, die twee stemmen vind ik.

Progessief en meezingbaar tegelijk. Een smeltkroes aan stijlen zonder de rode draad uit het oog te verliezen. Burn The Sun is zoveel urgenter dan het wat warrige, maar niettemin gave debuut van een paar jaar eerder. Geen ruimte voor solo-spots maar alleen maar functionele partijen. Heal The Waters en het titelnummer zijn heel fijn maar nog wel wat standaard. Nummers als Absolute Zero en Torn daarentegen zijn ronduit zinderend.

De mediterrane sfeer laat zich middels Crazy ook gemakkelijk vermengen met de droge maar drukke metal. Feed The Fire is weer heel melodieus en welhaast lichtvoetig. Het schiet alle kanten op maar nooit krijg je het idee dat je met een sonische kameleon die aan schizofrenie lijdt, te maken hebt.

Het cement van dit album wordt gevormd door Jorn Lande. Singer for hire. Tore Østby, het brein achter dit project liet hem tot het uiterste gaan. In die zin vond ik hem toen beter dan nu. Dan denk ik ook even aan zijn werk voor Beyond Twilight of Mundanus Imperium. Lande durfde destijds uit zijn comfort zone te komen. De zanglijnen van Absolute Zero lijken wel van een Björkplaat te zijn geplukt. Dat is nog eens wat anders dan altijd maar weer Dio of Coverdale vereren.

Burn The Sun is zo'n album die mij me direct bij de strot had en me nooit meer losliet. Een album met vele gezichten een beest van een zanger.

Mooi betoog Edwynn

Vandaag sinds jaaaaaren dit album weer eens opgezet. Pfoeh, wat een klasbak zeg! Niks gewoontjes (zoals hierboven ergens wordt beweerd) maar juist niet voor de hand liggende wendingen en fratsen. Op het eerste gehoor niet heel toegankelijk maar toch klinkt het gelijk lekker. Zal zeker komen door de fantastische zang van Lande (heeft ie weleens beter gezongen dan op dit album?). De productie laat alles ook lekker open en transparant klinken. Zal ook mee helpen. Formidabel album derhalve!

Absoluut één van de beste progmetalplaten ooit. Het hangt echt heel lichtjes tegen het aanstellerige aan. Maar door de spierballen komt het toch wel goed met ze. Het is stoere progmetal zeg maar. Zo'n refrein als Heal the Waters is wel er fistpumpwaardig, zeg maar.

De hele plaat luistert ook best lekker weg, wat niet veel progmetalplaten hebben. Erg fraai en erg knap, dit.

(Soms doet Jorn Lande op deze plaat me wel wat denken aan Ian Parry).

Resurrection is hoe je een goede metalballad schrijft (let op de flamencogitaar in het couplet). Dat flamencogitaarspel komt helemaal mooi tot uiting in Just a Little. Waar Jorn trouwens meer klinkt als Seal (een beetje dan).
En uiteraard is Absolute Zero wel het absolute prijsnummer op de plaat. Dat samenspel tussen de manische fretloze bas, de d&b achtige drums, simpele gitaartokkel en maniakale vocalen werkt echt verslavend.

Feed the Fire vind ik persoonlijk ook een verslavende powermetalsong.

Jorn Lande was daar op z'n best!!

Ja, die gedijt het beste als hij door andere componisten geregisseerd wordt. Check ook The Devil's Hall Of Fame van Beyond Twilight als je de kans krijgt.

ik heel veel waar Jorn op mee speelt. Ik waardeer zijn strot, maar moet nu kappen met covers van DIo etc.

Stem doet ook aan david coverdale denken

Beste, ik mis je waardering nog hun vorige album.....

Niccce

Voor een metalplaat staan hier best vreemde songs op, zoals Just a Little Crazy, wat in de kern een popsong is, dat zo een hit had kunnen zijn. Ware het niet dat de heren er een bizar kunststukje van maken met over-the-top technisch spel. Wel een meezinger van jewelst.

Andere favorieten van deze plaat zijn Feed the Fire (Vanden Plas had ook een uptempo song met die titel) en het absoluut weirde Absolute Zero.
De zang op Feed the Fire geeft mij echt kippenvel. Dit is zo ontzettend krachtig en goed gezongen.

Wat een klasbak is Jorn Lande toch. De beste man heeft een enorm bereik, hij bezit power en het is afwisseling troef. Zijn soloplaten kunnen mij buiten het album World Changer om niet enorm bekoren. Wat Lande echter met Ark ten gehore brengt is knap.
Het is duidelijk dat de muzikanten hun sporen hebben verdiend, ervaring hebben opgedaan tussen en bij topmuzikanten.
Vreemd genoeg is deze schijf zowel toegankelijk als afstandelijk en dat is een knappe prestatie, je blijft geboeid luisteren naar het muzikaal gebodene. De transities en tempowisselingen schieten links en rechts aan je voorbij, het drumwerk is bij vlagen haast jazzy en de muziek vormt een potpourri aan stijlen.
De progmetal waaiert alle kanten op maar er is wel degelijk 1 lijn in te ontdekken, en dat heeft te maken met het feit dat de song centraal staat.
Daar moet wel bij vermeld worden dat het basisidee weliswaar intact blijft, maar elke muzikant zijn ruimte krijgt om zijn partijen vorm te geven.
Burn the Sun intrigeert, slaat veel zijpaden in, verkent het muzikale universum en is lastig te categoriseren, dergelijke elementen maken dat ik een dergelijke plaat helemaal wil uitpluizen.
Een overtuigende plaat, en tevens een worp waarbij ik een hogere score in de toekomst zeker niet kan uitsluiten.

Just a Little was mijn zomerplaat van 2001. Had zeker hitpotentie als er in was geknipt voor de radio.

Lande heeft al eens laten weten zoiets niet meer te willen doen. Hij is op zijn best als hij door anderen geregisseerd wordt. Op zijn soloplaten houdt hij het comfortabel. Maar dit album was samen met zijn werk voor Beyond Twilight zijn absolute top.

Dit is wel weer zo'n plaat waarbij het volume flink naar beneden moet bijstellen. Wat een herrie als je er niet op bent voorbereid.

Die andere favoriete '00s progmetal-plaat heeft hetzelfde probleem: Nevermore - This Godless Endeavor (2005) - MusicMeter.nl . Maar goed met het volumeknopje ergens tussen de 1 en 2 blijft dit wel een fantastische plaat die alles in zich heeft om de gehele plaat vreselijk te vinden en te verafschuwen.

In feite ben ik ook erg uitgeluisterd op deze stijl van muziek (Pain of Salvation, Symphony X, Eldritch, Labyrinth, noem ze maar op), maar zo nu en dan deze plaat op zetten, pleziert me wel. Het airdrummen gaat me niet makkelijk af, maar ik doe net alsof ik de fretloze baspartijen kan nadoen en wat airshredden lukt ook wel. Wat moeten mensen wel niet van me denken die me zien?

Dit kun je toch niet op één hoop gooien met Symphony X, Eldritch en Pain Of Salvation? ARK is totaal a-symfonisch en heeft de nodige exotische invloeden (van hair tot björk) aan boord.

Minimaal Pain of Salvation dan toch?

Maar ik versimpelde het met opzet. Ik bedoelde daarmee eigenlijke de hele progmetal met powermetal-invloeden, en krachtige zangers. Geen idee, iedereen heeft zo zijn eigen kaders en vakjes om dingen in weg te stoppen. Wees blij dat ik Dream Theater niet noem.