Ark - Ark (1999)

Experimenteel debuut, vol jazzy en zelfs funky intermezzo's. De geweldige strot van Jorn Lande torent natuurlijk boven alles uit. Lang niet zo sterk als het volgende album, Burn The Sun, en de songs zijn wat aan de lange kant. De productie is ook niet bijster goed.

Hier staan inderdaad wel een paar goede nummers op, maar inderdaad jammer van de productie, vooral in het drumgeluid erg schel. De hihat in Where The Wind Blows doet gewoon pijn.
Maar dat is verder wel een van mijn favorieten, samen met Can't Let Go.

Het is inderdaad de productie, die meer doet vermoeden met een demo te maken dan met een echte langspeler, die mij tegen staat....

Alles is verder uitstekend, maar doet mij maar Burn the Sun...

Tegen Burn The Sun verbleekt deze poging om een nieuw geluid te introduceren vrij rap. Het is de zang die de boel nog een beetje redt, maar over het algemeen klinkt dit nou niet inspirerend. Er wordt teveel geëxperimenteerd met allerhande geluidjes en stijlen en de lengte van de songs werkt in het nadeel.

Neal Peart

ach ik kan dit album ook waarderen hoor...Renard! ook de soloalbums van JORN!!

Dit album komt uit maart 2001 dacht ik.
Zeker een experimenteel jazzrockachtige metal. Goed drumwerk ook met tegendraadse drumpatronen. Gitaar soms heel erg iel maar met finesse gespeeld. Muziekaal steekt alles wel knap in elkaar. Of de stem van Lande bij de muziek past is de vraag , maar klinkt wel apart. Vereist meerdere draaibeurten. Geen hoogstaande release dit.

Verschijnt binnenkort op vinyl. Evenals Burn the sun! Mooie vooruitzichten

Inmiddels is de vinylrelease een feit en ligt nummer 133 op mijn draaitafel. Burn The Sun volgt eind dit jaar.

Dankzij de rerelease op vinyl via Night Of The Vinyl Dead maak ik eindelijk kennis met dit debuut van ARK. Lang niet zo sterk als de opvolger, maar toch luistert deze plaat lekker weg. Het is een beetje een ratjetoe aan stijlen die op dit album samenkomen. Daardoor klinkt de plaat wat onevenwichtig, maar ook erg vermakelijk. Het is de stem van Jørn die het materiaal naar een hoger niveau brengt.

Ik lees bij een aantal opmerkingen dat de productie niet erg goed is. Nu weet ik niet hoeveel er gesleuteld is aan het bronmateriaal voor deze persing, maar het geluid van deze persing klinkt alleszins redelijk.

Die van mij ligt nog bij de platenwinkel op me te wachten. Binnenkort maar eens even ophalen. Ik ken deze plaat helemaal niet eerlijk gezegd. Las altijd dat deze een stuk minder is in vergelijking met Burn the sun dus heb me er nooit aan gewaagd. Nu ie op vinyl is uitgebracht gaat dat dus veranderen. Ben benieuwd!

Het debuut is vooral wat proggier (lees: drukker) ten opzichte van het toch wat meer rechtlijnige Burn The Sun. Die laatste blonk uit in toffe songs met hooks die zijn geleend uit de 80s hardrock. Het debuut is meer een vrijbuitersplaat. Wel met een vlammende Jorn Lande. Dat hoor je hem op zijn eigen platen niet doen.

Het artwork met die totempaal dat hier is afgebeeld, is overigens niet het originele artwork. Dat u het even weet.

Vandaag dit niet heel gemakkelijk te behappen debuut weer eens op de spelert gelegd. Tot nu toe viel het me nog niet echt mee moet ik bekennen. Vergeleken met opvolger Burn the sun is dit toch (heel) wat minder toegankelijk. En toch vind ik 'm nu al weer wat fijner klinken dan de vorige pogingen. Iets met 'de aanhouder wint'? Met name de eerste 3 nummers komen aardig binnen. Naar het einde toe wordt het allemaal wel wat veel van het goede. Daar helpt de lange speelduur van een aantal nummers ook niet echt bij. Ik sta namsaap overigens bij wat betreft de productie. Weet niet of er aan het geluid is gesleuteld maar de lp klinkt alleszins aardig moet ik zeggen.