Paul Young - No Parlez (1983)

Dit is wel heel toevallig zeg, ik zat er gisteren aan te denken om een recensie te gaan schrijven bij dit album, staan er een dag later ineens 2 berichten. Bij deze dan :

Zoals eerder vermeld was dit mijn allereerste album ooit die ik op LP had. Nu 25 jaar geleden aangeschaft en ik vind dat dit album wel een recensie verdiend.

Ik heb hetzelfde album wat dazzler ook heeft, degene met allemaal 12-inch versies. De LP-versie heb ik ook nog nooit op cd zien liggen. Wel toevallig dat er juist nu ook een heruitgave komt: 25th anniversary
Die zal ik zeker gaan aanschaffen en ook zijn andere 2 albums, want zijn muziek staat gewoon als een huis, ook al zijn het vele covers en klinkt het erg 80's.

In Nederland werden 4 singles uitgebracht van dit album (1,2,3 en 7) en opvallend hieraan was dat ze om de 8 weken gereleased werden waardoor zijn grootste hits beiden slechts 10 weken in de Top 40 stonden.

De 1e single die gereleased werd was Wherever I Lay My Hat (That's My Home), een cover van Marvin Gaye. Dit blijft een prachtige cover vind ik zelf, hieruit blijkt Paul Young beschikt over een prachtige soulvolle stem.

De 2e single werd Come Back and Stay en bereikte bijna de 1e plaats en het betekende zijn grote doorbraak in Nederland. De 12-inch versie vind ik persoonlijk iets minder dan de single-versie, hij duurt net even wat te lang. Maar een sterk nummer blijft het zeker.

De 3e single bereikte de nummer 1-positie in 1984: Love of the Common People, dat nummer valt vooral op door de drums die erin gebruikt werden. Persoonlijk is dit mijn grote favoriet van dit album, vele herinneringen aan dit nummer als kind zijnde (zoals gezegd bijna een playbackshow mee gewonnen destijds). Deze lange versie bevalt me wel weer beter dan de singleversie. De clip is vooral lachen geblazen door de 2 zangeressen die meedoen, die zijn wel erg jaren 80 gekleed

De 4e single werd Love Will Tears Us Apart, zoals gezegd een cover Joy Division. Deze versie prefereer ik boven het origineel gewoonweg omdat de muziek beter gearrangeerd is. Maar dit werd slechts een klein hitje voor hem.

De drums die je in Love of the Common People hoort, komen verder ook terug in Oh Women, Ku Ku Kurama, Iron Out the Rough Spots, Tender Trap en Sex en titelnummer No Parlez, allemaal degelijke popsongs.

Buitenbeentje op het album is wel Behind Your Smile. Dit is zowaar een electronummer, eentje die zijn tijd wel ver vooruit was. Achteraf gezien vind ik dit wel een van de betere nummers hierop.

Het boekwerkje van No Parlez straalt een en al vrolijkheid uit waaruit blijkt dat dit album met heel veel plezier in elkaar gezet is. Dat is ook terug te horen in een aantal songs: Ku Ku Kuruma en vooral Iron Out the Rough Spots. Heerlijke vrolijke songs nog steeds!

Heb ik 1 nummer nog niet gehad en dat is Broken Man. Dat nummer is zo intens, gaat werkelijk door merg en been. Ik houd het vaak niet droog bij dit nummer Ook absoluut een van mijn favorieten hier.

Al met al vind ik dit gewoon een fantastisch album en na herbeluistering gooi ik deze een half omhoog, maar moet wel kwijt dat deze vooral verdiend wordt door jeugdsentiment en hee, mijn eerste album, blijft toch een speciaal plekje houden

Ik hoop dat bij de heruitgave het mensen aanzet om dit album ook eens te gaan luisteren, want het is zeker de moeite waard. Het gemiddelde is schandalig laag hier. Oh, en voor de lijstjesfreaks onder ons, dit album bereikte de 1e plaats in de album top 100 en stond er 35 weken in. Commercieel gezien een groot succes dus, maar daarom per definitie niet slecht In 1984 in het jaaroverzicht van albums stond deze plaat mooi even op een 9e plaats.

NO PARLEZ
betekende voor Paul Young de grote doorbraak in 1983.
Zonder de Q-tips maar met een uitstekende backing band
en met een oor (en een neus) voor het betere cover werk.

De 25th Anniversary edition heb ik sinds kort in handen.
In plaats van de extended versies van 5 tracks op de oude CD,
wilde men opnieuw voor de oorspronkelijk vinyl tracklengte kiezen.
Een bonus CD bevat de extended versies en b-kantjes.

Come Back and Stay was een van mijn favoriete singels uit 1983.
Lekkere baspartij, warme synths en zeer doorleefde "white soul" vocalen.

De 25th Ann. edition kiest voor de "single edit" (4.24)
ipv de oorspronkelijk LP versie (4.57) of de "scratch mix" (7.55).
Op de bonus CD staat nu de oorspronkelijke "extended club mix" (7.31).

Love Will Tear Us Apart is een verdienstelijke Joy Division cover,
als je ervan uitgaat dat Paul Young de soul van dit nummer blootlegt.

De 25th Ann. edition kies opnieuw voor de "single edit" (4.17 en alleen
buiten de UK als 7" uitgebracht) ipv de oorspronkelijke LP versie (5.00).

Wherever I Lay My Hat was de geslaagde Marvin Gaye cover
waarmee Young in de zomer van 1983 de top haalde in het Verenigd Koninkrijk.
In de Benelux ging deze Britse nummer 1 hit haast onopgemerkt voorbij.

De 25th Ann. edition kiest dit keer wel voor de correcte LP versie (5.18).
De extended versie (6.00) ontbreekt echter op de bonus CD.

Ku Ku Kurama is een novelty albumtrack met fretles pretbas,
hilarisch backingvocalen en een onweerstaanbare groove.

No Parlez sluit naadloos aan op het vorige nummer: identieke groove.
En met een backing koor dat heel erg naar 80s synthgospel geurt.

Love of the Common People blijft voor mij de kersthit van 1983.
Misschien omdat het erin sneeuwde en omwille van het familiegevoel.

De 25th Ann. edition gaat weer behoorlijk uit de bocht hier.
Opnieuw wordt voor de single edit (4.00? dat is trouwens 20 seconden
langer dan de vinyl versie) gekozen ipv de LP versie (4.56).

Er bestaat ook een oorspronkelijke singelversie (een oudere mix),
want het nummer werd al in 1982 op 7" uitgebracht en flopte toen.
En een "extended club mix" (5.50) die wel op de bonus CD staat.

Oh Women is een funky tussendoortje met sexy backing vocals.
Helemaal overgoten met de lurkende bas van Pino Paladino.

Iron Out the Rough Spots is mijn favoriet van deze plaat.
Een arrangement boordevol smakelijke randgeluidjes en
de allereerste, verloren geraakte singel van het album.

De 25th Ann. gaat deze keer wel voor de originele LP versie (4.47).
De machtige extended versie (7.28) staat op de bonus CD.

Broken Man is een uitstekende ballad en was lang Pauls visitekaartje.
Zelfgeschreven en doet qua interpretatie heel sterk aan Sam Cooke denken.

Tender Trap is een wat matiger albumnummer.
Samen met Broken Man van Paul Young en (toetstenist) Ian Kewley.

Sex sluit het album af met een derde Jack Lee cover.
Een voor mijn part wat overbodig en overfunkt nummer.

De 25th Ann. editie kiest wel voor de juiste LP versie (4.49).
De extended versie (6.52) ontbreekt dan weer op de bonus CD.

Drie bonustracks en twee livetracks vullen de bonus CD verder aan.
Behind Your Smile stond al op de oude CD editie als bonustrack,
en nu worden er ook de b-kanten I've Been Lonely for So Long
(meteen de beste van de drie) en Yours aan toegevoegd.

Van Yours kiest men dan weer de "extended club mix" (5.39) ipv de 7" b-kant.

De twee bonus live tracks zijn Wherever I Lay My Hat en It's Better to Have.
En er staan ook twee unreleased demo's op, waarvan vooral Pale Shelter opvalt.
Het is een wat bij de haren getrokken cover van de Tears For Fears song.

Om alles overzichtelijk te houden (u bent al lang gestopt met lezen,
tenzij u even geschift bent als ik) heb ik een tracklijst ter correctie doorgestuurd,
waarop ik de vinyl tracktijden respecteer en de 25th Ann. bonustracks toevoeg.

Als je deze 25th Anniversary edition koopt en naast de oude CD versie legt, dan
heb je maar liefst 6 van de oorspronkelijke 11 nummers in een verschillende versie.
Een zwaar onvoldoende voor de platenfirma die de oorspronkelijk vinyl release
wilde restaureren op CD, maar zich drie keer van juiste songversie vergiste.

In de herinnering van velen is Paul Young dat populaire tieneridool uit de jaren '80. Maar met die prachtige soulvolle stem was hij eigenlijk veel meer dan dat.

Zijn debuutalbum No Parlez uit 1983 stond wekenlang op de eerste plaats van de Nederlandse (en Britse) albumlijsten en bevat twee van zijn grootste hits: Come Back And Stay en Love Of The Common People. Twee juweeltjes met vurige bijdragen van het scattende duo The Fabulous Wealth Tarts die hoog in mijn lijstje met favoriete eighties classics staan. Dit zijn de eighties zoals ze me het dierbaarst in oren klinken.

Jammergenoeg is mijn CD uitgerust met de 12 " albumversies van Come Back And Stay en Love Of The Common People. En die vind ik minder sterk dan de singleversies. Waarschijnlijk beschik ik over de zeldzame originele LP versie op CD? (Track 1 Come Back And Stay 7.56 en Track 6 Love Of The Common People 5.52)

Andere hits van dit album zijn de Marvin Gaye-cover Wherever I Lay My Hat (in Engeland op nummer 1) en een wat magere vertolking van Joy Division's Love Will Tears Us Apart.

De rest van de plaat is vrij wisselvallig en klinkt door het overdreven gebruik van drummachines vandaag de dag hopeloos gedateerd. Maar wat is gedateerd als je een '80 pop fan bent?

De eerste single Iron Out Of The Rough Spots flopte vreemdgenoeg medogenloos. Wellicht was het zalige Ku Ku Kurama een betere keuze geweest.

Toch een onvervalste eighties klassieker.

Kermis in het zuiden.
Op zondag naar opa en oma.
Vijfentwintig gulden scoren.
Vermaak je maar.
Doe er mee wat je wilt.
Te bang voor de botsauto’s.
Te weinig ervaring voor de schiettent.
Te oud voor de draaimolen.
Om van die vieze plakkerige zoete suikerspinnen maar te zwijgen.
Alleen die overheersende harde muziek maakte indruk.

Come Back And Stay.
Luidsprekers op het terrein waar die bas uit knalde.
Hese rokerige stem er overheen.
Soulvol.
Grootouders bedankt.
Goede besteding gevonden.
Tevreden huiswaarts kerend.
Knipperende lichtjes en sirenes op de achtergrond.
Morgen op bezoek bij de platenboer.

Via Paul Young bij Love Will Tear Us Apart gekomen.
Niets wetend over de achtergrond van het nummer.
Heiligschennis.
Dit mocht niet commercieel misbruikt worden.
Het zal me een worst weten.
Kende die dode popdichter toch niet.
Luidkeels zong ik het mee.
Nog steeds weinig moeite met deze versie.
Ian Curtis zou zich omdraaien in zijn graf?
New Order samen met het Nationale voetbalteam.
World In Motion zingend.
Daar zou hij waarschijnlijk meer moeite mee hebben gehad.

Sfeervolle versie van Wherever I Lay My Hat.
Marvin Gaye, de volgende net gesneuvelde idool.
Later zou George Michael muzikaal het zelfde pad bewandelen.
Ook hij zou zich overal thuis voelen.
Bij Elton John op het podium.
Een openbaar toilet.
Nergens enige schaamte voor.

Paul Young werd te vaak genoemd als cover artiest.
Niet in staat om zelf songs te schrijven.
Geloof het of niet.
Broken Man is wel degelijk van zijn hand.
Een van de hoogtepunten op No Parlez.

Vanwege jeugdsentiment een paar jaar geleden deze vervangen op compact disk.
Gevoelloos en verdoofd bleef ik achter.
Waarom die vervelende remixen.
Totaal verstoorde zintuiglijke ervaringen.
Alsof vervroegde dementie mijn beleving aantaste.
Soms moet je niet krampachtig proberen het verleden te veranderen.
Laat deze gehospitaliseerde muziekliefhebber in zijn waarde.
Verlangen naar vroeger.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul Young - No Parlez (1983) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paul Young - No Parlez (1983)
De Britse zanger Paul Young timmerde in de jaren 80 een paar jaar stevig aan de weg en verdween hierna snel uit beeld, maar zijn geweldige debuutalbum No Parlez neemt niemand hem meer af

Na een aantal jaren aan de weg getimmerd te hebben als de zanger van de Britse liveband The Q-Tips, dook Paul Young in 1983 op als solomuzikant. Hij deed dit met een weergaloze cover van Marvin Gaye’s Wherever I Lay My Hat (That's My Home), die Paul Young op de kaart zette als een geweldige (blue-eyed) soulzanger. Het debuutalbum van Paul Young, bevatte meer geweldige singles en het waren allemaal songs van anderen, waarvan de Britse muzikant op fraaie wijze zijn eigen songs maakte. No Parlez is een typisch jaren 80 album, maar er valt toch veel te genieten op het debuutalbum van Paul Young, die diepe indruk maakte als zanger, maar desondanks toch opvallend snel uit beeld verdween.

Een deel van de iconen uit de popmuziek van de jaren 80 is ons inmiddels helaas al ontvallen, terwijl een ander deel nog steeds aan de weg timmert, al dan niet met succes of artistieke waarde. Hiernaast zijn er de iconen uit de jaren 80 van wie we na het betreffende decennium helaas niet veel interessants meer hebben vernomen. De Britse zanger Paul Young valt voor mij in deze laatste categorie.

Paul Young dook aan het eind van de jaren 70 op als zanger van de Britse soulband The Q-Tips. Het is een band die niet bekend is geworden vanwege haar albums, maar die aan het begin van de jaren 80 wel te boek stond als een geweldige of zelfs sensationele liveband. De soulvolle strot van Paul Young speelde in het geluid van The Q-Tips een cruciale rol en het is dan ook niet zo gek dat de Britse zanger na een paar jaar besloot om de live-reputatie van The Q-Tips te verzilveren als solomuzikant.

Hoewel Paul Young ook na de jaren 80 nog albums zou maken en tegenwoordig ook weer op het podium schijnt te staan, piekte de Britse muzikant zowel in commercieel als in artistiek opzicht in de eerste helft van de jaren 80. Zonder zijn andere albums te kort te doen, durf ik wel te stellen dat de Britse muzikant twee albums maakte die op eenzame hoogte staan binnen zijn helaas niet erg omvangrijke oeuvre, No Parlez uit 1983 en The Secret Of Association uit 1985.

In de jaren 80 was ik net wat meer gecharmeerd van het geluid op het laatstgenoemde album, waarop Paul Young de soulkaart net wat nadrukkelijker speelt en waarop de achtergrondzang geweldig is, maar met de oren van nu springt het debuutalbum van Paul Young er wat mij betreft toch uit.

Paul Young was vooral een zanger en het is daarom niet zo gek dat hij op zijn debuutalbum vrijwel uitsluitend songs van anderen vertolkt. Het album leverde met covers van Come Back And Stay van Jack Lee, de reggae song Love Of The Common People en vooral de prachtige versie van Marvin Gaye’s Wherever I Lay My Hat (That's My Home) een aantal flinke hits op, maar ook de cover van Joy Division’s Love Will Tear Us Apart is verrassend goed.

No Parlez bevat sowieso weinig zwakke songs en het enorme succes van het album kwam dan ook niet als een verrassing. No Parlez is een typisch jaren 80 album en klinkt inmiddels wel wat gedateerd. Dat laatste geldt zeker voor de vrouwenstemmen van The Wealthy Tarts, die ik destijds ook al niet zo kon waarderen, en ook de productie van Laurie Latham heeft de tand des tijds niet volledig doorstaan, maar vooral dankzij de fantastische stem van Paul Young is het album ook bijna veertig jaar na de release nog interessant en relevant. Ook de geweldige basloopjes van Pino Palladino mogen er overigens nog altijd zijn.

No Parlez kreeg na vijfentwintig jaar een nieuwe release met flink wat bonustracks, maar deze dure versie met vooral wanstaltige remixes kun je met een gerust hart links laten liggen. Het originele album kreeg in 1983 niet altijd de handen van de critici op elkaar en ook veel muziekliefhebbers moesten niet veel hebben van de covers van Paul Young, maar met de oren van nu durf ik No Parlez van Paul Young wel een 80s klassieker te noemen. Ik had er echt al heel erg lang niet meer naar geluisterd, maar geniet nu toch weer erg van dit bijzondere album. Erwin Zijleman