Paul Young - No Parlez (1983)

Ik heb weinig toe te voegen aan de uitgebreide commentaren van musicfriek en dazzler (waarvoor dank!). Ik heb dit album in 1987 op CD gekocht en ik heb dus al die lange versies op het album. Dat was een zeer aangename verrassing toen ik voor het eerst deze CD beluisterde (alweer 21 jaar geleden). Geef mij maar die lange versies, nog meer te genieten.

Als ik zo het commentaar van dazzler lees over die 25th anniversary edition, heb ik weinig behoefte die aan te schaffen. Nee, ik blijf bij de versie die ik heb.

had hem op 3 staan maar door de fantastische 12" mix van Love Of The Common People die op de 2de cd staat schroef ik hem op naar 3,5

Goede plaat van Paul Young. Het nummer Come Back And Stay is heel speciaal voor mij, want het is wel één van die nummers die me direct doet denken aan mijn jeugd.(middelbare schooltijd)...

Vergat ik nog te melden dat mijn 25th Anniversary exemplaar
een andere, veel lelijkere hoes heeft dan het originele album.

Echt triestig ...

Jeetje.. 25 jaar?

Wat ga ik me nu oud voelen, man!

Kan me nog alle clips herinneren van deze plaat.

In de herinnering van velen is Paul Young dat populaire tieneridool uit de jaren '80. Maar met die prachtige soulvolle stem was hij eigenlijk veel meer dan dat.

Zijn debuutalbum No Parlez uit 1983 stond wekenlang op de eerste plaats van de Nederlandse (en Britse) albumlijsten en bevat twee van zijn grootste hits: Come Back And Stay en Love Of The Common People. Twee juweeltjes met vurige bijdragen van het scattende duo The Fabulous Wealth Tarts die hoog in mijn lijstje met favoriete eighties classics staan. Dit zijn de eighties zoals ze me het dierbaarst in oren klinken.

Jammergenoeg is mijn CD uitgerust met de 12 " albumversies van Come Back And Stay en Love Of The Common People. En die vind ik minder sterk dan de singleversies. Waarschijnlijk beschik ik over de zeldzame originele LP versie op CD? (Track 1 Come Back And Stay 7.56 en Track 6 Love Of The Common People 5.52)

Andere hits van dit album zijn de Marvin Gaye-cover Wherever I Lay My Hat (in Engeland op nummer 1) en een wat magere vertolking van Joy Division's Love Will Tears Us Apart.

De rest van de plaat is vrij wisselvallig en klinkt door het overdreven gebruik van drummachines vandaag de dag hopeloos gedateerd. Maar wat is gedateerd als je een '80 pop fan bent?

De eerste single Iron Out Of The Rough Spots flopte vreemdgenoeg medogenloos. Wellicht was het zalige Ku Ku Kurama een betere keuze geweest.

Toch een onvervalste eighties klassieker.

Die heb ik hier ook, maarre.... die extended versie van Love of the Common People is echt veel mooier dan de singleversie hoor Prachtige intro en mooi zoals dat nummer naar een hoogtepunt gaat. Die singleversie is mij veel te kort!

Laat me raden, jij bent een jaartje of 35?

Wat was deze man populair. Best wel een goede soulstem.
Zoals bovenstaand al genoemd is het geluid wel gedateerd en ben je geneigd uit nostalgie te stemmen. Come back and stay in een moderner jasje zou het vandaag ook wel kunnen redden tussen de James Blunten en Coldplays.

Lees ook mijn recensie hierover voor "de goede orde".
Maar vermijd liefst de triestige 25th anniversary release ...

Alle nummers van Paul Young zijn covers. Goed gedaan, dat wel.

Tracks 9, 10, 15 en 17 zijn eigen nummers.

En laat Broken Man nou een van de mooiste nummers hierop zijn Wat een emotie in dat nummer, echt prachtig!

Luister en huiver

niets

Op basis van recensie van dazzler:

Dan heb ik waarschijnlijk de persing met de extended club mix van Love of the Common People en de scratch mix van Come Back and Stay.

Deze versies zijn okee, maar ik ben nu eenmaal een keiharde single freak.

Met No Parlex heb ik altijd een moeilijke relatie gehad. De ene helft van de songs vind ik geweldig (Oh Women vergeten te vermelden in mijn recensie), de andere helft kon me minder bekoren. Maar ik ga 'm vanavond nog eens opzetten! Ik kwam gisteren niet verder dan nummer drie.

En inderdaad musicfriek, sinds kort 35!

Het debuutalbum van Paul Young bevat voornamelijk covers maar weet te overtuigen dankzij zijn soulvolle zang. "Come Back and Stay" en "Love of the Common People" zijn twee uitstekende nummers en werden grote hits, zijn vertolking van Marvin Gaye's "Wherever I Lay My Hat (That's My Home)" is ook verdienstelijk, de Joy Division-cover "Love Will Tear Us Apart" vind ik dan weer minder geslaagd.
Het mooiste nummer vind ik evenwel "Broken Man". Een meesterwerk kan ik dit album niet noemen, er staan enkele mindere nummers op als "Tender Trap" en het te drukke "Sex". 3,5* lijkt mij billijk.

ik heb ook liever het origneel en ik ben ouder dan 35

Ik ook! En ik heb net de originele cd gekocht op Amazon, dus met de 12" albumversies en ...... nog een bonustrack. Die variant had ik hier zowaar nog niet gelezen. Als ik de cd binnen heb, zet ik die track erbij.

Overigens hartelijk dank aan de mensen die hier de verschillende cd en lp versies op een rij hebben gezet! Ik was namelijk op zoek naar de cd met die steengoede 12" versies en heb die zo gevonden.

Ik heb in 1983 alle singles van dit album gekocht: zo spaarde ik vrijwel dit hele album bij elkaar. Als tiener had ik nog niet genoeg geld om veel lp's te kopen. Meestal kocht ik een single in de Uit (de hitparade)-bak voor 1,00 Gulden. Vlak daarna kreeg ik het album op cassette (jawel!) met dus de 12" versies. Wat een tijd was dat!

Ik heb overigens de cd samen met zijn opvolger in 1 box gekocht voor 11,00 euro op Amazon: dat is 12,00 Gulden voor dit album, dat is 1,00 Gulden per nummer...

Helemaal geen onaardige cd van Paul Young.

Doorbraak en gelijk zijn allergrootste commerciële succes. Met wat ik meer van hem ken, niet geheel ten onrechte.

De sympathieke Young brengt een typisch jaren '80 cd, die mij net een beetje teveel 'feelgood rock' is van het goede. Het heeft weinig scherpe randjes.

En omdat hij veel heeft gecoverd, hoor je ook gelijk het verschil. De originele Love will tear us apart (Joy division) of Wherever I lay my hat (Marvin Gaye) waren oorspronkelijk toch beter. Maar natuurlijk geen eenheid en dat heeft Young er dan weer van weten te smeden.

Er is veel bekend en geschreven over de 4 uitgebrachte singles van deze cd (Come back and stay is heel redelijk, Love of the common people vind ik een klein draakje).

Van het overige werk van deze cd zou ik graag de aandacht willen vestigen op de wat afwijkende titelsong en Tender trap.

Mijn 'extended play' cd (reden volstrekt onnodig, nummers worden er erg langdradig van) heb ik deels al eerder vervangen door de single-versies van de verzamelaar From time to time, zodat ik een 'redelijk originele' cd kan afdraaien.

Overigens, misschien hoort het bij de jaren '80, maar het allerminst van deze cd heeft mij het drumwerk (de drumcomputer eigenlijk) van Mark Pinder kunnen bevallen. Echt lelijk.

Maar per saldo toch een cd die redelijk boven het maaiveld stond, in 1983.

Wedden dat je de opvolger The Secret of Association 4 sterren zal geven?
Omdat hij net niet is wat je hierboven schreef.

Nog niet nagedacht over sterren bij The Secret of association. Het ontloopt elkaar niet veel in waardering, er zitten inderdaad wel verschillen in beide albums, in de benadering.

Maar beide cd's hebben mijn cd speler geen overuren bezorgd, dat dan weer niet. Ik moest No Parlez echt afstoffen............ (geen bespreking zonder minimaal 1 a 2 keer herbeluisteren!)

Als je de originele cd versie van No Parlez wilt hebben, dan kan ik je de uitgave uit 1994 aanraden. Dat is een dubbelcd (2 losse cd's in 1 doosje) van No Parlez & The Secret of Association. Het betreft de originele uitgaven uit 1983 en 1985 met bonustrack. Bijgaand een boekje met alle originele artwork van beide cd's. Ik heb 'm gekocht op Amazon UK. Die originele uitgave verhoog ik naar 4,5*: het is echt heerlijke souly pop. Paul Young zingt fraai en de twee dames op de achtergrond zijn soms geweldig.

En dus met de lange extended versies op No Parlez! Die zijn naar mijn mening echt geweldig gedaan. Het was toen ook in de hoogtijdagen van de 12 inch versies. Veelal waren die beter dan de singleversies, vaak was de singleversie een korte versie van de 12 inch.
Ze staan hierboven als bonustracks van de 25th anniversary edition vermeld, maar horen dus eigenlijk in de gewone tracklist te staan. Bovendien ontbreken twee extended versies, namelijk die van Wherever I Lay My Head van 6:00 minuten en die van Sex van 6:50 minuten, die staan wel op mijn cd. Comeback and Stay duurt langer: 7:55 minuten.

Het mooie is dan ook nog dat je er een bonustrack bij krijgt die hier niet vermeld staat: track 6. Behind Your Smile. Die zie je hierboven wel weer als bonustrack (15) staan van de 25th anniversary edition. Kortom: 4 bonustracks van deze editie zijn de standaardtracks op de originele cd uitgave. Twee Extended Versies ontbreken zelfs op de 25th edition (hoe is het mogelijk?! ), maar staan dus wel op de originele uitgave, totale lengte is ruim 64 minuten. Die moet je dus hebben!

Ik kan me er dan ook niet in vinden dat hier op Musicmeter de tracklist van de 25th Anniversary Edition staat vermeld. Beter zou zijn om de originele (en enige echte) tracklist van de cd hier te vermelden, met daarnaast de bonustracks van de 25th Edition, dan zie je gelijk hoe overbodig die uitgave eigenlijk is.

West, lees er ook eens mijn "mening" op na.
Ik heb namelijk de tracklijst op MuMe veranderd.

Want de CD versie waar jij van spreekt,
is met al zijn lange versies en bonustrack niet de originele.
Dat is die van de vinyl release uit 1983. Jammer genoeg
respecteert de 25th anniversary release deze vinyl tracklijst niet.
Dat was anders wel de bedoeling, maar op 4 plaatsen werd
vreemd genoeg voor kortere (7" edits) gekozen.

Daarom heb ik hier eerst de originele vinyl tracklijst
met de juiste tracktijden geplaatst, en daarna alle bonustracks
van de 25th anniversary release toegevoegd met hun tracktijden.
In mijn bespreking van een paar maanden geleden, licht ik alles toe.

Maar je hebt 100% gelijk: de 25th anniversary release is een zootje.
Op Edsel verschenen in 2007 The Secret of Association en Between Two Fires
in een 2CD deluxe uitgave. Op CD 1 staat telkens het oorspronkelijke album.
Op CD 2 de bijhorende bonustracks (inclusief alle extended en live tracks).
Deze releases zijn wel betrouwbaar, al mist die van TSOA
wel de extended versie van Everytime You Go Away.

Beste Dazzler, ik heb jouw "mening" gelezen: dank voor al die toelichting. Daardoor heb ik namelijk de goede cd versie kunnen kopen, die met de lange versies.

Ik weet dus dat de tracktijden hierboven van het vinyl komen. Ik zou echter opteren voor de tracktijden van de cd release uit 1983, die dus met de lange versies. Dat is natuurlijk ook de originele release, maar dan die op cd. Dit ook omdat de bonustracks van de 25th release ook vanaf cd komen. Maar goed, dat is discutabel natuurlijk, dus kan het ook prima zo blijven staan (met de vinyl tijden).

Ik denk dat MuMe in dit geval voor de originele vinyl release kiest.
En omdat niemand door de bomen het bos nog kon zien,
heb ik die (toegegeven) vreemde tracklijst toegevoegd.

Ik geloof toch dat de CD versie een paar maanden
na het vinyl album kwam, want de scratch mix van Come Back and Stay
is niet de originele 12" versie (die staat wel als track 12 op de 25th ann.).
Ik heb die scratch mix op een latere 12" release staan.
Misschien was hij aanvankelijk CD only ... en dus toch weer "ouder".

Voor de goede orde samenvatten.

Huidge tracklijst op MuMe = de originele vinyl album release,
aangevuld met de bonustracks van de 25th anniversary 2CD release uit 2008.

De originele CD release uit 1983 heeft extended versies van tracks 1, 3, 6, 8 en 11
met als bonustrack tussen beide plaathelften Behind Your Smile.

De 25th anniversary edition bevat kortere versies van tracks 1, 2 en 6.
Het gaat om 7" edits die korter zijn dan de album versies.

Ik las ooit dat er in bepaalde landen een CD release bestond
die de tracktijden van de vinyl release respecteert: een collector's item dus.

Leuk, vrolijk, redelijk typerend voor de jaren '80, blue-eyed soul plaatje. Naast de hitjes heeft dit album vooral nog andere leuke nummers te bieden. Voor een ieder die (pop)muziek uit de jaren '80 kan waarderen is dit een album die wel toegevoegd kan worden aan de collectie.

Ik draai deze nog wel eens, en de plaat kan me nog charmeren. Gelukkig staan al die overbodige bonustracks er bij mij niet op.

Kan mij hier bij aansluiten, een goed en bondig samengevat relaas van No Parlez. Met een glansrol voor de bassist Pino Palladino (of het zijn echte naam is....), die vooral op Ku Ku Kurama en No Parlez een meerwaarde geeft aan die nummers alsook Oh Woman. Come Back and Stay is voor mij een klassieker uit '83, waarbij de clip mij ook nog helder voor de geest staat. Bruce Springsteen heeft -vindt ik- een heel toffe live versie van Love of the Common People gedaan op The Seeger Sessions Live in Dublin.
De hits spreken voor zich, maar eigenlijk zijn het ook de andere albumtracks die juist daardoor wel verfrissend klinken. Glansrijk debuut, dat hij denk ik niet meer heeft weten te overtreffen.

No Parlez vind ik nog steeds zijn beste plaat. Prima stem, die me destijds toch altijd een béétje aan wijlen Robert Palmer deed denken, maar net wat anders.
Soulvolle zanger, die na wat hitplaten wegdeemsterde, ik herinner me een verhaal van grote stemproblemen live, deze plaat kreeg terecht véél airplay, je hoorde die nummers op alle radiostations, en in die tijd luisterde je nog vaak radio, ik toch, zijn versie van Marvin Gaye's Wherever i Lay My Hat vond en vind ik nog steeds ontzèttend geniaal.
Ik heb dit album zonder al die bonustracks vol verkrachte mixtoestanden, en die hoef ik niet ook;
Jeugdsentiment, ongetwijfeld.

Kermis in het zuiden.
Op zondag naar opa en oma.
Vijfentwintig gulden scoren.
Vermaak je maar.
Doe er mee wat je wilt.
Te bang voor de botsauto’s.
Te weinig ervaring voor de schiettent.
Te oud voor de draaimolen.
Om van die vieze plakkerige zoete suikerspinnen maar te zwijgen.
Alleen die overheersende harde muziek maakte indruk.

Come Back And Stay.
Luidsprekers op het terrein waar die bas uit knalde.
Hese rokerige stem er overheen.
Soulvol.
Grootouders bedankt.
Goede besteding gevonden.
Tevreden huiswaarts kerend.
Knipperende lichtjes en sirenes op de achtergrond.
Morgen op bezoek bij de platenboer.

Via Paul Young bij Love Will Tear Us Apart gekomen.
Niets wetend over de achtergrond van het nummer.
Heiligschennis.
Dit mocht niet commercieel misbruikt worden.
Het zal me een worst weten.
Kende die dode popdichter toch niet.
Luidkeels zong ik het mee.
Nog steeds weinig moeite met deze versie.
Ian Curtis zou zich omdraaien in zijn graf?
New Order samen met het Nationale voetbalteam.
World In Motion zingend.
Daar zou hij waarschijnlijk meer moeite mee hebben gehad.

Sfeervolle versie van Wherever I Lay My Hat.
Marvin Gaye, de volgende net gesneuvelde idool.
Later zou George Michael muzikaal het zelfde pad bewandelen.
Ook hij zou zich overal thuis voelen.
Bij Elton John op het podium.
Een openbaar toilet.
Nergens enige schaamte voor.

Paul Young werd te vaak genoemd als cover artiest.
Niet in staat om zelf songs te schrijven.
Geloof het of niet.
Broken Man is wel degelijk van zijn hand.
Een van de hoogtepunten op No Parlez.

Vanwege jeugdsentiment een paar jaar geleden deze vervangen op compact disk.
Gevoelloos en verdoofd bleef ik achter.
Waarom die vervelende remixen.
Totaal verstoorde zintuiglijke ervaringen.
Alsof vervroegde dementie mijn beleving aantaste.
Soms moet je niet krampachtig proberen het verleden te veranderen.
Laat deze gehospitaliseerde muziekliefhebber in zijn waarde.
Verlangen naar vroeger.

Ook ik heb dezelfde ervaring met de extended mixen op de cd-versie. Snel maar weer de LP gedraaid.