Spandau Ballet - Parade (1984)

goed album maar haalt het niveau van zijn voorganger true uit 1983 niet

Gut, deze groep was ik helemaal vergeten zeg.
Ken alleen Only When You Leave van dit album.
Gezien het gemiddelde zal dit wel geen al te best album zijn, of wel?

Bij MuMe moet je zéker NIET afgaan op het stemgemiddelde want dat slaat vaak nergens op! "Parade" is samen met "True" één van de beste albums van Spandau Ballet. Zeer beslist het beluisteren waard

Op dit album staan een paar geweldig mooie nummers.
"I'll fly for you" is een prachtige lovesong. Mooie opbouw zit er in dit nummer. Mooie saxafoon solo. Deze muziek luister dit nog regelmatig.

-4-

Mooi album !
Vind eigenlijk elk nummer wel goed.
4*

Was het allemaal niet iets te gelikt?
Ja!

Waren ze niet te veel uit om hits te scoren?
Ja!

Was de kleding te chic?
Ja!

Was Toney Hadley te veel een gentleman?
Ja!

Was dit een goed album?
JA!!!!!!!!!!!!!
WERELDPLAAT

Amen !!

Highy Strung, Round and Round en I'll Fly For You ken je waarschijnlijk ook wel, friek.
Mooi album, maar kan, wat mij betreft, bij lange na niet tippen aan "True".

Die nummers ken ik idd wel, maar op Only When You Leave na vind ik deze groep echt veel te over the top. Chant No. 1 is ook prima, maar de rest vind ik he-le-maal niks

Ok, beetje gladde pop, maar best goede singles, zoals Only When You Leave, I'll Fly For You, Round and Round, en de rest van het album was ook gewoon goed.

deric raven, mijn broer had dit album (nog op elpee destijds), ik heb het eens geleend en vergeten teruggeven, ik vond dat een hele goede popplaat, niet meer, niet minder.

****

'True' vind ik een iets sterker album, maar deze 8 songs mag ik vandaag nog graag horen.

De spandAu ballet van Diamond,Treu en parade blijft toch wel iets waarvoor ik een warm plekje in mijn hart houdt.
Op vooral deze Lp klinken ze zoals later New kids on the block,the backstreet boys en Take that hadden kunnen klinken als ze tenminste een beetje hun best hadden gedaan om ook eens iets te produceren wat commercieel maar ook een beetje artistiek verantwoord was.
Het was mischien wel commerciele kitch, maar dan wel erg knap gemaakte commerciele kitch. Vooral ook omdat de muzikale inbreng van de heren geheel op eigen kracht was en niet gemaakt door ene dictaroriale cynische producer annex marketing manager .

Op het eerste gehoor zijn het simpele liefdesliedjes die op het eerste gehoor erg vlak klinken. Maar als je de moeite neemt het wat beter te beluisteren dan zitten er in alle liedjes er toch een emotionele diepere laag in die je in de meeste andere simpele liefdesliedjes niet hoort.

na deze plaat zijn ze er ook nooit echt meer in geslaagd om de combinatie van bruisende feelgood en gepassioneeerde dramatiek, Lichtelijk serieuze emotionele doorleefdheid en luchtige bubblegum-pop zo perfect te combineren als ze op deze plaat deden.
Vooral ""with the pride"" vind ik een van hun meest ontroerende lidejes en een van de meest ontroerend mooie liedjes die ooit in de jaren,80 gemaakt zijn.

Vrienden zal ik nooit worden met Spandau ballet, het is me een beetje té.

De muziek is mij veel te poppy, kent geen moment een lichte flakkering dat zelfs maar neigt naar rockmuziek.

Het is te braaf, te burgerlijk, te zoet ook, de nummers ontberen elke spanning. We zaten midden in de jaren '80 en inderdaad, Spandau ballet stond aan de top van hun populariteit.

Maar ik vond Tony Hadley een aansteller, de liefdesliedjes te traag en de band moest het teveel hebben van een knap hoofd op een driedelig pak.

'Round and round' kende ik het eerst in de single-versie en die vind ik het fijnst. De album-versie heeft iets te veel herhalingen.

Spandau ballet was een band waar met name de hits er uit sprongen . Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als bij Duran Duran , de beruchte concurrent van dit gezeldschap . Doch die hadden wat meer uitstraling en misschien ook wel iets spannendere liedjes .
De confectiepop van True deed mij ook al niet uit de bol gaan en Parade is eigenlijk ook geen hoogvlieger .
Toch zijn de liedjes die huiscomponist /gitarist Gary Kemp schreef niet dramatisch . Een liedje als Only When You Leave heeft op zich wel iets catchy . I'll Fly For You heeft zelfs iets mysterieus . Misschien , en dat geldt voor de meeste liedjes , die beslist wel om aan te horen zijn , had het met wat meer peper en een ruwere produktie wat beter tot zijn recht gekomen .
Ik wil , en dat doe ik vaker , niet steeds terugvallen op de steriele produkties van de jaren 80 , maar dit is weer een typisch voorbeeld van te netjes en ontdaan van alle ruwe kantjes .
Maar ook songmatig blijft het iets te eendimensionaal .

Toch hoor je dat er wel enig talent is . Tuurlijk was Hadley ( een soort van zingende James Bond ) een gladjakker eerste klas , maar hij heeft een stem waar weinig op aan te merken is .
En de band kon gewoon goed musiceren . Jammer dat het zo vlakjes bleef .

Toevallig vanavond weer even opgezet. Ik heb een dubbel CD versie, met een zooitje bouns tracks (live tracks). Ik vind het toch wel een goed album. Als ik heel eerlijk ben, vind ik hem beter dan True. Met name omdat hij wat afwisselender is. De hit Only when you leave vind ik zeker niet het sterkste nummer. Daarentegen zijn nummers als Nature of the Beast en With the pride erg sterk.

Ik vind alle nummers van dit album o.k..
Highly Strung vind ik het sterkste nummer vanwege dat gave gitaar-riff!
De bonus tracks heb ik niet, maar ik heb wel die 3 CD-box Reformation met zowel studio als live-werk een keer voor 5 Eurtootjes bij FRS gekocht. Nooit spijt van die aankoop gehad.
True vind ik een sterker album en de albums die ze daarvoor gemaakt hadden bevatten ook prima momenten.

Highly strung inderdaad ook een goed nummer. Bonus tracks zijn best leuk, maar niet de moeite waard om er de volle mep voor te betalen, met name niet als je weet dat je het enkele album voor een paar luttele eurootjes kunt aanschaffen.

Op LP heb ik die Chrysalis-label uitgave, maar dan wel een Joegoslavische persing.
In het verleden stonden bij V&D veel van dat soort persingen in de platenbakken.
Ik heb ook een Griekse persing van Roxy Music Flesh + Blood. Regelmatig werden die buitenlandse persingen voor wat minder guldens verkocht of als aanbiedingen neergezet.
Op CD heb ik van Parade die Disky-uitgave, die niet digitally remastered is. Was toen maar 2 Eurootjes en komt gewoon bij EMI vandaan.
Tegenwoordig worden bijna alle oude albums opnieuw uitgebracht met bonus tracks en met een betere geluidskwaliteit. In het verleden betaalde ik soms fl. 44,95 voor een enkele CD, waar maar zo'n 30 a 40 minuten muziek op stond.
Nu wordt er pas echt rekening mee gehouden dat er op een CD zo'n 80 minuten muziek kan.
Bij sommige artiesten die een album-klassieker op hun naam hebben staan is dat nadelig, want sommige bonus tracks (b.v. outtakes, b-kantjes, alternatieve versies of live-versies) zijn niet van gelijk niveau. Je kunt natuurlijk de tracks op je CD-speler in willekeurige volgorde programmeren, maar ik heb nooit zin om al die mindere songs eruit te filteren.
Bij Spandau Ballet is het leuk om te horen dat ze live ook hun studio-werk overtuigend kunnen brengen. Ik heb naast al hun reguliere albums ook die 3 CD-box Reformation en wie weet zitten daar wel dezelfde nummers bij die hierboven als bonus tracks vermeld staan (?).
De eerste 4 albums van Spandau Ballet vind ik hun beste. Je hoort ze van new wave en experimenteel overgaan naar een wat poppier-geluid.
In Engeland scoorden ze met hun singles al hit na hit, maar voor het grote publiek ging hier het Balletje pas echt rollen toen het album True uitkwam. De albums True en Parade zijn beiden een soort Greatest Hits, met steeds een aantal verrassingen. Het grootste deel van die nummers zijn ook op singles en 12 inches verschenen.

Een herkenbaar verhaal inzake subtropische persingen van LP's en behoorlijke financiële uitgaves voor de eerste cd's!

Waarom wil je eigenlijk zo graag 80 minuten op een cd? Het gaat niet om volproppen, wel om de kracht van het (oorspronkelijke) album.

En als in 35 minuten alles is gezegd en gedaan, is dat toch prima? De kracht van Parade moet hem zitten in de 8 songs die destijds zijn bedacht, dat was het originele album. Daar beoordeel ik overigens ook op, de rest is vulsel, hoe interessant het af en toe ook kan zijn, ook qua verzamelwaarde.

Ik heb zelf nog een versie van Parade met die 8 nummers, dat is een mooi en afgerond geheel. Ik zie dat er ook een versie bestaat met allemaal livenummers als bonustracks. Waarom niet een mooi livealbum uitgegeven?

Hoewel de fans van het eerste uur het wel niet eens met me zullen zijn, vind ik dit toch echt het beste werk van Spandau Ballet en boeit dit album me veel meer dan de eerste 2 albums, mede omdat hier een duidelijke stijl wordt gehanteerd. Bij de eerste 2 albums, hoewel ook niet slecht, vond ik het nog een beetje experimenteren met wat synthpop en discodeuntjes, bij dit album is duidelijk gekozen voor mooie gelikte popsongs met kop en staart en een wat soulvolle en smooth touch, "New Romantics" in de ware zin van het begrip.

De algemene opinie m.b.t. Spandau Ballet is inmiddels nagenoeg bekend: de muziek is te braaf, te netjes, te veel binnen de hokjes en datzelfde brave imago geldt voor de bandleden zelf ook: te chique gekleed, te net geknipt, type ideale schoonzoon etc.
Dat klopt allemaal, maar als je je daar niet aan stoort blijft er een ontzettend lekker popalbum over, waar ik na al die tijd nog steeds ontzettend van kan genieten.

"Only when you leave" was destijds al een prima "up-tempo" single en werd zelfs in de alternatieve dancing waar ik in de 80's kwam geaccepteerd, en dat in een dancing waar The Cure, Clan of Xymox, XTC, Echo & the Bunnymen en dergelijke toch echt de boventoon voerden.

Hetzelfde gold voor "highly strung", alhoewel deze dan wel in de Highly Re-strung versie werd gedraaid.

"I'll fly for you" (met een prachtige saxofoon solo) en het prachtige "Round and round" zorgen voor de romantische touch waar mijn wederheft nog steeds erg blij van wordt, en "Nature of the beast", "With the pride" en "Always in the back of my mind" zijn weliswaar wat minder bekend maar ademen allemaal dezelfde "smooth" sfeer uit en klinken direct lekker en vertrouwd; ook al zingt Tony Hadley volgens velen gelikt en teveel binnen de lijntjes, het blijft een dijk van een stem, omringd door stuk voor stuk prima muzikanten en wie daaraan twijfelt moet op You Tube maar eens goed zoeken naar beelden van de Countdown Rocknight.
Commerciële kitsch?? Akkoord, maar wel het soort kitsch waar ik dol op ben!

Ik kan er ook nog steeds prima naar luisteren.

Ik heb van deze naast de LP de heruitgave op Disky uit 1996, waarbij ook nog een verhaaltje staat over de geschiedenis van de band.
Spandau Ballet was een van de voorlopers van de New Romantics met in den beginne heel aardige funky disco-achtige nummers.
Ze werden echter steeds gladder en belichaamden derhalve op het laatst vooral de foute kant van the eighties.
Op het laatst vooral nog populair bij de dames en salonfahig genoeg voor ons soort mensen die met de aardappel in de keel praten.
Nu heb ik toch een te gek groepje ontdekt, kearl.

Maar liefst 4 hits of bijna-hits leverde deze plaat op, te weten Only When You Leave (heel, heel veel gezien op Music Box), I'll Fly For You, Round And Round en Highly Strung.
Het is natuurlijk ubergladde popmuziek, met altijd een saxofoontje en glijerige toetsenpartijtjes.
De nummers worden gecrooned door Tony Hadley (een zelf verklaarde fan van Frank Sinatra) en immer, net als de rest van de band, keurig in het pak gestoken.
Ik vond en vind het nogal bloedeloos klinken, deze wannabe white soul.
Het herbeluisteren hiervan stoorde echter nou ook weer niet.
Beste nummers wat mij betreft I'll Fly For You en With The Pride.

Ik vind deze toch wel beter dan voorganger True,De productie en de nummers zijn net iets sterker en Parade heeft nog één voordeel,het bevat met I'll fly for you één van hun allermooiste nummers.

Kant A van dit album vind ik erg leuk, de singles zijn gewoon lekkere 80's pop songs.

De rest van de nummer zijn behoorlijk genoeg om een voldoende te scoren, maar zo leuk als de voorgangers is het inderdaad niet. Iets te gemaakt.. teveel gericht op scoren van grote hits.

Ze werden altijd met Duran Duran in een zin genoemd vanwege de zogenaamde "rivaliteit" die door de media werd gecreeerd. Ze waren dikke maten onderling.. Maar ooit is er op de Britse tv een quiz georganiseerd tussen de bandleden onderling, die met grote voorsprong is gewonnen door de mannen van Duran Duran..

Ook muzikaal gezien vind ik dat Duran Duran die slag dik heeft gewonnen.. al blijkt wel uit het boek van Andy Taylor dat die tv quiz is gewonnen door vals te spelen .. maar ja, waren ze toch slimmer...

With the pride draagt alles.

Dat is inderdaad een van de sterkste tracks van deze plaat. Samen met de singles maakt dat toch een redelijk album wat dus meer neigt naar een voldoende dan een onvoldoende score.

De stem van Hadley blijft sowieso prettig om te horen, ook op bagger nummers.

De nummers zitten op zich goed in elkaar, er wordt vakkundig gemusiceerd en hitgevoelig is het zeker maar het is mij te glad, te spanningsloos, te bloedeloos. Ik zal nooit de radio afzetten als ik een nummer van Spandau Ballet hoor maar echt geboeid word ik ook niet.

Vandaag zit ik in de jaren tachtig mood. Dus dan maar weer eens naar deze plaat luisteren. In de jaren tachtig had ik ze niet zo hoog zitten. Had het meer op met Talk Talk en Tears for Fears en als ik deze plaat beluister dan weer ik ook weer waarom.

Only When You Leave kennen we allemaal wel, Highly Strung heeft de typische blazers waar veel bands in de jaren tachtig hun muziek van voorzien. I'll Fly for You moest volgens mijn geheugen het beste nummer van de plaat zijn maar kennelijk liet mijn geheugen me weer in de steek. Vind dit nu slappe hap. Nature of the Beast vult het album en de rest ook.