The Alan Parsons Project - Vulture Culture (1985)

VULTURE CULTURE

... is de hoorbare opvolger van het succesalbum AMONIA AVENUE. Beide albums zouden ongeveer gelijktijdig geschreven en opgenomen zijn, hoewel het toch geen dubbelelpee werd.


Let's talk about me opent het album meteen in crescendo. Wellicht de grootste radiohit en met veel overtuigingskracht gezongen. Een klassieker.

Seperate Lives is een APP song die weer wat meer in dat ritmische, bijna electronische keurslijf zit. Geen hoogvlieger, maar radiovriendelijke pop.

Days are Numbers is misschien wel een van APPs zoetste songs. Het gitaararrangement is zeer sfeervol en de melodieuze zanglijn is hartverwarmend.

Sooner or later lijkt een beetje op Don't answer me, zowel qua ritme als vocale inkleuring. Maar is net omwille van dat déja entendu minder pakkend.

Vulture Culture opent met een iets experimenteler geluid. Dit nummer kan me met moeite overtuigen. Vooral de zang vind ik niet zo mooi. Een beetje Steely Dan.

Hawkeye is de obligatoire instrumental. Een aanstekelijk ritme en een enkele mooie saxofoonlijnen maken het opnieuw tot een geslaagd avontuur.

The Same old Sun is een ijzersterke afsluiter. Leunt symfonisch dicht aan bij Amonia Avenue. Heel mooi vind ik het soms "barokke" arrangement in de strofes.


Somebody out there lag lang in balans met het titelnummer als track om niet opgenomen te worden in de tracklist van mijn zelfgemaakt CD (zie ook AMONIA AVENUE). Ik hoor te veel APP clichees die er niet in slagen om een geheel te smeden.

Okee, dus Alan Parsons ontdekt de jaren tachtig en gaat mee in de synthesizersound... Toen die "synthpop"-platen verschenen deed ik er druk aan mee en kon ik het allemaal goed smaken, maar momenteel vormt de eerste helft van de 80's voor mij zo ongeveer de minst interessante periode van de popmuziek (als je periode-overstijgende genres als disco en hip-hop buiten beschouwing laat) en luister ik eigenlijk zelden of nooit meer naar de muziek die ik toen zoveel draaide. Merkwaardig genoeg eigenlijk stoor ik me bij Vulture culture niet of nauwelijks aan de gedateerde of beter gezegd eenvoudig te dateren sound van de meeste nummers (ik hoor Depeche Mode, een Cars-gitaartje, de invloed van The Police, When the rain begins to fall en het toetsengeluid dat bij een band als Toontje Lager ook zo prominent aanwezig was), en dat komt vermoedelijk omdat het totaalgeluid zoals altijd bij APP zo strak en sober is gehouden. Bovendien moet ik zeggen dat er naast een paar matige nummers en de ronduit vervelende titeltrack ook vier nummers opstaan die ik qua compositie, arrangement en zang echt geweldig vind: het lekker spetterende openingsnummer, Separate lives met z'n verdrietige refrein, Days are numbers met Chris Rainbow als enige mogelijke zanger, en Somebody out there met z'n hectische refrein vol treffende paranoia. Tja, ik kan me voorstellen dat het voor jaren-70-artiesten moeilijk was om zich in die tijden vol muzikale veranderingen en visuele uitdagingen (MTV) in zowel artistiek als commercieel opzicht staande te houden, maar dit is toch een alleszins waardige poging daartoe.

Ik ben toch blij dat dit album niet samen met Ammonia Avenue is uitgebracht, anders zou de score voor dat album toch beduidend lager zijn geworden. Opener Let's Talk About Me is in dat geval nog best hoopvol, maar het gros van wat er daarna komt voelt vooral oppervlakkig aan. Ik weet dat Ammonia Avenue bij fans al wat slechter valt, maar die songs voelden voor mij toch beduidend gelaagder aan dan wat ik hier hoor. Days Are Numbers (The Traveller) voelt helemaal aan als compleet inwisselbaar met andere jaren '80 songs en dit ondanks de vrij mooie zang van Chris Rainbow. Sooner Or Later valt precies in dezelfde valkuil.

De tweede kant voelt wat meer up-tempo en iets spannender aan. Bij Somebody Out There schrik ik in ieder geval wakker als ik Colin Blunstone hoor, maar de compositie zelf doet me alsnog denken aan een motivational montage-song uit een jaren '80 sportfilm. The Same Old Song is beduidend het beste nummer van het album, maar op een ander APP album was het niet boven middenmoot geweest. Jammer, maar dit is het voor mij gewoon niet.

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. The Turn Of A Friendly Card
4. I Robot
5. Eye In The Sky
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Vulture Culture

inderdaad smaken verschillen. Och het is geen slecht album maar wel veel van het zelfde wat we al kenden.
En helaas niet beter......