The Alan Parsons Project - Vulture Culture (1985)

Typisch vind ik dat ik tales of i robot niet meer helemaal af kan luisteren. Geweest, verleden tijd, ik heb er niets meer mee. En als ik deze hoor, is toch een beetje tijdloos. En jij gaat 'm ook nog met 'n halfje verlagen:

Had ik maar niks gezegd...

Er was een tijd (Opa verteld ) dat een APP album bij release in de avonduren integraal werd gedraaid. Dat gebeurde bij TROS radio. Het laatste album dat die eer te beurt viel was 'Turn Of A Friendly Card'. Daarna ging het met de populariteit schrikbarend hard achteruit.
Toen 'Vulture Culture' uitkwam was er zelfs sprake van een anti APP stemming. Tot overmaat van ramp vergeleek Muziekrant Oor in een recensie van 'Vulture Culture' de APP met een oom, die op een feestje een mop vertelde die iedereen van zijn stoel liet vallen van het lachen. Op het tweede feestje kwam oom aandraven met dezelfde mop en ook deze keer moesten de meesten nog lachen. Bij feestje drie dachten de meesten al hij zal toch niet weer dat mopje vertellen en na feestje nummers vier en vijf dacht iedereen: "Kerel, hou alsjeblieft je bek met die ouwe meuk van je".
Het zal me niet verbazen als deze recensie, waarvan ik me kan herinneren dat ie tekstueel heel mooi opgebouwd was, mede de oorzaak is geweest van de matige ontvangst bij het publiek.
Toen APP doorbrak konden ze in Nederland niks fout doen, 10 jaar later konden ze niks meer goed doen. Zo leek het tenminste.

Je slaat de spijker op z'n kop, nlkink ! Zo rond 1984 was er een omslag in de stemming rond de muziek uit de jaren '70 en in het bijzonder de symfo/progrock die in dat decennium ontstond. Ze konden niks goed meer doen. Stemmingmakerij was het, niet alleen onder journalisten van het overjarige hippiekrantje Oor, maar ook breder. Volkskrant, Vara, Vpro, het was de mode om te spugen op kwaliteitsrock. Supertramp, Alan Parsons, Moody Blues, Electric Light Orchestra - het was ineens hip om die uit het raam te mikken in ruil voor onbeduidende synth-bandjes en in zwart gehulde grafpunkers die hooguit 3 akkoorden uit hun gitaar kregen. Zoals je ziet, kan ik me er nog licht over opwinden.

Eerlijk is eerlijk, Vulture Culture was niet het beste album ever van tAPP. maar toch wel een poging nog enigszins mee te gaan met de tijd en zeker vaktechnisch in orde: goede composities, goed gespeeld en gezongen. Maar dat mocht niet meer van de wijsneuzen ...

Wat de muziekpers heb je waarschijnlijk wel een punt Fedde. Prog/ symfo kon niet veel meer goed doen, al werd Marillion als nieuwe lichting progband toch wel aardig onthaald.
Je opmerking betreft de synthbands en grafpunkers vind ik dan weer kort door de bocht.
Punk was er nauwelijks meer in de 80's, wel heel goede New Wave bands ( natuurlijk ook niet alles, maar die heb je in de prog ook hoor.)
En goede synthbands waren er zeker ook.
Het kan je smaak misschien niet zijn, maar deze lichting kon er natuurlijk ook niets aan doen dat Progessieve rock niet meer zo in de smaak viel.
Ook niet altijd terecht overigens.

Beetje kort door de bocht inderdaad, maar daarin zit misschien de emotie.
Goede synthbands waren er zeker ook, maar dat afzetten tegen wat was, dat heb ik altijd als onterecht ervaren.

Deze en de voorganger waren in de ontwikkelingsfase een dubbelalbum.
Dat hoor je goed aan de songs die in elkaars verlengde liggen.

Ik heb me altijd afgevraagd of er misschien om budgettaire redenen gesnoeid werd in het plan?

Want Ammonia Avenue werd naar goede gewoonte wel nog met volledig orkest ingeblikt.
Op Vulture Culture is de orkestratie achterwege gebleven of komt ze uit een... digitaal doosje.

Klopt, dit was eigenlijk plaat 2 van het dubbelalbum Ammonia Avenue. Het kwam er niet van. Ik heb weleens gehoord dat de vinylprijs door de hoge dollarkoers ervoor zorgde dat dubbelalbums te duur werden. Je kon er immers niet 2x de prijs voor vragen van een enkele plaat.

Ik kon mij er destijds ook wel een beetje over opwinden. Maar uiteindelijk is alles toch weer redelijk goed gekomen. Veel "synthesizer bandjes en grafpunkers" hebben slechts een paar jaar gefigureerd en slechts enkelen hebben de geschiedenisboekjes weten te halen. Een kleine rimpel in de rock oceaan.

Dus wie uiteindelijk de langste adem had, lijkt mij niet zo moeilijk te raden. Dat neemt niet weg, dat een deel van de kritiek, op bands die je noemde maar ik zal daar ook bijvoorbeeld Genesis, Queen en Pink Floyd bij zetten, terecht was.

Kijk de gemiddelde waarderingen er maar op na: ze zaten muzikaal op dood spoor nadat ze niet meer in staat bleken grote jaren '70 successen, in compositie en uitvoering, te evenaren. Ze konden het gewoon niet meer of ze dachten (ten onrechte) dat alles wat ze uitbrachten toch wel zou worden verkocht of ze meenden (ook ten onrechte) dat ze mee moesten met de muzikale grillen van de dag. Dus in plaats van trendsetter werden ze trendvolger.

Het probleem zat 'm deels in de jaarlijkse verplichting om met een nieuw album te verschijnen.

Andersom waren er natuurlijk ook best nieuwe bandjes en artiesten die wel leuke dingen maakten. Het is alleen jammer dat dat om de één of andere reden moest worden afgezet tegen de bekende artiesten van die tijd. Het is grappig om te horen dat heel veel van de "nieuwe generatie" in de loop van de tijd met dezelfde problemen te kampen kregen en muzikaal steeds verder naar het midden van de weg opschoven.

Het Alan Parsons Project had halverwege de jaren '80 in commerciële verkopen ogenschijnlijk weinig moeite om mee te komen. Alleen muzikaal was er in een paar jaar tijd natuurlijk behoorlijk wat water bij de wijn gedaan. Laten we eerlijk zijn, het niveau van Tales of Mystery and Imagination of I Robot is op Vulture Culture wel heel erg ver te zoeken.

De intrigerende vraag is hier altijd: waarom? Zouden Parsons en Woolfson het wel prima vinden zo, liepen ze er toch wel leuk mee binnen of waren de ideeën een beetje op. Waren ze misschien bang voor kritiek die toch wel kwam?
Ze hadden zichzelf meer tijd moeten gunnen om met mooi serieus werk een tegenwicht te kunnen bieden aan de waan van de tijd. Dat zegt niets over meer of minder "moderniseren" van hun muziek.

Dus ja, de symfo en ook veel andere oudere bands uit die tijd lieten het er een beetje bij zitten. Er was niet per se algehele malaise. Nieuwe symfo als dat van het juist opgekomen Marillion liet horen dat het genre op zich niet was uitgestorven.

Maar veel oudjes waren te snel tevreden met hun nieuwe werk. En dat was ten onrechte.

Ik vind dat je het inderdaad wel in het juiste perspectief zet en nuanceert musician. Daarmee neem ik de scherpe kantjes van mijn reactie (nogmaals) terug. Frustraties kwijt. Dat lucht op.

De stuurloosheid van veel bands die een decennium eerder nog de toon aangaven is vaak wel stuitend geweest in de jaren '80. Onzeker over zichzelf sloten ze compromis na compromis en leverden artistiek veel in. Productioneel technisch werd er nog wel vooruitgang geboekt.

Je kunt het rijtje langer maken; Camel, Yes, Steve Winwood, ik noem maar wat, en zelfs de meer eigenzinnig bekend staande Neil Young en Bob Dylan. Ook zij maakten een 'move' in the eighties.

De schaamte voorbij hebben veel bands zich toch behoorlijk gerehabiliteerd, dacht ik, vooral sinds de millenniumwisseling. Het eigen geluid mocht weer klinken, mede vanuit een nostalgische hang naar de jaren '70. Stampvolle arena's en rocktempels als bewijs voor de herleefde aandacht.

En Marillion, ja die stapte in het gat dat Genesis 'oude stijl' had achtergelaten en waarvoor nog heel wat liefhebbers te vinden waren. Geldt ook voor superrockformaties als Asia.

Maar om terug te komen op de discussie bij deze plaat. Vulture Culture was ook volop een compromis. Mainstream voor de Amerikaanse smaak en markt gemaakt. In Duitsland doet dat het dan ook altijd nog wel goed, maar elders in Europa werd het gezien als onvolwaardig. Er mocht op grond van de eerste albums veel meer verwacht worden. Parsons en Woolfson zagen dit zelf ook wel in en kozen op het volgende album voor een frissere aanpak, weliswaar nog steeds achterna gezeten door de tijdgeest. Het ging ook allemaal zo snel ...

Het eigenaardige vind ik daarbij dat er met een aantal symforock en gevestigde bands ook al een keer werd afgerekend in 1976/1977. In het kielzog van The Sex Pistols, The Clash en hun punkstroming werden bands als Yes, Genesis en Pink Floyd afgeserveerd als pretentieuze halve garen die zich gehuld in soepjurken bij optredens gedroegen als oppergoden van de wansmaak. Gevestigde groepen als Rolling Stones en The Who kregen het predikaat 'Dinosaur band'. Bij Yes kreeg vooral Rick Wakeman de volle laag, bij de 'dinosaurs' was Mick Jagger het haasje. Vanaf het moment dat Pete Townsend van The Who vernam hoe de punkers over hem dachten begon bij hem de twijfel te knagen en zette hij zowel zichzelf als zijn groep ter discussie om er uiteindelijk in 1984 (voorlopig naar nu blijkt) het bijltje bij neer te gooien. Als Kinksfan verbaast het me dat de groep van Ray en Dave Davies buiten schot bleef. Misschien was het omdat deze groep rond 1976 niet zozeer in Groot Brittannie actief was maar in de VS. Bovendien waren ze in Engeland een cult band geworden. Wel waren er in de punkstroming bewonderaars als Paul Weller en Chrissie Hynde actief die deze groep altijd zijn blijven bewonderen, niet in de laatste plaats door hun oude werk te coveren met een punkrandje.
Op de een of andere manier is de punk periode afrekening helemaal aan APP (en ook aan Queen) voorbijgegaan en hebben bands als Yes en Genesis eigenlijk al twee keer een opdoffer te verwerken gehad.

Best wel een goede omschrijving, geen hater o.i.d. ik heb voor die groepen best wel goede waarderingen in mijn stemgedrag staan, maar wat recht is dat is nu eenmaal recht

En wat krom was, blijft krom.

De progrockbands van de jaren '70 waren grotendeels zelf verantwoordelijk voor dat ze in de jaren '80 veel kritiek te verwerken kregen. Het progressieve hebben ze ingeruild voor commerciële zekerheid op de Amerikaanse markt. Pink Floyd, Yes, Genesis, ELO, Supertramp, Moody Blues en ook APP ... allemaal schakelden ze rond 1984 over tot AOR, een gelikte, Amerikaanse vorm van progrock waarbij het progressieve ver te zoeken was en gladde synths en syndrums steeds meer werden gebruikt. Een band als Marillion die de progrock trouw bleef kreeg wel veel bijval van de pers.

Had ik dat al niet nader verklaard ? Maar het was niet allemaal eigen schuld; de druk van de grote maatschappijen was er ook, met als wapen al dan niet contractverlenging. Voorbeeld: The Single Factor van Camel. Niemand was er bij mee, maar het 'moest'. En het publiek wilde echt wat anders. Boe-gejoel bij lange gitaarsolo's. Ik heb het nog meegemaakt.

Halverwege de jaren '80 zat de platenindustrie in een crisis. De platenmaatschappijen wilden inkomsten en de bands werden onder druk gezet om hun muziek toegankelijker te maken of te schikken naar de heersende trends en vaker albums (en singles) uit te brengen met dalende kwaliteit tot gevolg.

Zo was het precies, LucM. Er moest geld verdiend worden. Ook de introductie van de CD kostte in de beginjaren meer dan dat het opleverde. Daarom werd de muziek zo schraal. En niet alleen omdat er gebrek was aan inspiratie.

Het is ook een erg normale evolutie.

Op een bepaald moment heb je als band een statement gemaakt met je eigen, unieke sound.
Jezelf blijven heruitvinden is alleen de allergrootsten gegeven... en die slaan de bal soms ook mis.

Als je als muzikant brood op de plank wil,
pas je je na een tijdje aan de wetten van vraag en aanbod aan.

Ik hou erg veel van de muziek van APP.
Maar ik heb ze eigenlijk nooit echt als een progrock band gezien.

Hun muziek was wel programmatisch maar hield altijd de vinger aan de poppols.
Vooral op de albums I Robot, Pyramid, Eve en The Turn of a Friendly Card verwerken
Parsons en Woolfson heel wat elementen uit de toenmalige popcultuur in hun nummers.

Vanaf Eye in the Sky consolideren ze hun eigen sound.
Op die manier zetten ze zichzelf automatisch in de hoek van de AOR.

Ik heb daar eigenlijk geen problemen mee.
Op de meeste albums staat voldoende lekkers.

Lekkers genoeg, dazzler.
Popcultuur staat nooit op zichzelf. Er is ook zoiets als het tijdsgewricht. Zaken evolueren door de tijd, de veranderingen in de maatschappij, de mode, de trends. Dat heeft een eigen dynamiek waaraan niemand zich kan onttrekken. En APP ging ook mee met de tijd. Het moest allemaal wat strakker en zakelijker in die tijdgeest. Even geen dromerijtjes meer. Maar kwaliteit bleef het houden en daarom kom ik toch nog tot 4 sterren en draai dit vaker dan bijvoorbeeld I Robot, dat misschien artistiek beter is. Ik ben ook maar een mens die gewoon een lekker muziekje voor in de auto wil.

Mooi gesproken Fedde !

Opnieuw helaas meer van het zelfde. Het framework staat vast, de klankkleur staat vast, de instrumentatie staat vast, etc, etc. Het is allemaal zo voorspelbaar en niet spannend.

Slappe hap, te veel de MOR 80s sound. Inderdaad helaas zoals veel grote bands medio jaren '80.

Okee, dus Alan Parsons ontdekt de jaren tachtig en gaat mee in de synthesizersound... Toen die "synthpop"-platen verschenen deed ik er druk aan mee en kon ik het allemaal goed smaken, maar momenteel vormt de eerste helft van de 80's voor mij zo ongeveer de minst interessante periode van de popmuziek (als je periode-overstijgende genres als disco en hip-hop buiten beschouwing laat) en luister ik eigenlijk zelden of nooit meer naar de muziek die ik toen zoveel draaide. Merkwaardig genoeg eigenlijk stoor ik me bij Vulture culture niet of nauwelijks aan de gedateerde of beter gezegd eenvoudig te dateren sound van de meeste nummers (ik hoor Depeche Mode, een Cars-gitaartje, de invloed van The Police, When the rain begins to fall en het toetsengeluid dat bij een band als Toontje Lager ook zo prominent aanwezig was), en dat komt vermoedelijk omdat het totaalgeluid zoals altijd bij APP zo strak en sober is gehouden. Bovendien moet ik zeggen dat er naast een paar matige nummers en de ronduit vervelende titeltrack ook vier nummers opstaan die ik qua compositie, arrangement en zang echt geweldig vind: het lekker spetterende openingsnummer, Separate lives met z'n verdrietige refrein, Days are numbers met Chris Rainbow als enige mogelijke zanger, en Somebody out there met z'n hectische refrein vol treffende paranoia. Tja, ik kan me voorstellen dat het voor jaren-70-artiesten moeilijk was om zich in die tijden vol muzikale veranderingen en visuele uitdagingen (MTV) in zowel artistiek als commercieel opzicht staande te houden, maar dit is toch een alleszins waardige poging daartoe.

foei foei foei



Tracks 1, 6 en 8 tillen het album voor mij nog net boven de middelmaat.

De eerste helft van de 80's vind ik net een stuk interessanter dan de tweede helft van de jaren '80.
Ik vind het openingsnummer duidelijk het beste op dit album maar globaal is dat onder de maat naar APP-maatstaven.

Lichtgewicht in de reeks. Maar afzonderlijk toch ook best sterke nummers als: Let's Talk About Me, Sooner Or Later en The Same Old Sun. De fraaie orkestarrangementen, zoals we die van andere albums kennen, moeten we hier missen en misschien doet dat het wel wat steriel klinken.

Pas de remasters gekocht van APP. Ik had veel albums alleen op vinyl. Na het weer opnieuw beluisteren van dit album valt het me (weer) op hoe lekker dit album wegluistert. Het mag dan, zoals iemand al eerder stelde, de B kant van Ammonia Ave zijn, maar wel een lekkere B kant. ?

Ik ben toch blij dat dit album niet samen met Ammonia Avenue is uitgebracht, anders zou de score voor dat album toch beduidend lager zijn geworden. Opener Let's Talk About Me is in dat geval nog best hoopvol, maar het gros van wat er daarna komt voelt vooral oppervlakkig aan. Ik weet dat Ammonia Avenue bij fans al wat slechter valt, maar die songs voelden voor mij toch beduidend gelaagder aan dan wat ik hier hoor. Days Are Numbers (The Traveller) voelt helemaal aan als compleet inwisselbaar met andere jaren '80 songs en dit ondanks de vrij mooie zang van Chris Rainbow. Sooner Or Later valt precies in dezelfde valkuil.

De tweede kant voelt wat meer up-tempo en iets spannender aan. Bij Somebody Out There schrik ik in ieder geval wakker als ik Colin Blunstone hoor, maar de compositie zelf doet me alsnog denken aan een motivational montage-song uit een jaren '80 sportfilm. The Same Old Song is beduidend het beste nummer van het album, maar op een ander APP album was het niet boven middenmoot geweest. Jammer, maar dit is het voor mij gewoon niet.

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. The Turn Of A Friendly Card
4. I Robot
5. Eye In The Sky
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Vulture Culture

Saai.

Van symfo/prog is eigenlijk al geen sprake meer. Dit is typische jaren '80 AOR en daarmee heeft ook tAPP voor de mode en wat veilig is qua opbrengsten. De opener die verschrikkelijk veel denken aan Supertramp. De rest is eenvoudig, radiovriendelijk en heel onmemorabel. Een paar keer dit album op gehad, maar geen zin meer om het nog op te zetten. Soms komen de heren nog met leuke deuntjes, maar positiever gaan mijn commentaar niet worden.

Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Vulture Culture

Het concept en de orkestrale begeleiding heeft APP over boord gegooid, dit neigt erg naar AOR en is duidelijk gericht op de Amerikaanse markt maar hiermee heeft APP aan kwaliteit en eigenheid ingeboet.

Ik ken eigenlijk alleen de single Let's Talk About Me.
Wel een verandering in stijl en met een A.O.R twist.
Op één of andere manier trok het mij niet aan om deze plaat te beluisteren.
Moest ik maar niet meer doen ook.