Philip Glass - Koyaanisqatsi (1983)

pesies,dat de rest niet boeiend is,dat de rest meer een herhaling is van hetzelfde

Nog nooit goed geluisterd naar albums als 'Glassworks' en 'Songs from liquid days' waarschijnlijk, dat is toch iets meer dan een herhaling van zichzelf. Vooral "Songs from liquid days" is super.

Opzich ironisch bij een componist die minimalistische muziek schrijft...

Deze score is misschien in een aantal opzichten minimalistisch (die kans is bij film-scores aanmerkelijk groter dan bij gewone albums, filmmuziek heeft de neiging om inderdaad nogal eens in herhaling te vallen), maar die albums die ik noemde zijn dat zeer zeker niet. Ik vind ze in ieder geval prachtig.

In herhaling vallen bij filmscores is echter in algemene zin geen 'technische stroming'' en dat is minimalisme wel.

Ja, goed, maar we begonnen de discussie bij eindeloze 'herhalingen' van muziek, ik dacht even dat dat minimalisme is en dat hij dat soms al of niet expres in zijn muziek doet, zoals zoveel filmmuziek schrijvers dat doen. Ik zeg echter alleen maar dat een aantal albums gewoon erg goed zijn en de moeite van het beluisteren waard. Dan is het een beetje jammer dat iemand bij een filmmuziek album begint (en gelijk al afhaakt) en niet bij een gewoon album, daar zit het repeterende karakter veel minder in.

Je hebt een ietswat verkeerde kijk op de term. Overigens is meer wel dan niet buiten Glass zijn filmmuziek zo. Zo verschillend is het echt niet.

(leg uit...)
Zal wel, daar begon ik de discussie ook niet over (of joy trouwens). Technieken zijn voor mij op dit punt niet van belang, ik ga af op mijn eigen oren. En die vertelden mij dat er zeer mooie muziek uit mijn stereotoren kwam b.v. gedurende het afdraaien van "Songs from liquid days".

ik vind dit het enige relevante werkje van glass, dat is wat ik zei, dat jij ander werk goed vind, prima

Ik zou erg graag de heropname uit 1998 op Nonesuch uitgebracht op deze site willen zien. Waarom wel drie keer "Music for 18 musicians" van Steve Reich?
Goed, ik voeg hem toe en wacht af wat ermee gedaan wordt.

Dan heeft ze nog nooit:"The Hours, Powaqqatsi & The Illusionist" gehoord want die zijn ook prachtig, vooral die laatste.

powaqqatsi, staat geen enkele review bij, how come?

Ik kom daarbij omdat ik ze gewoon prachtig vind. Vooral de Illusionist heeft dat duistere sfeertje en dan ook weer prachtig met die violen die er soms doorheen scharrelen gewooon geweldig!

Prachtige score van Glass. Een van zijn weinige werken waar ik de zang echt bij de muziek vind passen, zal wel komen omdat ze een melodie zingen die er goed bij past, met weinig tekst.
Die bassen op het eerste en laatste nummer zijn echt geniaal!

ik geef na aandachtig beluisteren de voorkeur aan deze, het origineel

dijk van een plaat waar je echt voor moet gaan zitten, liefst met de beelden erbij

5

Pruit Igoe en The Grid, vooral met beelden is een gigantisch hoogtepunt uit het ouver van Philip Glass

Deze film ooit als kleine jongen gezien en die maakte toen al een GEWELDIGE indruk op mij. Paar jaar geleden maar eens de dvd ingekopt, en toen lande ook volledig de muziek.

Sjonge jonge de muziek is voor mij ook belangrijk element waarom de film zo'n indruk maakt(e) prachtig.

Voor al jullie fans: toch ook maar eens gauw "Music for Candyman" beluisteren.... inclusief zangkoor dat zowel hemels als angstaanjagend tegelijkertijd kan klinken...

Mooie score is dit

Sinds gister deze geweldige soundtrack op vinyl.
Het valt me nu ineens op hoe sterk sommige stukken aan de ook al zo epische soundtrack van Interstellar doen denken.

Met name dat keyboard in het openingsnummer had zo in de film van Nolan gekund

Bij de openingsklanken van de film moest ik ook direct aan Interstellar denken, de soundtrack is prachtig en meeslepend.

Indien in de mood, een prachtig werkstuk.
Met de film in het zicht nog een stukje indrukwekkender.
Minimalisme in optima forma.
Prachtige coirzang werkelijk en heel indrukwekkende klanken.
Ook zonder film kun je je eigen belevingswereld er op loslaten.
Fraai ook hier en daar het gejaagde sfeertje, wat door een synthesizer perfect wordt weergegeven.
Met z'n allen op deze bol en maar gaan om het voor elkaar te boksen.
Daar tegenover toch ook de mysterieuze sfeer.

Prachtig album.

Heel mooi dit, de opvolger was dan toch wat minder. Volgens mij is het In Paradisium van Fauré een duidelijke inspiratie geweest.

Mooi. Zeker met de beelden erbij

Vanochtend een gedeelte gehoord in de 'Hart en ziel' lijst van Radio 4. Dat past misschien niet bij Music Meter, maar deze lijst heeft tegenwoordig wel een paar prachtige stukken van Philip Glass, Arvo Part, Ten Holt, Steve Reich.
In 1983 was deze muziek populairder bij een groep 'new wave' fans dan liefhebbers van klassiek. Eind jaren 70 begin jaren 80 was het best een spannende tijd voor muziekliefhebbers, aangezien muziek alle kanten opging en de voorheen duidelijke grenzen doorbroken werden.
Ik heb eerst de muziek leren kennen , daarna pas de film. De muziek maakte de eerste keer een onuitwisbare indruk op mij. Dit was zo totaal anders, zo uniek dat ik direct verkocht was. De herhalingen, de onheilspellende zang, het ritme, gebruik van synths, alles vond ik er mooi aan. De klassieke recensies waren over het algemeen vernietigend, terwijl de pop recensenten het album waardeerden. Nog steeds vind ik het een briljant album. Dit was ook de tijd dat ik bijvoorbeeld Satie leerde kennen door Reinbert de Leeuw bij het festival Pandora's Box. In ieder geval heb ik later nog ouder werk van Philip Glass beluisterd, waaronder Einstein on the Beach, maar dat was pittiger.
Dat Philip Glass nog steeds tussen pop en klassiek in zit blijkt dus wel uit de noteringen hier en in de hart en ziel lijst.

'New Age' fans bedoel je denk in plaats van 'New Wave'?

Nee, ik bedoel echt new wave fans. In Vinyl , het muziekblad voor de new wavers en alles wat daarom heen zat was er aandacht voor Philip Glass, maar ook Reich en denk ook aan Wim Mertens. De muziek ging alle kanten op, dat zag je ook in Vinyl. New wave, gothic, avant garde en op een gegeven moment ook Afriikaanse muziek (beruchte dansavonden in de Melkweg) Door het gebruik van de synths paste Philip Glass ook wel wat in deze tijd. Ik denk dat de film Koyaanisqatsi wel door new age-ers is omarmd. Maar het lijkt mij best pittig te mediteren op 'Vessels'. The Photographer een lp die later uitkwam werd trouwens neergesabeld door Vinyl, terwijl ik dat best een goed album vond, maar wel heel druk.
In ieder geval heeft Koyaanisqatsi nog helemaal niets verloren aan actualiteit en muzikaliteit, het blijft een prachtig intens album.