Bløf - Blauwe Ruis (2002)

Eigenlijk is "Blauwe Ruis" de enige echte rockplaat van Blof. Daarom vind ik deze Nederlandsetalige productie best aangenaam. Op een aantal nummers gaan de registers flink open, en dat kan ik meer waarderen dan de toch wat te vaak rustige nummers van de heren. De tracks "Blauwe Ruis", "Dichterbij dan Ooit" en "Mooie Dag" zijn wat mij betrft de hoogtepunten op deze beladen plaat. Want de dood van drummer Chris Gotte werpt toch een pijnlijke en mooie (muzikaal gezien) schaduw over deze plaat. Mooi eerbetoon aan hun gevallen kameraad.

Allereerst de opmerking dat ik geen uitgesproken Bløf-fan ben.

Afgaande op de albums die ik gehoord heb van ze, en waar mijn aandacht moeilijk bij blijft hangen, vind ik deze met afstand het beste wat ze gemaakt hebben.

Ik vermoed dat het komt omdat van een aantal nummers de emotie afknalt. Dit album fungeert als een soort rouw-proces voor de band na de dood van Chris en dat maakt dat sommige nummers onder je huid kruipen.

Persoonlijke favorieten zijn Mooie Dag (om stil van te worden), Dichterbij dan ooit en Blauwe Ruis. Maar de rest is ook zeker de moeite waard!

Tja Bløf, tegelijk één van de meest geliefde en meest verguisde bands van Nederland. Dat laatste eigenlijk bij het soort pers en publiek voor wie Nederlandstalige rock meestal toch al geen streepje voor heeft. Serieuze Nederlandse popmuziek komt (voor hen) bij voorkeur uit de Excelsior-stal en is dan ook meestal Engelstalig (of in een 'hippe-hiphop' vorm gegoten). Voor mij is dat toch anders, want ik besef terdege hoe naakt Nederlands voor ons klinkt en hoe moeilijk het ook is om een goede liedtekst te schrijven. Iets wat onze Engels-zingende artiesten dus wellicht overkomt bij Engelssprekend publiek. Misschien is het tekenend waarom zo weinig Nederlandse acts (buiten de Dance-scene dan) in de UK of Amerika aanslaan. Dus ik sta in beginsel sympathiek tegenover deze jongens. Toch komt het mij wel eens voor dat ik mij aan Bløf stoor: soms zo (nodeloos) zwaar op de hand en "op het scherpst van het mes" i.p.v. 'sne(d)e' in 'Boven' is bijvoorbeeld jammer en qua klankbeeld ook onnodig. Ook vind ik soms de liedjes qua melodie te eenvormig. Maar alleen al op basis van "Blauwe ruis" heeft Bløf haar plaats in het Pantheon van de Nederlandse popmuziek verdiend. Want hier klopt alles, qua inspiratie, tekst en muziek. Een indrukwekkend document en mooi eerbetoon aan Chris Götte.

Met afstand het best album van Blof! Voor mij zijn 'Nieuwe Maan', 'Diamanten' en 'Terug' de beste nummers op het album.