Lou Gramm - Long Hard Look (1989)

Wat heeft deze zeer matige plaat een hoog gemiddelde. Onbegrijpelijk. Het is gewoon slappe AOR rock zonder enige bezieling.

Om toch nog wat positiefs te melden : Opener Angel with a Dirty Face onttrekt zich enigszins aan de malaise en True Blue Love is in al zijn kneuterigheid een positief popliedje.

Totaal niet mee eens, fantastisch vervolg op zijn debuut solo plaat. Wat een klasse zanger was/is het toch !
Goede nummers, muziekanten en prima geproduceerd, alles is hier aanwezig. Ik draai zijn solo platen vaker dan de Foreigner platen.

Niet mee eens. Met top gitaristen als:

Vivian Campbell (Shadow King, Def Leppard, Riverdogs)
Dan Huff (Giant, Whitesnake)

heeft onze vriend een zeer sterk gitaar geluid in huis. Trouwens de gehel band ademt frisheid uit en staat als een huis. In Shadowking werd de samenwerking tussen Lou Gramm en Vivian Campbell voortgezet

Prima opvolger van een ook al prima voorganger wat mij betreft! Had de lp al tig keer in m'n handen gehad en laatst dan toch maar eens gekocht. Absoluut geen spijt van! De stem van Gramm is sowieso een zekerheidje maar ook de rest mag er zijn; Vivian Campbell, Nils Lofgren, Dan Huff en Bruce Turgon om er maar eens een paar te noemen. Toeval of niet; met Campbell en Turgon deed hij later nog het ook niet onverdienstelijke Shadow King project. Terug naar deze; Opener Angel with a dirty face zet gelijk de toon. Krachtige opener met schitterend refrein. En daarna gaat het eigenlijk gewoon op dezelfde voet verder. Enige minpuntje zou kunnen zijn dat er net iets teveel midtempo nummers opstaan. Hierdoor wordt het wellicht wat saai naar het einde toe. Maar slechts een kniesoor die daar over struikelt.

Blijft toch een van mijn favoriete platen, ook zijn eerste soloplaat trouwens.
De klasse spat er vanaf...

Lekkere plaat met een fijne stem . Het is natuurlijk geen hemelbestormende muziek ,maar wel op een vertrouwde en op kwaliteit gebaseerde basis gemaakt. Lekker voor erbij en wat ik zeg de stem van Gramm mag ik altijd in welk project dan ook graag horen. Ook Lofgren op de gitaar op sommige tracks maakt mij altijd blij . 3 sterren .

Lou Gramm was inmiddels ex-Foreigner, maar zet op Long Hard Look naadloos de muzikale lijn van zowel de groep als zijn solodebuut door. Melodieuze en stevige (adult oriented) rock, gedragen door zijn herkenbare en emotionele stem. Wel zou je kunnen zeggen dat het ieeeets minder stevig is. En toch vind ik dit een pak minder, eenvoudigweg omdat de meeste composities niet blijven hangen.

Opener Angel with a Dirty Face is vrij stevig en best leuk, daarna Just Between You and Me wat me sterk aan John Waite doet denken, maar de melodie is niet sterk genoeg. Hij schreef het met de bekende liedschrijfster Holly Knight, aan wie de Top 2000 in 2022 aandacht besteedde en ook hier had ze een gouden pen: top 10 in de Verenigde Staten en Canada, in Vlaanderen in februari 1990 #40, in Nederland deed het niets. Vandaar dat dit album indertijd volkomen mijn radar miste?
Broken Dreams heeft een koor gekregen, herinnerend aan die grote hit I Want to Know What Love Is; ik hou daar niet van. Dan twee nummers die me wel overtuigen: zowel True Blue Love als I'll Come Running hebben een pakkend refrein, iets wat bij deze adult oriented rock megabelangrijk is.

Hangin' on My Hip is vierkant, uptempo en stevig maar Gramm zingt over zijn top en de melodie is weer eens niet memorabel. Bij Warmest Rising Sun keert dat gospelkoor terug. Day One is aardiger maar ook niet meer, net als I'll Know When It's Over.
Tin Soldier is op zich een goed idee als cover (oorspronkelijk van The Small Faces uit 1967 en die periode klinkt door in instrumentatie en melodielijn), maar in de brug hoor je aankomen wat het refrein doet: Gramm gaat nét te ver met zijn stem en het resultaat is bijna schel.

Dan kun je grote namen aan boord hebben als Dan Huff van Giant, Vivian Campbell van Dio en Nils Lofgren van Bruce Springsteen, het helpt de magere melodieën niet. De oorzaak? Waar Bruce Turgon op Gramms debuut naast gitarist ook een belangrijk liedschrijver was, is diens laatste rol deels overgenomen door toetsenist Peter Wolf en diens werk pakt mij niet. Wel schreef hij met Gramm het eerste uitschietertje van de plaat, True Blue Runnin en Turgon pende met Gramm I'll Come Running neer. Laat onverlet dat ook Turgon op de voorganger meer pakkends componeerde.
Voor Long Hard Look een mager zesje voor wat eigenlijk een 5 is; het is dat Gramms stem een matig liedje menigmaal tot aardig weet te verheffen.

Ik was Foreigner en Gramm na 1987 helemaal uit het oor verloren, tot ik vorig jaar een afspeellijst van hun discografieën maakte. Dit album bleek één van de mindere. Gramm ging verder met "supergroep" Shadow King, enkele maanden daarvoor keerde Foreigner sterk terug met Unusual Heat.

Geweldig AOR album. Luister dit album zeer regelmatig.

Gramm is een held natuurlijk , beste AOR stem ooit en zijn eerste soloplaat was zeer de moeite waard, hier wordt het een slag minder helaas. De sound en de muzikanten zijn sterk, maar het songmateriaal is toch wel erg dunnetjes. Jammer want hier had veel meer ingezeten. 2,5 ster