Foreigner - Unusual Heat (1991)

Niks aan toe te voegen. Zo heb ik dat ook altijd gezien.

Dit zal denk ik deels ook te maken hebben gehad met de leeftijdscategorie.
Je bent nog vrij beïnvloedbaar op die leeftijd en erbij willen horen zal daar zeker aan bijdragen.
Ook ik heb mijn 'zondes' gehad, een periode metal, ''Seattle'' begin jaren 90, vlak daarna de hardcore.
Vreemd genoeg was mijn smaak toe ook al vrij breed. Ik kon Unusual Heat zo afwisselen met Sick of it All, om vervolgens een plaat van Van Morrison op te zetten.
Ik zwalkte alle kanten op en een objectieve maatstaf hierin is niet te vinden. Als ik het goed vond was het goed, en welke genre je eraan mee kon geven vond ik dan ook nooit zo boeiend.
Wat ik wel weet is dat ik diverse muzikale richtingen kan waarderen maar dat ik wel altijd een grote voorkeur heb gehad voor een traditionele band opstelling. Drums, bas, gitaar en zang, en dan met name Rhythm & blues uit de jaren 60 en 70. Niet geheel toevallig ontstond Foreigner in dat laatste decennium.

Uiteindelijk is dat ook de essentie wat mij betreft. Destijds dacht men, en ik ook, nog veel meer in hokjes. Als je hardrock/metal fan was dan 'mocht' je pop, rock en al het andere niet goed vinden. De wat meer conservatieve gedachte zeg maar. Ik kreeg pas later door dat helemaal niemand anders dan ikzelf mij hoeft te vertellen wat mooi is en wat niet. Ongeacht genre, stijl of wat dan ook

Dat klopt als een bus. Ik kan moeiteloos het ene moment Master of Puppets opzetten om vervolgens te genieten van de Eagles. Pantera kan heerlijk langs mij heen trekken om vervolgens het kamerbrede refrein van Foreigner's; I'll Fight for You mee te brullen. Grenzeloos genieten noemen we dat.

Haha zijn we gekloond?

Ik wissel al luisterend vaak scheurende gitaartjes af met andere stijlen. Zoals momenteel van Sammy Hagar naar het onbekende Alternative TV, omdat ik bezig ben met new wave. En daarna de volgende Accept op mijn lijstje.

Foreigner in topvorm verenigde het beste van de pop- en de rockwereld, daar komen mijn uiteenlopende smaken samen. Waar ik eergisteren achter kwam: de twee platen die Lou Gramm opnam bij Black Sheep (vóór Foreigner) én Lou Gramm Band (2009) ken ik niet. Heb alvast iets van de eerste en de laatste gedraaid. Eerste indrukken zijn zeker positief!

Maar ook Unusual Heat was dus een lekkere! Vier sterren geef ik niet snel, ik kom bij albums toch meestal rond de 3,5 ster uit, een dunne of vette 7. Deze verdient eenvoudigweg méér.

Zo kwam ik een tijd geleden via Watt muziek magazine - een blad uit de jaren 90 en in 98' ter ziele gegaan - op Royal Jelly. Een alternatieve rockband met een uitstekende zanger achter de microfoon.
De gitarist was lichtelijk beïnvloedt door Hendrix en het alternatieve randje gaf de degelijke hardrock, net een rafelrandje mee wat mijn interesse deed toenemen.

De zanger van dienst is een zekere Johnny Edwards....
Wat bleek Edwards was na Unusual Heat alweer gewipt ten faveure van de terugkeer van Lou Gramm. De desastreuze verkoopcijfers van Unusual Heat zullen aan die beslissing ook hebben bijgedragen.

Edwards bleek later zelf op het album Royal Jelly het meest tevreden terug te kijken. Het is de enige worp waar ik zonder kokhalzen naar mijzelf kan luisteren.
In mijn beleving is dat zwaar overdreven, ook op zijn werk met King Kobra en zijn plaat met Foreigner mag hij wat mij betreft met trots terugkijken.

Dat is dus het leuke aan Musicmeter, of het doornemen van oude muziekbladen, je komt interessante zaken te weten waar je voorheen geen benul van had.

Oneens met de meeste meningen hierboven helaas. Dit is een uitermate zwak Foreigner album met afstand de minste in hun catalogus. Dat ligt nog niet eens aan Edwards maar aan het ontstellend zwakke songmateriaal hier. De songs klinken als leftovers van andere sessies en blijven niet hangen(, misschien uitgezonderd Safe in my heart die is nog wel aardig.) Terwijl dat juist het sterke punt is van deze in mijn ogen beste AOR band aller tijden. Een grote miskleun was dit. En dat kan een keer gebeuren natuurlijk. 2 sterren voor de moeite.

Een klassieker is het niet maar om nu te stellen dat dit album bestaat uit ontstellend zwak songmateriaal is ook overdreven. Er staan een aantal goed gecomponeerde songs op dit schijfje. Echter de massa dacht anders.
Dat maakt het nog niet een heel sterk album maar met Edwards aan boord en tracks als Lowdown and Dirty, I'll Fight for You en de titelsong weten de heren toch echt wel te boeien.

'Lowdown and Dirty' is zeker een lekkere song. Verder kan ik mij niet zo snel iets van deze plaat herinneren. De tijd dat ik echt naar Foreigner luisterde licht ver achter mij. Misschien dat ik weer eens een Foreigner-bui heb, dan sla ik deze zeker niet over.

Deels prima nummers en deels wat anoniem en inwisselbaar. Zoals eigenlijk elk ander Foreigner album dus. De band heeft in mijn ogen nooit een klassieker uitgebracht in de zin dat het van begin tot eind genieten is. Deze Unusual heat luister ik in ieder geval liever dan Double vision en Mr. Moonlight.

Ik denk dat ik een beetje hetzelfde heb als jij, vielip. Ik erken de waarde die Foreigner heeft voor het zogenoemde AOR-subgenre, maar ik neig zelf nét even naar de wat stevigere varianten, waar we elkaar ook vaak treffen (Strangeways, Saga, Great White, Thunder, etc.) maar Foreigner heeft dan wel weer een aantal killer-ballads op hun naam staan. Ik mis bij Foreigner soms wat vuur, avontuur en vooral: gitaarsolo's.

Hun classic album is natuurlijk 4. Was een multi million seller absolute mijlpaal in het genre en door Classic Rock ook in de top 5 gezet van beste AOR albums aller tijden. Nummer 1 op die lijst was Escape van Journey.

Gedateerde slappe hap, vond ik lange tijd, inmiddels iets milder. Can't slow down ken ik niet goed, maar van alle andere albums is dit de minst imposante. Foreigner 4 is echt wel een albumklassieker, al was het alleen maar in het FM-rock gebied, en niet alleen vanwege de verkoopcijfers.

Oja 4 had ik 'even' over het hoofd gezien. Dat is inderdaad wel een klassieker. Zeker in het genre. Dat Classic Rock of welk ander blad of zender het album een bepaalde ranking toebedeeld scheelt me overigens niks. Die lijstjes zijn doorgaans eerder lachwekkend dan serieus te noemen. Verkoopcijfers zeggen ook niet alles maar wel meer in dat geval.

Nou ja toch wel leuk, Andere top 10 noteringen behalve Foreigner , Night Ranger -Midnight Madness, Strange ways -Native sons, Journey dus met Escape, Spys, Bryan Adams -Reckless, Asia-Asia ,Survivor-eye of the tiger, Heart -heart Boston Boston. Die spys en Survivor onterecht vind ik.

Als ik die titels lees dan worden mijn bedenkingen die ik bij lijstjes heb weer aardig bevestigd

Ach ja, ik trek me ook nooit zoveel aan van lijstjes. Maar als het gaat om een top-10 aller tijden van specifiek AOR-albums, dan vind ik dit geen slechte score. Nee, Spys (trouwens een spin-off van Foreigner) en Survivor horen daar niet in (ik zou op z'n minst Eye of the tiger inruilen voor Vital signs, wat ik een veel betere plaat vind). Maar verder zijn dat wel allemaal toppers, hoor. Al zijn het wel voor de hand liggende keuzes, namelijk de absolute megasellers op dit gebied. En wij weten als liefhebbers allemaal dat dit genre juist zoveel minder belende pareltjes telt...

En 4 is inderdaad de rockklassieker van Foreigner, wat mij betreft ook buiten dit specifieke genre.

Inmiddels zijn we een jaar verder en is het album nog meer gegroeid. Niet dat Unusual Heat veel geheimen in zich herbergt, integendeel zelfs, maar het muzikaal gebodene steekt gewoon heel degelijk in elkaar.
Fijne AOR met een geweldige Edwards achter de microfoon. Als ik de man in I'll Fight For You zijn stembanden hoor oprekken ben ik om. De beste man zorgt er hoogstpersoonlijk voor dat, in de basis wat eenvoudige songs als Ready For the Rain en Mountain of Love wat meer cachet krijgen.
Het zijn echter niet deze songs die de aandacht opeisen.
De titelsong, het achteloze maar met kamerbrede refreinen doorspekte No Hiding Place en het geweldige Low Down and Dirty eisen de aandacht op.
Het is in mijn ogen jammer dat het met Edwards alleen bij dit album is gebleven. In mijn ogen was hij een meer dan waardige vervanger van Lou Gramm, maar dat is een andere discussie.

halfje er bij. toch een stuk frisser en pittiger dan zijn voorganger. Die Edwards heeft ergen wel wat weg van John Waite en daarmee doet Unusual Heat mij af en toe ook wel wat parallellen trekken met Backlash van Bad English. En dat is geen vervelende vergelijking.

Ik vind het solo album van Mick Jones zelfs nog beter dan deze uitermate slappe bedoening.