Pete Rock - Hip Hop Underground Soul Classics (2003)

The Life I Live is te zalig

Zaterdag voor € 13 bij Fame gehaald. Klinkt vreselijk lekker !

Die van InI geef ik 4*
en die van Deda geef ik 3.5*

dat wordt dan 4* omdat The Life I Live zalig is

KrossRoads

Het is mij een beetje een raadsel waarom uitgerekend dit album zo goed gewaardeerd wordt. Ik heb niks tegen Pete Rock, integendeel zelfs, maar hier is hij weinig speciaal en de Petestrumentals, Soul Survivors etc. zijn al fijner dan dit, die Deda en Ini zijn ook niet echt briljante rappers of zo.
Leuke achtergrondhip-hop.

Bwa, ik vind Grap Luva en Rob-O (= InI) toch wel twee degelijke rappers. Beter dan bv. Pete Rock zelf...

Heb deze origineel.
En vind dit wel een topper.

Dit is gewoon de shit:) serieus.. een van de betere albums die ik ken. Die pete rock die me altijd weer weet te verassen met heerlijke summerbeats, die rust en de kalmte die ze uitstralen zijn echt heerlijk. En dan ook nog hele rustige rappers (voorkeur gaat uit naar INI) die deze shit gewoon compleet maken.

Zeker een 5 voor m'n broeder

wat ik nou niet helemaal snap... Dit zijn twee nooit uitgebrachte albums?? Kan iemand me uitleggen hoe het zit?

Wat ik wel weet is dat INI - Center of Attention (het eerste deel) een van de meest bootlegged album is in de hiphopgeschiedenis, vandaar dat het niet is uitgekomen toendertijd.

Er waren problemen met label Elektra (waren dat niet dezelfde fuckers die KMD naar de fuck hadden geholpen?)
Ze werkten totaal niet mee, en vreesden dat het album totaal niets ging opbrengen, en zeiden dat Pete Rock zn beats meer zoals die van Puffy moest producen

Weet niet of dit tegen de regels is, maar ik heb het album van INI op LP (de bootleg obviously). Op basis van dit album geef ik mijn stem van 4,5*.

Dat is idd tegen de regels .

Idd tegen de regels dan heb je maar de helft van het album gehoord

4,5 sterren voor de heerlijke beats. Was vijf sterren geweest als er meer afwisseling in had gezeten, 1 of 2 bangers (zoals die wel op Underground Classics, 2006, staan) had gemogen.
De MC's halen het gemiddelde naar beneden naar 4. Solide maar weinig boeiend. Om niet te zeggen slaapverwekkend.

Waarom maakt Pete niet een keer een heel album met een echt goede MC (die bij zijn stijl past natuurlijk, naast CL Smooth denk je dan toch gelijk aan een Nas of een GZA)?
Las een keer in een interview dat Pete Rock echt niet begreep waarom Nas na Illmatic nooit meer om beats heeft aangeklopt, en dat hij die Trackmasters shit op It Was Written niet zo waardeerde.

Het is zomer, weer tijd dus om deze plaat eens op te zetten!

Precies wat ik ook dacht, het stuk van InI is echt heel chill.

Het is mij echt een raadsel waarom deze twee albums nooit officieel zijn uitgebracht. Wat mij betreft is het eerste deel net zo goed als de twee klassiekers van PR en CL.

Ik vind de stem en articulatie van CL toch wel iets prettiger dan die van INI. Maar desondanks is dit (het INI-gedeelte welke ik op LP heb) erg goed. Alleen kan ik vaker naar de albums van PR & CL luisteren.

Problemen met de rechten vanwege een breuk met de uitgever volgens mij. Ze kwamen wel uit in de jaren '90 dmv bootlegging.

Wat wikipedia zegt:

Both albums were recorded in 1995, and were scheduled to be released through Pete Rock's Soul Brother Records label. The INI single, "Fakin' Jax", was released in that year and performed fairly well. Deda's song "Blah Uno" originally appeared on a live compilation released by Elektra which also gave a catalog number for the album which was then to be called "Every Man For Himself".(zie plaatjes van de LP cover) Unfortunately, Rock's distribution deal with Elektra Records fell through, and plans to release the albums were subsequently cancelled because of issues over ownership of the masters. Center Of Attention did, however, find its way onto the underground market through bootlegging.
In a 2006 interview, Pete Rock stated that BBE Records released this compilation without his permission.

Verder kan ik nog vertellen dat Pete Rock zelf in 2000 onofficieel de plaat heeft uitgebracht op zijn soul brother records. Met als cover de befaamde gezichtsuitbeelding van een 7 jaar oude Haile Selassie the 1st. De beroemdste keizer van Ethiopie. Volgens het rastafari is hij de reincarnatie van jezus.

Dat was omdat Nas boos was op Pete Rock. Pete Rock was namelijk vreemd gegaan met Nas voormalige vriending rond de recording periode van Illmatic. Dit las ik eens in een XXL artikel over de making van dat album.

Op Wikipedia worden jullie vermoedens bevestigd. Grap Luva (broertje van Pete Rock) is de producer van Microphonist Wanderlust en Spunk Bigga (vraag me niet wie dat is) zou verantwoordelijk zijn voor Don't You Love It. Zo op het gehoor is dit best plausibel, maar wikipedia geeft hiervoor geen bron aan. En zoals al eerder hier gezegd de BBE release spreekt in het artwork alleen over Pete Rock als producer. Alhoewel gezegd moet worden dat de credits redelijk karig zijn EN de release zonder toestemming van Pete Rock is uitgebracht. Wat wel eens gebeurt wanneer een record company mastertapes heeft liggen. Maar dan weten ze natuurlijk niet wie welke track precies heeft geproduceerd.
Ik geloof wikipedia na deze afweging.
BTW volgens wikipedia heeft Grap Luva ook 2 tracks op het album van Deda geproduceerd.

4,5* voor het album van InI en 3,5* voor het album van Deda. Ik vind dat Pete Rock het op Deda's deel ook wat minder heeft gedaan.

Leuk om trouwens al die Illmatic-stukjes terug te horen in de beats.

het album van INI zou officieel als maatstaf moeten dienen voor alle andere hiphopalbums. Zelden zo'n perfect geproduceerd album gehoord. Pete Rock levert hier wellicht zijn beste werk tot nog toe af, en INI heeft de rapstem waarvan vele pseudorappers dromen: rustig, duidelijk, rauw zonder hardcore te zijn.

Er zijn al veel albums gemaakt die als maatstaf kunnen dienen voor andere producers en rappers, zoals bv. Moment of Truth en Enter the Wu-tang of zelfs Kev Browns I do what I do. Maar vooral de eerste twee kan je moeilijk vergelijken wegens de aparte sound (Premo, Rza en Pete Rock verschillen immers zoveel van elkaar). Zelden heb ik echter het gevoel van: yeah, zo moet een hiphopalbum klinken. Dit benadert nu eens echt de perfectie. Ik denk dat iedereen het eens is dat Enter the Wu-Tang allesbehalve perfectie is. Vandaar dus ook dat dit album als dé maatstaf moet dienen. Zolang andere albums niet kunnen voldoen aan de producties op INI (zolang het natuurlijk vergelijkbaar blijft - dus geen Juvenile vergelijken met Pete Rock aub) verdient het geen 5*.

Jezus, nu moet ik toch wel heel wat albumscores gaan aanpassen...

Dat zal ik natuurlijk niet doen. Maar ik denk dat iedereen wel het gevoel kan onderschrijven. De gedachte van "daaaaamn, het kán dus wel, een album als dat van INI" plaatst je andere classics toch een tijdje in perspectief.

De laatste tijd had ik dat slechts bij één ander album, en dat was Dela's Changes of Atmosphere. En dan hoor ik dit, en ben ik weer helemaal in de war. Beter om mss geen vragen meer te stellen als: is dit nu het beste album ooit? Moet ik dan écht Enter the wu of Illmatic herzien qua scores? Etc.

Toch echt wel jammer dat ik Deda zijn stem niet echt dig. Zijn stem heeft soms iets weg van Biggie, maar klinkt nergens even relaxed als INI of Biggie himself. Hij lijkt zich wel een beetje te overrappen.

Dat gezegd zijnde, blijft het nog steeds een oerdegelijk album, maar de houdbaarheidsdatum van Deda's deel zal sneller overschreden zijn. INI's deel daarentegen is tijdloos.

Met andere woorden: 5* voor INI, 3,5* voor Deda= 4,25 en dus 4,5 . Ik geef dit album ook een plaats in mijn top-10, en hij staat er zelfs nog jaren stevig vrees ik. Want als je het eigenlijk louter realistisch bekijkt: als ik gewoon INI's deel geweldig vind, kan ik dus vooral die cd spelen. Het zij nu zo dat het een verzameling is met Deda's werk, maar dat doet niets af van het feit dat INI's werk al genoeg is om deze hoog te noteren.

InI is een groep.

ja mijn excuses. om een of andere manier verwijs ik altijd naar InI als een rapper, maar ik weet dat het een stuk of vijf rappers zijn waaronder Grap Luva.

Nu, doet niets af van mijn visie tov het album...

Deda vind ik beter dan INI, absoluut. Hij krijgt de fijnste beats en zijn energie en flow maakt veel goed voor de niet-zo-speciale rhymes

Echt een geweldig album, hiphop zoals het hoort te zijn.
Pete Rock is mijn absolute held en vind het album met I.N.I. dan zijn beste album ooit (hoewel beide met CL ook geweldig zijn). Vooral het legendarisch Fakin Jax en dan nog Step Up, Square 1 en The life i Live zijn paar van mijn favoriete tracks ooit.

Real Hiphop like it supposed to be!

InI - Grown Man Sport (4:36)

Sinds kort ben ik me meer gaan verdiepen in Pete Rock. Zo kwam ik ook op deze dubbelaar uit. Het album van InI is echt geweldig. Fakin Jax, No More Words en To Each His Own zijn prachtnummers. de DEDA cd beviel me iets minder, maar was ook heel goed te luisteren. De DEDA cd krijgt een 3* van mij, en InI zit ergens tussen 4 en 4,5. Ik kom dus uit op een 3,5*.