Robert Cray - Strong Persuader (1986)

Nou ja, Robert Cray laat zich graag een bluesman noemen..

wie zegt dat?

cray speelt bluesy muziek, maar een nummer als righ next door, of dont be afraid of the dark, dat kun je geen blues noemen, dat is pop met een bluesy randje

maar voordat ik ook nog eens in hokjes ga proppen, dit moet je helemaal niet vergelijken met een gallagher, appels en peren, heel duidelijk

nochtans zit deze plaat gewoon goed in elkaar, en als je der niet van houd en het nep blues vind, feel free om het af te zetten en een gallagher of om het even wat anders in je platespelert te proppe

Doorbraak album van deze bluesgitarist met soulinvloeden. "Right next door" was de grote hit.

handig he, popquiz a gogo

Right Next Door mag dan de grote hit zijn geweest, Foul Play en vooral Smoking Gun waren de betere singles. Het was een verrassende doorbraak voor deze man maar best wel terecht. Dit was een alleraardigst album.

zeer goei plaat , maar kan er mij iemand zeggen of er een goeie compilatie cd van de man is aub

cheers michel

er is The Ultimate Collection, dat is een 3 CD, waarvan er één een bonus/live CD is. en er zijn de ze 2:
Heavy Picks - 1999
The Best Of Robert Cray - 2002

ook er er een waar ik de naam van niet ken, die is laatst verschenen.

succes ermee

Gekocht omdat ik dacht dat het een grote naam in de blueswereld was.. Nou, het is dus niet eens blues.. zoals ik eerder las: pop met een blues randje..

ook leuk toch??

Toen ie uitkwam heb ik deze plaat echt veel gedraaid, maar gegeven moment was de sjeu er vanaf. Meestal ga je zo'n plaat na een jaar of wat toch weer regelmatig draaien, althans zo werkt dat bij mij, maar met Strong Persuader is het nooit zo ver gekomen. Het is allemaal net even te netjes en te braaf en gaat regelmatig gevaarlijk dicht naar geeuw-saai à la Chris Rea. Leuk als sfeermuziek bij een dineetje dus ......

duidelijk een rete chille plaat.

Solo op right next door is errug tof. I WOnder, Foul play, Still around enz gewoon allemaal goede liedjes

De titel van nummer 6 analyseert voor mij deze cd uitstekend.

Toch weer eens geprobeerd en ik moet zeggen dat 'Right Next Door' best leuk is en 'Smoking Gun' en 'I Wonder' erg goed zijn. Robert Cray is een prima gitarist en zijn solo's vind ik dan ook erg leuk, de rest loopt allemaal wel en het zit wel leuk in elkaar maar het is wel wat te gelikt en niet bijster interessant. Maargoed, een voldoende wil ik het eigenlijk toch wel geven.

Voor bluesmuziek klinkt dit inderdaad veel te gelikt, te netjes, te braaf, te gepolijst, te beredeneerd..... doet me denken aan rijke socialisten die dus "salon-socialisten" genoemd worden.
Dan is dit een salonbluesman.
Geen slechte plaat, maar om bovengenoemde redenen toch maar zo-zo.

Dit album heb ik nog op LP gehad, nu heb ik een compilatie-dubbel-CD van Robert Cray.
Het feit dat de muziek te gelikt is (dé pest van de jaren '80-albums) is ook voor mij het minpunt van dit album, maar Robert Cray is wel een uitstekende zanger, gitarist en songschrijver en dank zij hem kwam blues terug in de belangstelling.
Zijn vroegere werk dat niet op MuMe staat klinkt overigens iets rauwer.

Doordat die blues ontbreekt mist het geloofwaardigheid. Robert Cray is volgens mij helemaal geen strong persuader. Hij overtuigd mij in ieder geval niet. Ik verdenk hem ervan verzonnen verhaaltjes te zingen. Dat van die dame right next door, ik geloof daar niks van. In zijn dromen ja. Het is dus eigenlijk omgekeerd. Het mist blues omdat het niet waar is.

Hij schrijft inderdaad beeldende teksten, verzonnen of niet. Overigens neigt Robert Cray meer naar soul, al ben ik niet gauw geneigd een etiket op muziek te plakken.

Jeff Healy, Robert Cray de latere Gary Moore hebben allen een vorm van crossover blues gemaakt. Blues is dan; Robert Johnson, Muddy Waters, Walter Trout of Ik ben een gokker van Andre Hazes?
Kweetniet maar meneer Cactus wel.
Het is wat Joy zegt: Ut is wat ut is.
Robert is een prima gitarist die destijds m.n tot een breed publiek doorbrak met Right Next Door. Platen daarna deden niet zoveel meer behalve Don't be afraid of the dark.

Het heeft er voor mij i.i.g destijds ertoe bijdgedragen om me wat meer te verdiepen in wat dan allemaal blues genoemd word...dan kom je vanzelf muziek tegen die je al dan niet meer of minder aanspreekt. Dat dan toch dankzij de Robertjes en de Jefjes van die tijd.

Ongefundeerde badinerende uitspraken doen omdat het niet voldoet aan een persoonlijk verwachtingspatroon, stroken niet met de realiteit en de intensie waarmee iets gemaakt word.

Neemt niet weg, dat ik pakweg een Rory, Stevie of een Poppa meer zeggingskracht vind hebben. Daarmee kan dit nog wel een goed mainstream bluesy-pop album zijn.

Gefundeerde rake uitspraken linken aan zogenaamd niet uitgekomen verwachtingen als je deze al te zoete koek wel heel erg lekker vindt slaat ook nergens op.

Vanessa Mae mag ook mensen warm maken voor klassiek, dat wil niet zeggen dat wat ze maakt daarom ook goed gevonden moet worden.

Crossover kan spannend zijn, maar als crossover betekent dat er gereikt wordt naar de mainstream dan betekent dat meestal slappe kost.

En dat is precies wat Strong Persuader is.

Kan ik mij in vinden.

"Crossover" wordt aangeduid voor het vermengen van muziekstijlen die voordien los van elkaar bestonden. Zoals de funkrock van Red Hot Chili Peppers, metal-rap van Run DMC en later Rage Against the Machine alsook bv. de grunge (kruising traditionele (hard)rock met punk/new wave), triphop en jazzdance. Crossover heeft dus niets met mainstream te maken, noch met Robert Cray (die laveert tussen blues en soul, twee verwante stijlen).

Crossover kan vanalles met mainstream te maken hebben.

In some contexts the term "crossover" can have negative connotations, implying the watering-down of a music's distinctive qualities to accommodate to mass tastes.

bron: wikipedia

Correctie : ze staan onder de naam Robert Cray Band.

Natuurlijk kunnen crossoveracts naar de mainstream lonken maar crossover en mainstream zijn absoluut geen synoniemen.

Heeft iemand dan geschreven of gesuggereerd dat dat wel zo is?

Dit album doet me erg denken aan vroeger! Mijn vader draaide dit album grijs. Right Next Door en Smoking Gun waren de grootste hits van het album.

Het album vandaag voor 2 euro gekocht, wat een koopje!

Je had het van mij voor niks kunnen krijgen.

Dat dit album niet echt blues is, is waar. Robert Cray maakt gebruik van Blues invloeden vermengd met Soul. Op ander werk van hem hoor je meer Soulblues. Maar dit is wel een erg goed album. En het gelikte, dat is wel typisch jaren tachtig, ja. Gelukkig gebeurt dat nu wel minder.
Rober Cray heeft nochtans een erg herkenbaar geluid en hier staan echt hele mooie nummers op. Dit is overigens mijns inziens zeker niet het beste album van hem. Some Rainy Morning vind ik een geweldig album. Ook bluesier als je het mij vraagt.

Deze nu al 2 weken in de auto hij is wel lekker hoor
toch maar een halfje omhoog

Bijna 25 jaar geleden heb ik deze plaat heel veel gedraaid. Was wel een beetje een hype in die tijd. Ik moet zeggen dat hij bij herbeluistering na al die jaren niet tegenvalt. Is nog goed te pruimen, zonder dat het het predicaat 'spectaculair' verdient. Gepolijste blues en soul, maar net zonder een venijnig randje. Maar zeker acceptabel.

De nummers 1,3,5,7 & 8 bevallen me prima. De rest daarentegen vind ik helemaal niks.