Robert Cray - Strong Persuader (1986)

Ik herinner me iemand die toentertijd helemaal in de blues was en Robert Cray daarom verontwaardigd als "een verrader van zijn ras" omschreef. Geniaal! Feit is dat dit nog altijd klinkt als een klok, heerlijk helder en soepel, loopt als een trein. Geen meesterwerk, geen "echte" blues, gewoon een lekkere popplaat zonder pretenties. Misschien wel mijn meest gedraaide CD aller tijden: zal nooit in mijn top-10 of zelfs maar top-387 verschijnen, maar is gewoon altijd draaibaar. De eerste maten van Smoking gun bezorgen me nog altijd kippevel.

Net als bijvoorbeeld een Gary Moore zal Robert Cray altijd last houden van de discussie of zijn muziek ”echte” blues is. Nu vind ik die discussie sowieso al arbitrair en eigenlijk niet echt zinvol. Ook ik houd van rauwe, smerige en korrelige blues waar het glazuur van je tanden wordt gespeeld, maar ik houd ook van blues die toegankelijker en gepolijst klinkt. Voor mij is zoveel duidelijk dat muziek van Cray doorspekt is met de blues. Maar daarnaast voegt Robert Cray daar de nodige soul aan toe. Kwalificaties als soulblues of bluesy soul kan ik me dan ook volledig in vinden. Doordat The Memphis Horns er een behoorlijk potje op los blazen krijgt het album een nog soulvoller karakter. Los van de terminologie vind ik ”Strong Persuader” dus gewoon een erg goed album. ”Smoking Gun” is een heerlijke opener en het gitaarspel van Cray is om van te smullen. Het is niet overdreven op de voorgrond gezet, maar het is dienend aan het liedje en vooral de solo’s vind ik 100% blues. De gitaartonen van Robert Cray zijn prachtig, clean dat wel, maar ook dat vind ik dus fantastisch om naar te luisteren. Ook hoor ik af en toe een lekkere twang in zijn gitaarspel, bijvoorbeeld op het afsluitende ”New Blood”. ”Right Next Door (Because of Me)” blijft na al die jaren gewoon een heel mooi liedje. Over het geheel vind ik tevens de zangmelodieën op ”Strong Persuader” erg lekker. Het geeft het album een mooie flow mee. Dus, blues of niet, ik vind dit prachtig.