Robert Cray - Strong Persuader (1986)

Toch wel funest als je niet echt goed op een bluesplaat kan drinken. En zeg niet dat ik het niet geprobeerd heb!

"Around midnight, I heard him shout, unfaithful woman."
Wedden dat hij 'BITCH' zei, maar ja dat zet je gewoon niet in een tekst als nette bluesman.

Zelfs ik ken het en ik heb niks met blues. Right Next Door was een enorme hit en het album had ik destijds van iemand opgenomen op een bandje. Voornaamste reden dat het niet in de top 100 staat is omdat het doodsaai is, denk ik.

Dat het de tand des tijds niet echt doorstaan heeft ben ik het wel mee eens maaruh .....
Ik speelde in een blueskroeg in Arnhem toen deze net uit was en de eigenaar heeft 'm echt de hele avond en nacht opgehad. Er werd gewoon niks anders gedraaid als we niet stonden te spelen. Zo mooi vonden de liefhebbers het damaals dat ik geen enkele vorm van protest uit de toch volle kroeg gehoord heb ........... Dus in de 80s konden ze er wèl op drinken ...

Destijds op Lp gehad . Heeft mij nooit helemaal kunnen bekoren .
Cray is een prima gitarist en heeft een prettig soulvol stemgeluid .
Maar het is naar mijn idee te netjes gebracht . De liedjes deugen best wel , maar deze blues/soul stijl kent te weinig passie en overtuigingskracht .
Gebracht door musici die hun vak verstaan , maar vooral volgens het boekje hun ding doen hier .
Er blijft te weinig hangen om van een onvergetelijke plaat te spreken .

Blues moet in mijn ogen een beetje morsig zijn en niet zo aalglad als hier gebracht wordt. Laat onverlet dat het wel goeie pop-liedjes zijn, maar ik weet niet of dat de bedoeling is/was.

Ik herinner me iemand die toentertijd helemaal in de blues was en Robert Cray daarom verontwaardigd als "een verrader van zijn ras" omschreef. Geniaal! Feit is dat dit nog altijd klinkt als een klok, heerlijk helder en soepel, loopt als een trein. Geen meesterwerk, geen "echte" blues, gewoon een lekkere popplaat zonder pretenties. Misschien wel mijn meest gedraaide CD aller tijden: zal nooit in mijn top-10 of zelfs maar top-387 verschijnen, maar is gewoon altijd draaibaar. De eerste maten van Smoking gun bezorgen me nog altijd kippevel.

Dat heb ik ook. Ik vind het een heerlijke plaat en hij komt zeker niet voor in mijn toplijstjes (hooguit van de jaren 80, maar dat vind ik dan ook een heel mager decennium), maar ik kan er altijd weer van genieten. Ik waardeer dit bluesy popplaatje absoluut.

Heeft ook zeker te maken met jeugdsentiment. Deze plaat kwam uit toen ik negen jaar was. Ik kende alleen Right Next Door en ik vond het geweldig. Een jaar later kreeg ik een baksteen op mijn hoofd, raakte een minuut of tien bewusteloos, werd naar het ziekenhuis gebracht, kreeg hechtingen en had uiteindelijk slechts een behoorlijke hersenschudding. Ik hoefde een week niet naar school om te herstellen.
Mijn vader kocht dit album voor mij in de vorm van een origineel cassettebandje. Ik heb die week niets anders gedraaid. Ik vond alles magistraal. Ik heb compleet grijs en uiteindelijk ook letterlijk kapot gedraaid.

Zelfs de lyrics kon ik dromen en ik was pas 10 jaar, dus ik maakte daarin ook fouten. Ik beheerste het Engels natuurlijk nog niet zo als nu. In het nummer I Wonder zingt Robert Cray op een gegeven moment: "I tried to call you, you changed the number on me, I really wonder." Ik zong dan I tried to call you up...
Wist ik veel. In het Nederlands is het opbellen, dus waarom zou het dan niet in het Engels to call up zijn? Ik dacht echt dat ie dat zong. En vanochtend naar mijn werk toe, draaide ik dit plaatje weer (ik heb hem nu op cd, het is volgens mij mijn tweede cd die ik ooit kocht) en drie keer raden: Ik hoorde mezelf weer zingen: "I tried to call you up..."!!! Hahaha!!! Erg komisch om bij jezelf te merken hoe sommige dingen van vroeger uit nog zo vastgepind in je hoofd zitten.

Zo dacht ik altijd dat Mick Jagger vanwege sterk gekruid Indiaas eten obstipatie had: "I can't get no satisfaction, I can't get no curry action..." Zulke dingen komen nooit meer goed.

Die dingen komen idd nooit meer goed. In het nummer Sultans of Swing van Dire Straits komt de volgende tekst voor: Stop and you hold everything. Ik zong Stop in your hol everything!!

De beste aller tijden : Tina Turners Appelsap

Het was in de 2e helft van jaren 80 slecht gesteld met de aandacht voor de blues. Het was het begin van het CD tijdperk en alles moest zo gepolijst mogelijk klinken en dus hadden synthesizer bands en symfonische rockbands een behoorlijk voordeel. Robert Cray zal gedacht hebben: als ik de blues succesvol wil maken dan zal ik de sound ook wat gepolijster moeten maken en wellicht de blues wat minder nadrukkelijk naar voren laten komen. Hij huurde de Memphis Horns in en liet Peter Boe zijn keyboard goed naar voren komen. Zijn eigen gitaarspel liet hij zelfs maar sporadisch naar voren komen.

Robert Cray kreeg aldus een predikaat van gelikt en commerciele blues opgeplakt en of dat zo is? Nou luister zelf. Ik vind het commercieel verantwoord, maar hij haalt met het grootste gemak een voldoende. Cray heeft een prima soulvolle stem en de songs pakken je allemaal. Het probleem van commerciele muziek is vaak dat het je snel pakt, maar ook net zo snel weer loslaat. Dit album verveelt echter ook na een aantal luisterbeurten absoluut niet, zonder ook maar ergens uit te blinken. Best wel goed album.

Je hebt wel een goed punt met je analyse. Wellicht is het zo. Want als je kijkt naar bijvoorbeeld 'Some Rainy Morning' (mijn favoriete Cray album), dan zet hij de blues meer op de voorgrond. Minder glad, etc.

He Droombolus, speel je nog steeds in een band? Zo ja, wat voor muziek spelen juliie?

Ja zekers wel: blues-rock in Smokin' Dynamite

De naam klinkt alvast veelbelovend! Jammer, jullie staan niet op Spotify, had die laatste cd graag eens beluisterd.

Net als bijvoorbeeld een Gary Moore zal Robert Cray altijd last houden van de discussie of zijn muziek ”echte” blues is. Nu vind ik die discussie sowieso al arbitrair en eigenlijk niet echt zinvol. Ook ik houd van rauwe, smerige en korrelige blues waar het glazuur van je tanden wordt gespeeld, maar ik houd ook van blues die toegankelijker en gepolijst klinkt. Voor mij is zoveel duidelijk dat muziek van Cray doorspekt is met de blues. Maar daarnaast voegt Robert Cray daar de nodige soul aan toe. Kwalificaties als soulblues of bluesy soul kan ik me dan ook volledig in vinden. Doordat The Memphis Horns er een behoorlijk potje op los blazen krijgt het album een nog soulvoller karakter. Los van de terminologie vind ik ”Strong Persuader” dus gewoon een erg goed album. ”Smoking Gun” is een heerlijke opener en het gitaarspel van Cray is om van te smullen. Het is niet overdreven op de voorgrond gezet, maar het is dienend aan het liedje en vooral de solo’s vind ik 100% blues. De gitaartonen van Robert Cray zijn prachtig, clean dat wel, maar ook dat vind ik dus fantastisch om naar te luisteren. Ook hoor ik af en toe een lekkere twang in zijn gitaarspel, bijvoorbeeld op het afsluitende ”New Blood”. ”Right Next Door (Because of Me)” blijft na al die jaren gewoon een heel mooi liedje. Over het geheel vind ik tevens de zangmelodieën op ”Strong Persuader” erg lekker. Het geeft het album een mooie flow mee. Dus, blues of niet, ik vind dit prachtig.

Heerlijk album, alleen de laatste twee nummers vind ik niets.

Te gelikt voor blues / soul..Muzikaal kundig.
Cray speelt perfect gitaar en heeft een mooie soulvolle stem.
Janmer dat het dan niet overkomt. Bij mij in ieder geval niet.

Te gelikt voor blues snap ik nog. Maar te gelikt voor soul???

Ja... ' k weet niet. Het is allemaal zo netjes en bedacht.
Ik heb ' m toendertijd op lp gekocht. Eigenlijk puur vanwege Right Next Door.
Smoking Gun is dan ook nog een heel aardige opener. Door Cray's stem en de horns krijgt het een soultintje, terwijl het muzikaal juist weer de blueskant uitgaat.
Ik mis eigenlijk de bevlogenheid die blues en soulmuziek uit kan stralen. Wellicht wat smeriger. Maar dat hoor ik hier niet op terug.

Maar achteraf ben ik niet zo heel erg van dit genre. Heb mij verder ook niet verdiept in Robert Cray. Maar de man is absoluut een talent.

Ik snap dat je dit allemaal te netjes vindt, Michel. Maar als ik naar soul luister, dan vind ik dat juist heel vaak netjes, gelikt, zoet. Ook niets mis mee, hoor. Maar vandaar mijn vraag.

Cray heeft wat dat betreft best een hele eigen stijl. Bluesy met veel soul erin en voor bluesbegrippen vaak erg toegankelijk en ook braaf. Zijn muzikale handtekening herken je in vrijwel al zijn nummers. En toch weet hij daarbinnen behoorlijk te varieren.

Overigens is dit wel het meest gladde album van Cray. Of het moet Do'nt Be Afraid In The Dark zijn. Maar hij heeft tal van fijne plaatjes gemaakt. Shame + a Sin of Some Rainy Morning bijvoorbeeld. Maar ook zijn laatste twee albums zijn echt de moeite waard. Maar ja, het genre is wel aan mij besteed, dus dan kijk je er anders tegenaan uiteraard. Mij verveelt hij zelden en ik zet ook steeds vaker een Cray plaatje op. Heerlijk!

Don't Be Afraid Of The Dark..... daar zeg je wat. Die heb ik toen nog eens getaped. Maar het hield op bij een x of 2 gedraaid te hebben.
Niet echt mijn ding kennelijk. En wat de soul betreft heb je eigenlijk wel een punt.

Cray vecht wat dat betreft volgens mij zijn hele loopbaan al tegen tussen wal en schip vallen qua stijlen. Ik vind hem echt geniaal qua gitaarspel, timing, maar ook zijn teksten en composities. Niet voor niets heeft hij met zoveel groten der muziek gespeeld. Die erkenning van insiders heeft hij wel.

Laatste twee nummers van dit album vind ik wat minder, maar zijn hele oeuvre is gewoon klasse. De echte blues vind je op who's been talking.

Matig, behoorlijk spanningsloos album, een paar nummers vind ik (wel) goed/aardig. Heb het idee dat de single Right Next Door vooral de albumverkoop goed deed, het album zelf blijkt nou niet uit door geweldig songmateriaal. Ik vond het destijds een enorme tegenvaller, maar ieder zijn ding.

Zijn puntige en non-flashy gitaarspel vind ik wel eens een verademing.

Ik ook en ruim voldoende voor 4****.
De prettig in het gehoor liggende bluesrock gaat zelden over de schreef maar gaat ook nergens in fout of vervelen.
Kortom een onderhoudend album waarbij alleen wat gebrek aan variatie op de loer ligt.

Er werd (met name door bluespuristen) Robert Cray verweten dat zijn blues te glad en te netjes is (ik zou dit eerder soulblues noemen) maar zijn vocale en compositorische kwaliteiten kunnen hem niet ontzegd worden en deze gladde productie is ook typisch die tijd (gelukkig komen er geen syndums aan te pas). Opvolger Don't Be Afraid of the Dark is nog wat gladder, nadien bracht Robert Cray meer de wat rauwere blues zoals zijn eerste albums.

Kan er weinig meer over zeggen dan dat Robert Cray hele mooie liedjes heeft gecomponeerd en vertolkt. Hij heeft iets heel bijzonders, misschien wel dat gelikte maar denk eerder de kracht van de songs. Hij speelt ook heel fijn clean electrische gitaar.
Een goede verzamelaar van Cray haalt met gemak 4 sterren.

Bijna alle albums van Robert Cray zijn het aanhoren dubbel en dwars aard, en dit album vormt daar geen uitzondering op. De liedjes zijn alle dik in orde, al vind ik wel dat de allermooiste te vinden zijn aan het begin. Mijn favorieten zijn Right Next Door en vooral Nothin' But A Woman met goede blazers (The Memphis Horns). Het is echter ook en vooral Cray's soepele soulstem die mij blijvend boeit. Robert Cray heeft natuurlijk meer goede albums afgeleverd, maar dit vind ik wel een van zijn smakelijkste.

Cray verschuift wat meer van blues naar pop . Niet helemaal natuurlijk , maar er komt wel een wat andere benadering om de hoek kijken binnen zijn nummers. Iets toegankelijker voor een wat breder publiek lijkt wel. Daar is in principe niks mis mee en het heeft hem ook geen windeieren gelegd. Het tempo is wat opgevoerd binnen de nummers en het ligt prima in het gehoor. Smoking Gun en Foul Play zijn voor mij de toppers hier. De grote hit heb ik te vaak gehoord en skip ik meestal bij beluistering. 3 en halve ster

Prachtstem, begenadigd gitaarspel en ook de saxofoon is genieten.

Dikke 8 voor deze heerlijke, cleane '80s hap.