Frank Sinatra - In the Wee Small Hours (1955)

Veruit het beste Sinatra-album. Vooral nu in de herfst (het is 14-11) komt deze plaat geweldig tot z'n recht. Prachtig!!!

Net aangeschaft, lekker!
Trouwens erg lang voor een album uit die tijd. Was het soms een dubbel-LP ofzo? Of staan er extra nummers op?

Wow, wat klinkt dit droevig. Wat een stem ook en wat een emotie. Ik word er zelf ook helemaal droevig van. Ik ben er alleen niet echt in de stemming voor, maar kgeef het wel 4*.

Ik ben nu een aantal maanden gestopt met roken, maar als ik naar deze hoes kijk, heb ik echt zin in een sigaret.
Wat ziet het roken hiernog zo elegant en mannelijk uit. Echt een prachtige hoes.

De Stem van frank komt zeer mooi uit op deze plaat. wanneer je goed luisterd kun je hem heel zachtes horen in ademen

4,5 sterren voor deze klassieker en heel veel twijfel om hem in mijn top 10 te zetten

Mooie stem heeft Frank Sinatra. Een vriend van mij is helemaal weg van hem en heeft mij overgehaald om wat te gaan beluisteren van de beste man. En ik ben tevreden. Zijn stem heeft iets speciaals. Dit is een goed album, maar heb nog geen echte uitschieters kunnen ontdekken. Vandaar voor nu 'slechts' 4*.

Luister nog maar eens naar What is this thing called love? Dat vind ik wel een echte uitschieter, prachtig gezongen in een fantastisch arrangement.

Dat nummer is wel goed, niet meer niet minder. Als ik moet kiezen, vind ik het titelnummer, Glad To Be Unhappy en vooral When Your Lover Has Gone de beste nummers. Maar nergens krijg ik echt de neiging om op repeat te drukken.

Songs For Swingin' Lovers is toch ook één van Sinatra's all time klassiekers hoor.
Maar dit album stamt uit dezelfde periode.
Het is zelfs een jaartje ouder.
Biezonder Sfeervol en romantisch is dit album.
En eveneens met het Nelson Riddle Orchestra, dus formidabele arrangementen voor big band. En songs uit de Great American Songbook, jawel, dit is al even klassiek als dat andere album.

The Capitol Years zijn Frank's interessantste, absoluut.

4.5 sterren.

****1/2

Echt een prachtig album van Frank. Erg mooie, rustige nummers.

Als je in de stemming bent luister je deze helemaal af.

4,5*

Vooral de hoes vind ik mooi, één van de mooiste/stijlvolste die ik al gezien heb. Maar natuurlijk ook een prachtig album en een prachtige stem. Ik zou geen minder nummer kunnen aanduiden.

4*

Het favoriete album van Tom Waits...
"Actually, the very first 'concept' album. The idea being you put this record on after dinner and by the last song you are exactly where you want to be. Sinatra said that he's certain most baby boomers were conceived with this as the soundtrack."
(The Observer, 20 Maart 2005)

In the Wee Small Hours straalt (voor zover ik als 19-jarige opdonder kan weten) de tijdsgeest van de jaren '50 als geen ander uit. De verslagenheid, de bedroefdheid, maar ook de hoop. De hoop op betere tijden. Dit is hoe ik dit album ervaar. De muziek moet zeker in zijn tijd geplaatst worden. Anders denk ik niet dat iemand het zo zou kunnen waarderen. Ik plaats het dan in de hierboven omschreven tijd. De tijd na de Wereldoorlog en de tijd van het opnieuw beginnen.

In die zin is het album ook erg geslaagd. Vanson geeft al aan:
"Actually, the very first 'concept' album. The idea being you put this record on after dinner and by the last song you are exactly where you want to be. Sinatra said that he's certain most baby boomers were conceived with this as the soundtrack."
(The Observer, 20 Maart 2005)
En hoewel ik niet bepaald een babyboomer ben, komt het album precies zo op me over. Ik waan me in een restaurant in de jaren '50. Waar de etiquette nog heerste, waar je geen krijsende baby's hoorde en toen de wereld nog beleefd was. Daar zit je dan en geniet je van wat je hebt. Het is niet veel, maar je bent blij dat je dit hebt kunnen bereiken. Er komen betere tijden, daar ben je van overtuigd, maar wat later komt, daar hoef je nog niet mee bezig te zijn. Misschien is het ook wel een zekere onbezorgdheid. Je hebt immers al zoveel meegemaakt. Maar ik denk dat het eerder vertrouwen en hoop is, stille hoop.
Het album klinkt dus niet bepaald vrolijk. Het is ingetogen en beheerst, vooral heel beheerst. Frank Sinatra doet geen gekke dingen, het blijft allemaal vrij veilig, maar wel goed.

Ikzelf krijg dan een zeker gevoel van weemoed. Ik heb geen idee waarom, ik leefde namelijk toen nog niet. Maar toch, het toen intrigeert je en dit album maakt me nieuwsgierig naar dat toen. En neemt me mee. Frank Sinatra laat je op deze manier in zijn wereld, de wereld van vroeger. Hij neemt je mee op deze reis en begeleid je, laat je dingen zien en laat je dingen aanvoelen.
En daar kun je alleen maar respect voor hebben.


4*

Goed album van de beste man. Kvind het wel lekker dat het bij hem zo rustig blijft over zijn albums. Je moet er idd wel voor in de stemming zijn en idd moet je dit album niet losmaken van de tijd waarin het gemaakt is. (1955) Het is het eerste album waarvoor Sinatra de nummers specifiek opnam. Het zijn allemaal ballads, volledig in de sfeer van de cover. The wee small hours. Constant album, geen 1 nummer is minder wat mij betreft.
****

In The Wee Small Hours staat in de boeken als het allereerste conceptalbum. Meer dan 50 jaar oud, en nog steeds even prachtig. Het ademt perfect de sfeer van toen uit, en toch is de muziek tijdloos, mede door de prachtige stem van Sinatra. Hij zingt echt met emotie, zijn stem raakt me echt. Ook kon ie gewoon perfect omgaan met zijn stem.

Maar dat is niet het enige wat dit album zo goed maakt. Het tweede aspect zijn de arrangementen van Nelson Riddle. Riddle en Sinatra passen gewoon perfect bij elkaar naar mijn mening, net zoiets als pak 'em beet Michael Jackson en Quincy Jones. Sinatra's stem past perfect bij Riddle's arrangementen.

Het derde element voor een goed album zijn de nummers zelf. Zijn die goed? Jazeker, niet allemaal even goed, maar het is allemaal prima, met wat uitschieters. Want Sinatra zong allerlei klassiekers uit onder andere songbooks van songschrijvers als Cole Porter. Kan niet misgaan dus.

Bij elkaar vormt het een erg mooi album, dat druipt van de sfeer, die heel goed wordt weergegeven op de albumhoes. Ook zit er erg veel emotie in. Ik word er zelfs namelijk ook een beetje verdrietig van. Er vormt zich een beeld van iemand die 's avonds laat door verlaten straatjes en steegjes ronddwaalt.

Prachtige zang, mooie arrangementen, geweldige sfeer, dit album verdient zeker vier sterren!

Leuke info.

Zelf geef ik de voorkeur aan de eerste twee albums van mister Waits himself als we het een beetje in dezelfde richting gaan zoeken.
Dit Sinatra-album vind ik dan net even té zoet en zijn stem té mooi (ja dat kan ook).
Ik krijg hier ongewild een kerstgevoel bij en dat is niet helemaal de bedoeling natuurlijk.
Al die sfeerschetsingen die ik hierboven zie komen bij mij niet opzetten waar ze dat normaliter wel doen.
Geen hieperdepiep-stemming in huize aERo maar wel de erkenning die dit album zeker verdient en daarom een 3,5* van mijn kant.

Prachtig, prachtig album voor des nachts na een avond uit zonder verder resultaat. Overdag draai ik 'm niet.
Hij is inderdaad wel zoet, maar door de teksten zijn af en toe bitter genoeg omdat juist mooi te maken.

Can't We Be Friends is mijn favoriet. Helaas erg herkenbaar.

'His masters voice' valt hier samen met zichzelf. Een liefdesbreuk, "LDVD" dus, dwingt Frank tot het uiterste. Alsof hij zijn geliefde terug wil zingen. Samen met Only the lonely vinden we Sinatra op zijn melancholische best. Met Dank aan Ava Gardner en Nelson Riddle. En wat een perfecte opnames. Waarschijnlijk direct op de band geknald. Niet zo gekunsteld zoals in eind jaren zestig en nu met die computer heisa. Wat je hoort benadert 'live'.

Later, jaren zestig en verder, wordt Frank meer zelfingenomen.....hier vinden een zelfbeheerste maar gekwetste artiest.

Wat een sfeer wat een stijl!

ps: ook favoriet van dochter Nancy Sinatra...

Wat was de rol van Ava Gardner dan?

Maar Wikipedia zegt ook dat ze tot en met 1957 getrouwd waren.

Bij Only the Lonely is zijn melancholie dieper.....wanhopiger. Eigenlijk moeten ze allebei in mijn top 10. Jony Mitchell maakt met Both Sides Now een plaat die duidelijk een verwijzing zijn naar deze twee meesterwerken. Daarin overziet ze haar leven. Ontroerend mooi!

Men zegt dat de scheiding met name op het album Only the Lonely een rol heeft gespeeld.

Sinatra schijnt ooit gezegd te hebben dat dat zijn favoriete album is. Hij bevind zich daarmee in goed gezelschap want het is namelijk ook mijn favoriete album van de beste man

Het was vast een knipperlicht relatie met dit album als voorspel van een dramatische scheiding.... Actrice Ava Gardner had een sterke persoonlijkheid en kon de heren met gemak aan met hun drankgewoontes.

Ze was waarschijnlijk een van de weinige personen die "super ego" Sinatra in de kou liet staan als dat haar zo eens uitkwam

Wij mogen haar eeuwig dankbaar zijn...

Even in mijn boekenkast gedoken....Daar ligt een ongelezen autobiografie van Ava Gardner in de kast. Waarschijnlijk de betrouwbaarste bron. Na wat bladeren kan ik het relatie raadsel oplossen:

AVA:
hoofstuk 20 pag 168:

"Frank en ik mogen dan, zoals een grappenmaker in Hollywood het uitdrukte, het meest aan-uit-huwelijk hebben gehad van de eeuw, ik vond het altijd weer fascinerend zoals onze levens zich steeds weer bij elkaar aansloten. Volkomen toevallig bijvoorbeeld raakten we in de zomer van 1952 betrokken bij onze belangrijkste filmprojecten, ik met Mogambo ( : Een film van John Ford met womanizer Clark Gabel!) en Frank met From Here to Eternity.... (Wat Nick Cave bewerkte tot: From HER to Eternity)

hoofdstuk 21 pag 180/181:
"Ik geloof niet dat ik er ooit over heb nagedacht en een bewust besluit heb genomen van Frank te scheiden. Zoals gewoonlijk handelde ik impulsief en liet ik me meeslepen door de gebeurtenissen. Maar ik weet nog precies wanneer ik het besluit nam. Het was de dag waarop de telefoon ging en Frank aan de andere kant van de lijn aankondigde dat hij in bed lag met een andere vrouw. En hij maakte duidelijk dat als hij voortdurend werd beschuldigd van ontrouw als hij onschuldig was, er een moment kwam waarop hij dacht dat hij dan maar net zo goed schuldig kan zijn. Voor mij was het een ijzingwekkend moment. Ik was diep gekwetst. Ik besefte dat we een kruispunt hadden bereikt, dat onze wegen zich splitsten. Niet omdat we niet meer van elkaar hielden, maar omdat onze liefde ons zo geslagen en gekneusd had dat we niet meer konden verdragen"

Dit zegt genoeg denk ik.....

(uit Ava, Mijn Leven door Ava Gardner, uitg: De Kern te Baarn, 1990)

http://manda.com/avagardner...

Ik heb hem nu een paar keer beluisterd, en ik vind het een erg fijne plaat om op het eind van de avond te beluisteren onder het genot van een lekker pilsje. Lekker hangen op de bank en laat maar los......
Stem volgt nog..

Het eerste concept album allertijden zegt men wel.......

Het album staat idd geheel in het teken van de scheiding van Frank Sinatra en Ava Gardner.

Frank laat zichzelf op dit album van een geheel andere kant zien dan men tot dan toe gewend was, nix geen swingende / vrolijke arragementen, maar donker en duister vol pijn, een album van een eenzame ziel.
Hart verscheurende uitvoering van oa Cole Porters What is This Thing Called Love, Duke Ellingtons Mood Indigo had nog nooit zo duister en bevreemdend geklonken.
De persoon die hier allemaal verantwoordelijk voor was is Nelson Riddle een jonge arrangeur waarmee Sinatra in aanraking kwam via zijn platen maatschappij en waar van hij in eerste instantie niet veel moest hebben, maar door druk van boven af zijn de heren toch een samenwerking aangegaan met als rezultaat dit prachtige neerslachtige album.

Interesante bijkomstigheid is nog dat het album aanvakelijk werd uitgebracht op 2 10" platen, het werd snel na de eerste release uitgebracht op12" formaat (normaal LP formaat) waarmee dit album wellicht wel eens gezien kan worden als de eerste of een van de eerste LP's.

4.5* voor dit wonder schone album van een van de grootste crooners uit de geschiedenis.

Zoals opgemerkt door Tom Waits.

Om de een of andere reden moet ik altijd aan Toon Hermans denken als ik FS hoor. Misschien door de lichte fysieke gelijkenis. Ook het repertoire heeft voor mij gevoelsmatig veel overeenkomsten. Het komt de beleving helaas niet ten goede aangezien ik TH niet hoog heb zitten, om het zacht uit te drukken.

Toon Hermans kon net als Frank Sinatra een (éénvoudige) tekst een speciale lading geven....In levende lijve voor het publiek een vanzelfsprekende zelfbeheersing bereiken, zonder voortdurend in een rol te schieten, dat zijn maar weinigen die dat echt kunnen. Uieindelijk voelden beiden zich echt thuis op de bühne en hielden dat op hoge leeftijd vol. Het zal me niet verbazen dat Toon Hermans een fan van Sinatra was. Ook hij zat graag in een net pak.....