Frank Sinatra - In the Wee Small Hours (1955)

Er zijn wel eerdere conceptalbums. Zeker als je klassieke muziek meetelt. Ik lees eerder kreten als Sinatra heeft het concept album geperfectioneerd.

Ik heb er zelf niet echt een duidelijke mening over, maar wat telt is dat dit een schitterend album is. Onlangs in huis gehaald, en dit is beslist geen miskoop. Die stem van Sinatra gaat door merg en been, ondersteund door prachtige arrangementen.

Niet iets om elke dag te draaien, maar wel een ideale plaat voor 's avonds laat, of 's ochtends vroeg, zo je wilt.

Prachtige hoes ook, als ik 'm op LP zou hebben zou ik 'm wellicht zelfs inlijsten.

Mijn honger naar meer werk van Sinatra is in ieder geval gewekt.

Heb je voorbeelden? Ben wel benieuwd.

Uit 1914:
The Planets - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Toevallig pas ontdekt. Er zullen er vast nog wel veel oudere zijn.

Zo uit m'n hoofd heeft Woody Guthrie in 1940 een conceptalbum gemaakt, dacht ik. Wikipedia zal hier vast meer voorbeelden van kunnen geven.

En qua klassiek zou je composities als 'de Vier Jaargetijden' in zekere zin als concepten kunnen zien. Een ander voorbeeld is 'Der Wanderer' van Schubert. Daarin beeld hij muzikaal de zwerftocht van een zwerver uit. Dit is natuurlijk geen album, maar ik weet zo uit m'n hoofd verder geen ander concreet voorbeeld van deze manier van musiceren. Ik neem aan dat die er vast en zeker zijn.

Of, al kun je hier makkelijk over van mening verschillen, bijvoorbeeld de programmamuziek, waarbij de muziek simpel gezegd buitenmuzikale elementen uitbeeldt (i.t.t. absolute muziek). Het symfonisch gedicht zou wellicht ook nog kunnen.

Het moet ook weer niet te vaak, maar áls je een crooner cd wilt horen in de nachtelijke uurtjes, dán In the Wee Small Hours van Frank Sinatra.

Buitengewoon ook, dat maar liefst 95 mensen op musicmeter de plaat gemiddeld ook boven de vier sterren waarderen en dus op de juiste waarde weten te schatten. Voor een plaat uit 1955.

Hij is opgenomen in 3 dagen, tussen 1 maart en 4 maart 1955 en niks geen 29 minuten, de volle mep van 49 minuten. Toen een behoorlijke lengte voor een LP.

Voor de ware fanatici, de LP-versie is in 2009 weer opnieuw uitgebracht, dat lijkt mij een echte verademing, voor het eerst in 55 jaar als reissue terug op de draaitafel (en in welke kwaliteit!).

Ik moet zeggen dat een dergelijk prachtig croonerwerk als dit van Frank Sinatra in z'n soort nooit meer is geëvenaard, ongeacht enkele treurige pogingen van artiesten als Michael Bubble en Robbie Williams. En dat zal ook niemand meer lukken.

De instrumentatie, de zang van Frank Sinatra en de geweldige sfeer van de jaren '50, gebrácht vanuit de jaren '50 is gewoon niet meer te reproduceren door anderen in een latere tijd.

En wat geeft het, te grijpen naar Frank Sinatra als icoon van de crooner-muziek, waarom zou het opnieuw moeten? Niets van deze cd is te evenaren door anderen en zelfs de geluidskwaliteit is uitzonderlijk te noemen.
Ik blijf daarom maar met een behoorlijke regelmaat teruggrijpen naar deze cd, representant van een verdwenen muzieksoort. Het heeft in populariteit in die jaren verloren van de rock 'n roll, ook al heeft het enige jaren naast elkaar bestaan. Om te overleven is ook Frank Sinatra overgeschakeld naar een genre dat als meer modern kan worden gezien.

Is het vals sentiment, deze muziek? Of is het zo goed dat het dergelijke kwalificaties ontstijgt? Het is een vraag waar ik toch geen goed antwoord op weet, net zo min als op de vraag wat ik toen zou hebben gedaan met 10 gulden op zak: de eerste van Elvis of deze van Frank Sinatra?

Geef mij maar de eerste van Elvis dan, die doet mij namelijk meer dan deze. Ik weet het niet maar na zo wat 10 luisterbeurten wil deze plaat nog steeds niet pakken bij mij. Spijtig wel want ik heb het gevoel dat ik hier iets aan het missen ben.
Misschien beter even aan de kant leggen en wie weet pakt hij na 14 dagen ineens wel..
Slechte muziek is het nu ook niet hoor, ik vind het zeer plezant om naar te luisteren en je wordt er zo wat rustig van. Ik hoor hier ook geen uitschieters, voor mij is het echt een beetje een geheel maar dat kan ook zijn omdat ik het album misschien nog wat beter moet leren kennen.
Ik geef het een 3 maar dat kan zeker nog veranderen!

Luister de plaat eens om een uur of 4 's nachts, na een avondje doorzakken bij jou thuis en eindelijk heeft de laatste gast de deur achter zich dichtgetrokken......

Dat is het meest ideale, al wil ik dan niet pas om vijf uur naar bed.

Wat kan het schelen, dan doe je alvast de afwas!

Ja dat is wel het ultieme moment om deze plaat te beluisteren, zal ik zeker eens doen!

Joni Mitchell - Both Sides Now (2000) komt heel erg in de buurt...zeker muzikaal...al is zij geen crooner in de mannelijke zin des woords. Een perfect gearrangeerd album met eigen klassiekers. Op deze cd draagt ze een kroontje die zeker aan de klasse van Frank Sinatra, uit jaren vijftig, doet denken. Ook zij bezingt een oude geliefde (A case of you). Het is doordrengt met dezelfde inghouden emotie...

Prachtige klassieker

Inderdaad mooi, goede clip. Joni Mitchell is sowieso natuurlijk een integere artieste die dit soort muziek alleen met de juiste intenties maakt.

Ik moet wel zeggen dat het prachtig is maar niet de jaren '50 sfeer van Frank Sinatra naar boven haalt. Dat neemt niet weg dat ik de cd wel zou willen hebben, het lijkt me een sterk album van zichzelf.

Overigens, om bij Frank Sinatra te blijven, ik heb een verzamelalbum gekocht (2 cd's) met zijn werk tussen 1940 en 1952. Het zegt mij helemaal niets maar ik ben eigenlijk benieuwd of het in de buurt komt van In the wee small hours.

Nelson Riddle was ook een belangrijke factor voor zijn legendarische albums uit jaren vijfig zie ook Only the lonely. Orkestleiders, arrangeurs en songwriters waren belangrijk voor Frank. Joni heeft veel nummers zelf geschreven. Rokende Mitchell op dat prachtig geschilderde hoesje is volgens mij een duidelijke link naar rokende Sinatra. En natuurlijk met whisky of wijn over oude liefdes verhalen in een bar. Wat me, qua rookverbod, weer direct aan dat prachtige nummer Deep in a Dream doet denken. Ik rook zelf niet maar ik zie mezelf thuis al een droom roken en er in opgaan. Een droom inhaleren en uitblazen....that's life.

Deze stond in december 2004 op 1 in MOJO's How To Buy Classic Crooners.

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOJO How To Buy - gids

De stem die je bij de keel grijpt, de arrangementen die mooit zijn uitgewerkt. De fantastische teksten van Cole Porter. Wat een charisma had die man toch door alleen naar de cover te kijken, ik heb hetzelfde gevoel als eerder hier boven beschreven ik wil een sigaret. Ik ga een sigaret roken en ondertussen verder genieten van deze wondermooie crooner. Ook het concept dat er achter zit is mooi uitgedacht en uitgewerkt!

Prachtig album, met uitzicht op de koude buiten, ...

Dit is het oudste album wat ik op mijn pc heb staan. Mooie hoes die veel van de sfeer neerzet...sigaretje erbij (toen welhaast als maatschappelijk gezond gebracht), op de hoek van de straat nonchalant leunend tgen een muur, met in de verte de lichten van de straatlantaarns die vervagen. Waar zou deze meneer aan denken, zijn date van die avond, of misschien wacht hij er nog op? Getuige de titels zal het veelal met het vrouwelijk geslacht te maken hebben. Als je al een croner op zou zetten, dan toch het liefst Frank Sinatra.

Inderdaad een erg mooie hoes, Madjack. Dat blauw vind ik geweldig.
En hoe hij daar staat, geef je treffend weer.
Is dit ook niet het eerste album volgens Librero's "1001 Albums"?
Kan me vergissen, heb het boek hier niet bij de hand.

Dat zou goed kunnen. Ik heb dit album daar ook uit opgemerkt alsook andere albums. Dat boek heb ik een hele tijd in huis gehad om eens goed uit te pluizen. Blijkt er toch een hoop door de jaren heen dat aan mijn aandacht is ontsnapt..of nog niet interessant voor mij was...zoals o.a. ook dit album van Frank Sinatra.

Het openingsnummer is meteen een prachtige song. Betoverend gewoon. Dat is het hoogtepunt ook meteen naar mijn mening, maar ook alles daarna is gewoon erg goed. Mooie sprookjesachtige begeleiding, als uit van die oude, afgestofte films. Daar die kenmerkende stem van Sinatra bij, magie.

Berichten verplaatst naar Frank Sinatra

Sfeervol plaatje dat jammer genoeg me niet de volle 50 minuten kan blijven boeien.
Frank heeft een erg mooie en warme stem en instrumentaal is het net een sprookje, maar toch is het niet boeiend genoeg om me te kunnen blijven boeien. Er mochten wat mij betreft wat tracks geschrapt worden. Toch geef ik een ruime 3* omdat alles toch wedl erg goed in elkaar zit, Frank's stem erg mooi is en het één mooi filmisch geheel is.

Dankzij Musicmeter deze plaat leren kennen. En er al enorm van genoten. Weemoed. Heerlijk.

Erg fijn album! Die stem van hem is prachtig/

Met al die vrije dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw heb je zeeën van tijd. Heerlijk om eens door allerlei lijstjes te struinen. Wat was het sportmoment van 2012, beste film van 2012, die vermaledijde top 2000 van Radio 2 en nog meer van dat soort dingen. Toevallig kwam ik terecht op de 1001 Album You Must Hear before you die-lijst. Normaliter ben ik redelijk wars van goede voornemens en dat soort shit, maar deze lijst lijkt me wel de moeite waard om in chronologische volgorde (hoe autistisch!) te luisteren. Okee, daar gaan we

Van Frank Sinatra kende ik eigenlijk maar van My Way en New York New York, maar de beste kerel heeft een vrij indrukwekkende lange carrière gehad vol muziek en allerlei onderscheidingen. Hij heeft ook nog redelijk succesvol geacteerd, maar ik denk dat ie toch het best is als zanger. Wat een mooie plaat is dit geworden! Sinatra ging toentertijd door een zware periode met depressies en mislukte relaties, dus vandaar de melancholieke jazzy sfeer. In the Wee Small Hours klinkt ook heel tijdloos vind ik. Anno begin 2013 klinkt dit nog steeds fris en niet gedateerd.

Het viel me op dat alle nummers hetzelfde tempo hebben. Ik dacht in het begin, dat gaat toch vervelen, maar gaandeweg het luisteren denk ik dat een uptempo nummertje het hele album verpest zou hebben. De beste plek en tijd om naar dit album te luisteren is op een rustige zinderend hete zomeravond boven op een penthouse in New York, genietend van het uitzicht. Zo stel ik het me dan voor. Helaas zit dit er voor mij (en voor velen anderen ook vrees ik) er niet in. Maar als muziek om in slaap te vallen, past dit album ook prima denk ik. En dat bedoel ik dan uiteraard als een groot pluspunt!

Een tekst waar copyright op rust en reacties daarover verwijderd.

"In The Wee Small Hours" is aan album vol verdriet, pijn, ellende, liefdesverdriet en hartzeer. Een scheidingsplaat, zoals er al velen zijn gemaakt. Wellicht is deze van Sinatra de eerste in zijn soort? Qua sfeer heb ik dezelfde beleving als bij "Layla and Other Assorted Love Songs" van Derek and The Dominos, alleen prefereer ik de muziekstijl van die laatste. Desalniettemin giert de emotie door de stem van Sinatra en is "In The Wee Small Hours" maar weer eens het bewijs dat ellende, ongeluk en tegenslag toch ook mooie muziek oplevert.

Een prachtig album dat vol met emotie zit waarbij de stem van Frank Sinatra sterk wordt ondersteund door de instrumentatie. Hierdoor wordt er veel sfeer opgebouwd die mooi bij de jaren 50 past.

Qua lengte is de plaat voor de tijd waarin het verscheen redelijk lang. Toch is dit zeker geen nadeel aangezien de nummers goed op elkaar aansluiten en voor je het weet weer voorbij zijn. De geluidskwaliteit en de warme stem van Sinatra zijn van een hoog niveau wat nog wel eens anders is met platen uit deze periode.

Het album doet je verlangen naar de jaren 50 naar de sfeer en de geheel andere levensstijl van die tijd. Even waan je, je weg op een koude winterdag zittend in New York waarbij er nog geen chaos heerst maar rust je omringt. Misschien heeft het met mijn nog jonge leeftijd te maken maar het doet je ondanks de emotie van het album toch verlangen naar een andere tijd met andere gebruiken en gewoontes.

4*

The Voice, misschien is dit wel een van zijn hoogtepunten. Vol met smart, opgelopen blauwtjes, aflopende relaties, zware katers, doorgerookte ochtenden, eenzaamheid en overpeinzingen. Hij bezingt de situatie van zijn leven in die tijd, het leverde hem een comeback op en een koerswijziging van zijn carriere. Ik heb hem op vinyl, Sinatra op cd slaat nergens op, gevoelsmatig dan.

Dit is een zeer melancholiek album, dat je, als je een overgevoelig karakter hebt, maar beter niet kunt beluisteren (van cd of van vinyl, dat maakt niet uit vind ik), vooral niet als je geliefde uit je leven is verdwenen. De moeilijkheden die Sinatra ondervond in zijn tumultueuze huwelijksrelatie met Ava Gardner (als ik het goed heb begrepen was hun huwelijk gedoemd te stranden) hebben zeker zijn gemoed ten tijde van de opnames diepgaand beïnvloed. Sinatra heeft hier dan ook de blues. Zijn prachtige, tamelijk diepe stemgeluid wordt omlijst door een bescheiden begeleiding, voornamelijk een ritmesectie, piano en celeste en schitterende strijkers. Het schrijnt: niet alleen de liedjes, maar ook de arrangementen en de voordracht van Sinatra. Ik heb er honderden malen naar geluisterd. Voor mij behoort het tot de -pakweg- vijf mooiste Sinatra-albums.

Och ja, niet zo veel aan het enthousiasme toe te voegen: smaakvolle arrangementen en prachtige composities (hoewel ik ook wel wat meer variaties in tempo zou willen horen). Maar die stèm... bij mijn ouders hoorde ik redelijk wat Sinatra (zij waren nog van de generatie die aan hem refereerde als "Frankie"), dus ik ben wel redelijk bekend met zijn timbre en zijn dictie, maar waar andere gebruikers hier de invloed van de breuk van Ava Gardner in zijn stem (menen te) kunnen horen bespeur ik toch steeds een bepaalde afstandelijkheid, een zekere koelte, een soort berekening die mij onaangenaam aandoet. Natuurlijk hebben die relatie en die breuk hem gevormd en getekend, en ongetwijfeld hebben die hun weerslag op zijn stem gehad, maar ik hoor zelf toch achter die perfect geëtaleerde gevoelens altijd de man die er consciëntieus voor zorgt dat de emoties altijd zo nauwkeurig mogelijk verklankt worden. Voor mijn gevoel zingt hij te vaak niet uit emotie maar uit controle.
        Dat ik dat in zijn stem hoor zal vermoedelijk ook wel te maken hebben met het beeld van Sinatra als "baasje" zoals dat uit diverse media tot mij is gekomen (hoewel een recent geziene documentaire op televisie mijn beeld van hem wel enigszins positief heeft bijgesteld). Wie tegenwerpt dat het oneigenlijk is om mijn indruk van zijn stem te laten beïnvloeden door externe beeldvorming heeft misschien gelijk – maar vele gebruikers hier doen in feite hetzelfde door de breuk met Gardner in deze liedjes terug te horen, terwijl Sinatra tijdens het zingen misschien wel dacht aan de volgende borrel, of aan een knellende bretel, of aan de vrouw van de eerste violist.
        Hoe dan ook, ontegenzeggelijk een fraai album, maar mijn man is Frankie niet.
        Overigens is dat best een aardige discussie hierboven, over of dit al dan niet het eerste concept-album was. Op twee gebieden is deze plaat echter zéker de eerste: het is de eerste titel (in chronologisch opzicht dus) in mijn boek over 1001 albums – de meest spraakmakende albums aller tijden, en het staat op nummer 1 in de MusicMeter-Toplijst van het jaar 1955, waar het de zware concurrentie heeft weten te weerstaan van het collectief van álle andere albums uit die lijst, te weten Miles Davis' Blue moods.