Frank Sinatra - In the Wee Small Hours (1955)

In the Wee Small Hours straalt (voor zover ik als 19-jarige opdonder kan weten) de tijdsgeest van de jaren '50 als geen ander uit. De verslagenheid, de bedroefdheid, maar ook de hoop. De hoop op betere tijden. Dit is hoe ik dit album ervaar. De muziek moet zeker in zijn tijd geplaatst worden. Anders denk ik niet dat iemand het zo zou kunnen waarderen. Ik plaats het dan in de hierboven omschreven tijd. De tijd na de Wereldoorlog en de tijd van het opnieuw beginnen.

In die zin is het album ook erg geslaagd. Vanson geeft al aan:
"Actually, the very first 'concept' album. The idea being you put this record on after dinner and by the last song you are exactly where you want to be. Sinatra said that he's certain most baby boomers were conceived with this as the soundtrack."
(The Observer, 20 Maart 2005)
En hoewel ik niet bepaald een babyboomer ben, komt het album precies zo op me over. Ik waan me in een restaurant in de jaren '50. Waar de etiquette nog heerste, waar je geen krijsende baby's hoorde en toen de wereld nog beleefd was. Daar zit je dan en geniet je van wat je hebt. Het is niet veel, maar je bent blij dat je dit hebt kunnen bereiken. Er komen betere tijden, daar ben je van overtuigd, maar wat later komt, daar hoef je nog niet mee bezig te zijn. Misschien is het ook wel een zekere onbezorgdheid. Je hebt immers al zoveel meegemaakt. Maar ik denk dat het eerder vertrouwen en hoop is, stille hoop.
Het album klinkt dus niet bepaald vrolijk. Het is ingetogen en beheerst, vooral heel beheerst. Frank Sinatra doet geen gekke dingen, het blijft allemaal vrij veilig, maar wel goed.

Ikzelf krijg dan een zeker gevoel van weemoed. Ik heb geen idee waarom, ik leefde namelijk toen nog niet. Maar toch, het toen intrigeert je en dit album maakt me nieuwsgierig naar dat toen. En neemt me mee. Frank Sinatra laat je op deze manier in zijn wereld, de wereld van vroeger. Hij neemt je mee op deze reis en begeleid je, laat je dingen zien en laat je dingen aanvoelen.
En daar kun je alleen maar respect voor hebben.


4*

Het eerste concept album allertijden zegt men wel.......

Het album staat idd geheel in het teken van de scheiding van Frank Sinatra en Ava Gardner.

Frank laat zichzelf op dit album van een geheel andere kant zien dan men tot dan toe gewend was, nix geen swingende / vrolijke arragementen, maar donker en duister vol pijn, een album van een eenzame ziel.
Hart verscheurende uitvoering van oa Cole Porters What is This Thing Called Love, Duke Ellingtons Mood Indigo had nog nooit zo duister en bevreemdend geklonken.
De persoon die hier allemaal verantwoordelijk voor was is Nelson Riddle een jonge arrangeur waarmee Sinatra in aanraking kwam via zijn platen maatschappij en waar van hij in eerste instantie niet veel moest hebben, maar door druk van boven af zijn de heren toch een samenwerking aangegaan met als rezultaat dit prachtige neerslachtige album.

Interesante bijkomstigheid is nog dat het album aanvakelijk werd uitgebracht op 2 10" platen, het werd snel na de eerste release uitgebracht op12" formaat (normaal LP formaat) waarmee dit album wellicht wel eens gezien kan worden als de eerste of een van de eerste LP's.

4.5* voor dit wonder schone album van een van de grootste crooners uit de geschiedenis.

Geef mij maar de eerste van Elvis dan, die doet mij namelijk meer dan deze. Ik weet het niet maar na zo wat 10 luisterbeurten wil deze plaat nog steeds niet pakken bij mij. Spijtig wel want ik heb het gevoel dat ik hier iets aan het missen ben.
Misschien beter even aan de kant leggen en wie weet pakt hij na 14 dagen ineens wel..
Slechte muziek is het nu ook niet hoor, ik vind het zeer plezant om naar te luisteren en je wordt er zo wat rustig van. Ik hoor hier ook geen uitschieters, voor mij is het echt een beetje een geheel maar dat kan ook zijn omdat ik het album misschien nog wat beter moet leren kennen.
Ik geef het een 3 maar dat kan zeker nog veranderen!

Met al die vrije dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw heb je zeeën van tijd. Heerlijk om eens door allerlei lijstjes te struinen. Wat was het sportmoment van 2012, beste film van 2012, die vermaledijde top 2000 van Radio 2 en nog meer van dat soort dingen. Toevallig kwam ik terecht op de 1001 Album You Must Hear before you die-lijst. Normaliter ben ik redelijk wars van goede voornemens en dat soort shit, maar deze lijst lijkt me wel de moeite waard om in chronologische volgorde (hoe autistisch!) te luisteren. Okee, daar gaan we

Van Frank Sinatra kende ik eigenlijk maar van My Way en New York New York, maar de beste kerel heeft een vrij indrukwekkende lange carrière gehad vol muziek en allerlei onderscheidingen. Hij heeft ook nog redelijk succesvol geacteerd, maar ik denk dat ie toch het best is als zanger. Wat een mooie plaat is dit geworden! Sinatra ging toentertijd door een zware periode met depressies en mislukte relaties, dus vandaar de melancholieke jazzy sfeer. In the Wee Small Hours klinkt ook heel tijdloos vind ik. Anno begin 2013 klinkt dit nog steeds fris en niet gedateerd.

Het viel me op dat alle nummers hetzelfde tempo hebben. Ik dacht in het begin, dat gaat toch vervelen, maar gaandeweg het luisteren denk ik dat een uptempo nummertje het hele album verpest zou hebben. De beste plek en tijd om naar dit album te luisteren is op een rustige zinderend hete zomeravond boven op een penthouse in New York, genietend van het uitzicht. Zo stel ik het me dan voor. Helaas zit dit er voor mij (en voor velen anderen ook vrees ik) er niet in. Maar als muziek om in slaap te vallen, past dit album ook prima denk ik. En dat bedoel ik dan uiteraard als een groot pluspunt!

"In The Wee Small Hours" is aan album vol verdriet, pijn, ellende, liefdesverdriet en hartzeer. Een scheidingsplaat, zoals er al velen zijn gemaakt. Wellicht is deze van Sinatra de eerste in zijn soort? Qua sfeer heb ik dezelfde beleving als bij "Layla and Other Assorted Love Songs" van Derek and The Dominos, alleen prefereer ik de muziekstijl van die laatste. Desalniettemin giert de emotie door de stem van Sinatra en is "In The Wee Small Hours" maar weer eens het bewijs dat ellende, ongeluk en tegenslag toch ook mooie muziek oplevert.

Och ja, niet zo veel aan het enthousiasme toe te voegen: smaakvolle arrangementen en prachtige composities (hoewel ik ook wel wat meer variaties in tempo zou willen horen). Maar die stèm... bij mijn ouders hoorde ik redelijk wat Sinatra (zij waren nog van de generatie die aan hem refereerde als "Frankie"), dus ik ben wel redelijk bekend met zijn timbre en zijn dictie, maar waar andere gebruikers hier de invloed van de breuk van Ava Gardner in zijn stem (menen te) kunnen horen bespeur ik toch steeds een bepaalde afstandelijkheid, een zekere koelte, een soort berekening die mij onaangenaam aandoet. Natuurlijk hebben die relatie en die breuk hem gevormd en getekend, en ongetwijfeld hebben die hun weerslag op zijn stem gehad, maar ik hoor zelf toch achter die perfect geëtaleerde gevoelens altijd de man die er consciëntieus voor zorgt dat de emoties altijd zo nauwkeurig mogelijk verklankt worden. Voor mijn gevoel zingt hij te vaak niet uit emotie maar uit controle.
        Dat ik dat in zijn stem hoor zal vermoedelijk ook wel te maken hebben met het beeld van Sinatra als "baasje" zoals dat uit diverse media tot mij is gekomen (hoewel een recent geziene documentaire op televisie mijn beeld van hem wel enigszins positief heeft bijgesteld). Wie tegenwerpt dat het oneigenlijk is om mijn indruk van zijn stem te laten beïnvloeden door externe beeldvorming heeft misschien gelijk – maar vele gebruikers hier doen in feite hetzelfde door de breuk met Gardner in deze liedjes terug te horen, terwijl Sinatra tijdens het zingen misschien wel dacht aan de volgende borrel, of aan een knellende bretel, of aan de vrouw van de eerste violist.
        Hoe dan ook, ontegenzeggelijk een fraai album, maar mijn man is Frankie niet.
        Overigens is dat best een aardige discussie hierboven, over of dit al dan niet het eerste concept-album was. Op twee gebieden is deze plaat echter zéker de eerste: het is de eerste titel (in chronologisch opzicht dus) in mijn boek over 1001 albums – de meest spraakmakende albums aller tijden, en het staat op nummer 1 in de MusicMeter-Toplijst van het jaar 1955, waar het de zware concurrentie heeft weten te weerstaan van het collectief van álle andere albums uit die lijst, te weten Miles Davis' Blue moods.

Prachtig sfeervol album waarbij de gedragen stem van Sinatra weemoed en verdriet weet over te brengen zonder sentimenteel te worden. Naar mijn smaak wel iets te lang en teveel hetzelfde, maar voor bepaalde momenten een album om in te leven. (1/1001, 3,5*)

Zoals bij Sings for Only the Lonely te lezen valt groeide Frank Sinatra op als zoon van twee Italiaanse immigranten en kwam hij al op jonge leeftijd in aanraking met de muziek. Na zijn grote successen uit de jaren 40 raakte zijn muzikale carrière in de slop, maar een heropleving kwam er met zijn film From Here to Eternity uit 1953. Met een nieuw platencontract bij Capitol Records brak een tijd aan van een ongekende reeks albums, concerten en films. Na zijn eerste single I’m Walking Behind You op het label verscheen begin 1974 het mooie Songs for Young Lovers, met zijn interpretaties van klassiekers als I Get a Kick Out of You en My Funny Valentine. Zijn samenwerking met arrangeur Nelson Riddle nam grote vormen aan en een jaar later verscheen zijn meesterwerk In the Wee Small Hours. Het concept voor het album bedacht hij in de jaren 40, maar leek nu in een tijd van relatieproblemen en moeilijke levensjaren de juiste tijd om uitgevoerd te worden.

Het album past prachtig in de tijdsgeest van de jaren 50, eenzaamheid, verloren liefdes en het nachtleven staan centraal. De nummers sluiten feilloos op elkaar en worden vanaf In the Wee Small Hours van een fascinerende muzikale schoonheid voorzien. Het orkest onder leiding van Nelson Riddle brengt een schittering aan emoties aan de oppervlakte. Naast de opening bestaat het album uit standards van de jaren 30 en 40. Een klassieker als Mood Indigo neemt hij onder zijn hoede en tovert hij om tot een aangrijpend stuk, waar drama en grimmigheid hand in hand gaan. Hoewel het album vol staat met intrigerende nummers over verloren liefdes en eenzame tijden eindigt het toch nog met een oplevende toon, waarna het volgende album Songs for Swingin’ Lovers het gevoel van vrijheid en levenslust weer omarmt.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Als je willekeurig een album uit het repertoire van Sinatra neemt, zal je wel eens wat melige muziek tegenkomen. Maar In the Wee Small Hours is toch een ander kaliber. 1955, een goeie 10 jaar voor jonge rockbands de popmuziek door elkaar zouden schudden. En toch was hij al in 1955 aan een comeback bezig.

Rond 1950 was zijn carrière in een slop een jaar later was zijn liefde met Ava Gardner maar van korte duur. Halfvolle zalen, liefdesproblemen die zelfs voor een zelfmoordpoging zorgden. Tot hij in 1953 een Oscar won met From Here To Eternity en uiteindelijk verwerkte hij zijn liefdesverdriet en melancholie in één van de eerste conceptalbums: In The Wee Small Hours. Betere opnametechnieken die de zanger apart van het orkest beter kon opnemen. De betere nummers met meer jazz dan de gewoonlijke crooner-pop, Sinatra die meer gedreven en alert was en een meer volwassen stijl zorgden voor één van zijn beste (zo niet zijn allerbeste!) album. Sinatra was op de ster in de spotlights en hij zou nog lang blijven schitteren.